Blog : ActionAid Blog Blog : ActionAid Blog
Blog
ΤΑΞΙΔΙ ΔΡΑΣΗ

10 χρόνια ταξίδια αλληλεγγύης ActionAid: Πώς αλλάζεις τον κόσμο ταξιδεύοντας

Δευτέρα Φεβρουαρίου 15, 2021 - 15:05, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

«Το ταξίδι της ανακάλυψης δεν σημαίνει να ψάχνεις καινούργια μέρη, αλλά να έχεις καινούργια μάτια», έχει πει ο Μαρσέλ Προυστ. Είναι μια φράση που με έχει στοιχειώσει ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, που τα ταξίδια πλήττονται από το απαγορευτικό της πανδημίας. Και η αλήθεια είναι ότι όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε μπει στη διαδικασία να κοιτάξουμε γύρω μας και μέσα μας με διαφορετική ματιά, υπό την επίταξη των lockdown.

Κι ενώ αναπολώ και την παλιά μου ματιά -για να είμαι ειλικρινής- φέρνοντας στο μυαλό μου εικόνες από τα αγαπημένα μου ταξίδια, τα ταξίδια αλληλεγγύης με την ActionAid, προσπαθώ να εντοπίσω τι είναι αυτό που τα κάνει τόσο αγαπημένα και ξεχωριστά. Είναι σίγουρα εμπειρίες μοναδικές, στιγμές δυνατές, συναισθήματα που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανή με έναν πρωτόγνωρο τρόπο. Είναι η δύναμη της αλληλεγγύης που σε κάνει να νιώθεις ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα όταν είσαι μαζί. Το αίσθημα της πληρότητας, ότι κάνεις κάτι χρήσιμο και σημαντικό για κάποιους άλλους, άγνωστους ανθρώπους. Η ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά τελικά. Η αφύπνιση του χρέους, ότι πρέπει να παλέψεις και για εκείνους που δεν μπορούν μόνοι τους, που σου υπαγορεύει τον σκοπό που πάντα αναζητούσες. Η έμπνευση και η δύναμη που σου δίνουν άνθρωποι που παλεύουν, ενώ έχουν όλα τα δεδομένα εναντίον τους. Ναι, η λίστα μπορεί να πάει πολύ μακριά τελικά, ωστόσο κάτι μέσα μου δεν έχει ικανοποιηθεί ακόμα…

Καθώς αναζητώ περισσότερες εικόνες που θα μου δώσουν την απάντηση, συνειδητοποιώ ότι τα ταξίδια αλληλεγγύης στην πραγματικότητα ξεκινούν όταν επιστρέφεις από τον προορισμό σου. Εκεί όπου προηγουμένως ήταν ο τόπος σου, είναι πλέον όλα διαφορετικά. Τα πάντα έχουν αποκτήσει άλλη αξία, άλλη βαρύτητα, άλλη ιεράρχηση. Πράγματα που θεωρούσες σημαντικά έχουν ξεθωριάσει και άλλα έχουν αποκτήσει διαφορετική λάμψη, διεκδικώντας την προσοχή σου. Οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται πολύτιμες και οι ανθρώπινες αδυναμίες αποκτούν μια γοητεία και μια πρόκληση να τις μετατρέψεις σε αρετές.  

Τα ταξίδια αλληλεγγύης τα συναντάς παντού στην καθημερινότητά σου: σε ένα παιδικό αυθόρμητο χαμόγελο, σε μια ανιδιοτελή αγκαλιά, στο νερό που τρέχει γενναιόδωρα στη βρύση σου, στην ασφαλή θαλπωρή του σπιτιού σου ένα χειμωνιάτικο βράδυ, στην ανεπιτήδευτη καλοσύνη σε διασταυρούμενα βλέμματα περαστικών. Ψάχνοντας τον αντίκτυπο αυτών των ταξιδιών στις ζωές των ανθρώπων, τα πρώτα σημάδια τα εντοπίζεις στο δικό σου είδωλο στον καθρέφτη σου. Ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά σου μέσα από την καινούργια σου ματιά. Είναι ο κόσμος που ονειρευόσουν και είναι πιο κοντά από ό,τι φανταζόσουν.

Στα 10 χρόνια ταξιδιών αλληλεγγύης της ActionAid, είχαμε τη χαρά να δούμε πολλές ζωές να αλλάζουν: με 36 έργα σε 12 χώρες, 4.000 άτομα έχουν ευκαιρίες για ποιοτική εκπαίδευση, 3.000 μέλη συνεταιρισμών εξασφαλίζουν καλύτερο εισόδημα, 12.000 άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό. Ίσως, όμως, η πιο σημαντική αλλαγή να είναι αυτά τα 488 ζευγάρια μάτια των ταξιδιωτών, που πλέον βλέπουν έναν αλλιώτικο κόσμο γύρω τους. Και είναι διατεθειμένοι να κάνουν ό,τι μπορούν για να τον διαδώσουν.

Τελικά, και όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αρκεί να αλλάξεις τον τρόπο που τον αντικρίζεις. Γιατί μέσα από τη δική σου ματιά, μπορούν να τον δουν αλλιώτικο και οι γύρω σου.

Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι τον επόμενο προορισμό με λαχτάρα ανυπόμονου παιδιού, μέσα στην ασφυξία των εγκλεισμών. Εικόνες ανθρώπων που αγκαλιάζονται σφιχτά μπροστά από μια καινούργια βρύση στην Κένυα περνούν από μπροστά μου, παιδικά τραγούδια από κάποιο σχολείο στην Ουγκάντα ηχούν στα αυτιά μου, μυρωδιά από φρεσκομαγειρεμένα λαχανικά με sadza σε υπαίθρια κουζίνα στη Ζιμπάμπουε με περιβάλλει. Δεν ξέρω πότε θα ταξιδέψω ξανά. Όμως ανοίγοντας τα μάτια βλέπω τον κόσμο όμορφο, αλλαγμένο γύρω μου. Και ξέρω πια πως όπου κι αν βρίσκομαι, είναι και εκεί ο προορισμός μου!

 

Λεζάντα Φωτογραφίας: Σε ταξίδι αλληλεγγύης το 2014 στην Κένυα. Η ομάδα δούλεψε για ένα έργο υδροδότησης του σχολείου της περιοχής.

Photo Credits: Georgios Dedes/ActionAid 

ΤΑΞΙΔΙ

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής

Παρασκευή Ιουλίου 24, 2020 - 10:22, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

Λένε πως οι εμπειρίες που ζούμε στη ζωή μας καταγράφονται στο πρόσωπό μας. Οι δυνατές στιγμές, οι λύπες, οι στερήσεις αφήνουν τα σημάδια τους στο βλέμμα, στο χαμόγελο, στο δέρμα, στο γκρίζο των μαλλιών μας. Η πρώτη μου επαφή με τον Sahr ήρθε να καταρρίψει αυτή την αντίληψη. Το γαλήνιο βλέμμα του και το γλυκό του χαμόγελο δε σου άφηναν το περιθώριο να μαντέψεις το  παρελθόν του.

Τον Sahr τον γνωρίσαμε στο ταξίδι αλληλεγγύης που πραγματοποίησε η ActionAid στη Σιέρα Λεόνε το 2013. Δώδεκα χρόνια από τη λήξη του εμφύλιου πολέμου, ήμασταν προετοιμασμένοι να συναντήσουμε ανθρώπους που είχαν βιώσει εμπειρίες βγαλμένες από εφιαλτικά σενάρια. Άνθρωποι που είχαν χάσει τις οικογένειές τους μπροστά στα μάτια τους, παιδιά-μαχητές που είχαν στρατολογηθεί και είχαν εξαναγκαστεί να αφαιρούν με βάναυσο τρόπο τις ζωές των συνανθρώπων τους, αφαιρώντας πρώτα από μέσα τους ό,τι τα έκανε να νιώθουν ζωντανά. Η εικόνα μιας χώρας σε ακραία φτώχεια, με ζωές θαμμένες σε παραγκουπόλεις και ανθρώπους που αρρωσταίνουν από το μολυσμένο νερό, σε έναν τόπο εύφορο και καταπράσινο, συμπλήρωναν αρμονικά το δραματικό σκηνικό που είχαμε όλοι στο μυαλό μας. Οι άνθρωποι, όμως, που μας υποδέχτηκαν εκεί άλλαξαν τα χρώματα αυτής της εικόνας. Με το πρόσφατο παρελθόν να περνά σαν σκιά στο βλέμμα τους και ταυτόχρονα με ένα πάθος για τη ζωή, για ένα καλύτερο αύριο, καθώς και με τη λαχτάρα να γιορτάζουν την κάθε στιγμή ως δώρο, μας έμαθαν πολλά, μας έκαναν να αναθεωρήσουμε τη δική μας στάση απέναντι στη ζωή, άλλαξαν τους περισσότερους από εμάς για πάντα.

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής - ES1

«Οι νέοι παρακολουθούν μαθήματα ξυλουργικής κι αποκτούν ένα εισόδημα» 

Ο Shar ήταν από τους πρωταγωνιστές αυτής της αλλαγής. Με το που τον αντίκρυζες, σου μετέδιδε μια απίστευτη ηρεμία και γαλήνη. Μιλούσε χαμηλόφωνα, με μια παιδική συστολή, αλλά και με μια σιγουριά για τη δύναμη του έργου. Είναι επικεφαλής ενός κέντρου επαγγελματικής κατάρτισης που στηρίζει η ActionAid, το οποίο φιλοξενεί παιδιά που βρίσκονται στον δρόμο, επειδή είναι ορφανά, τα περισσότερα εξαιτίας του πολέμου. Πριν να βρεθεί στο κέντρο ένιωθε κι ο ίδιος χαμένος, χωρίς μέλλον. Όταν έμαθε για τα προγράμματα της ActionAid, παρακολούθησε μαθήματα ξυλουργικής και στη συνέχεια θέλησε να βοηθήσει κι άλλα παιδιά σαν αυτόν. Οι μαθητές βρίσκουν στο κέντρο ένα μέρος για να μείνουν και μια επαγγελματική διέξοδο. Τελευταία δίνεται έμφαση στη στήριξη των κοριτσιών που ζουν στον δρόμο κι έτσι έχουν εντάξει στα προγράμματα, πέρα από την ξυλουργική και τη γλυπτική, μαθήματα ραπτικής. Το κέντρο ξεκίνησε με 3 παιδιά και σήμερα έχουν αποφοιτήσει κι έχουν ένα εισόδημα περισσότερα από 150. Και ο Sahr συνεχίζει ακούραστος να μαζεύει όσο περισσότερα «χαμένα» παιδιά μπορεί και να τα βοηθά να βρουν μια νέα ζωή.

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής -ES2

«Με τα προγράμματα ραπτικής εντάσσονται στο κέντρο και τα κορίτσια που ζουν στον δρόμο» 

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής - ES3

«Tα μαθήματα απευθύνονται σε όλους» 

«Σκότωσαν τον πατέρα μου μπροστά στα μάτια μου. Ήταν η χειρότερη στιγμή στη ζωή μου», λέει και στιγμιαία το παιδί στο πρόσωπό του σκληραίνει. Με τη μητέρα του έφυγαν στη Γουινέα, για να ζήσουν ένα άλλο δράμα, αυτό της προσφυγιάς, βλέποντας τους συμπατριώτες τους στον καταυλισμό να πεθαίνουν καθημερινά από στερήσεις κι αρρώστιες. «Κάποια θέματα δεν τα συζητάμε. Προσωπικά, δεν έχω δει ποτέ μου διαμάντι, αλλά έχω δει τον πόνο που προκαλεί ένα διαμάντι», συμπληρώνει, συμπυκνώνοντας όλη την ιστορία της χώρας του σε μία φράση. Το παιδικό χαμόγελο επανέρχεται, όταν μιλά για τα δικά του παιδιά, τη νέα ζωή που έχει τώρα κι ευχαριστεί τους υποστηρικτές της ActionAid. Η δική του ζωή είναι που τον κάνει να πιστεύει ότι η αλλαγή είναι εφικτή και παλεύει να την πραγματώσει και για όσους άλλους την έχουν ανάγκη.

Κοιτάζοντας το πρόσωπο του Sahr, σκέφτομαι όλα τα πρόσωπα των παιδιών που έζησαν τη φρίκη του πολέμου, των παιδιών-μαχητών που έγιναν βίαια μέρος της φρίκης, που τελικά δεν υπήρξαν ποτέ παιδιά. Ίσως τελικά η λαχτάρα για μια ζωή που δεν ζήσαμε να αφήνει κι εκείνη τα χαρακτηριστικά της στη μορφή μας. Ίσως το παιδί που χάθηκε μέσα στον πόλεμο να αποτυπώθηκε για πάντα στο χαμόγελο του Sahr, θυμίζοντάς μας ότι κάποια πράγματα δεν γίνεται να τα σκοτώσει κανείς. Κι αυτό λέγεται ελπίδα!

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής - gif

 «Φέτος γιορτάζουμε 10 χρόνια ταξίδια και θυμόμαστε πρόσωπα και στιγμές!»

 

 

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Ασθμαίνοντας για την ανθρωπιά

Παρασκευή Ιουνίου 5, 2020 - 14:30, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

Βαριές ανάσες. Δυνατοί χτύποι της καρδιάς. Ο χρόνος παγώνει. Και ξαφνικά, ζητωκραυγές και επευφημίες. Το πλήθος σπεύδει να καλύψει με την εθνική σημαία το ιδρωμένο σώμα του μαύρου αθλητή, σε μια προσπάθεια να διατρανώσει ότι είναι «δικός τους». Δεν μπορεί, εξάλλου, να είναι τίποτε λιγότερο, αφού γεννήθηκε και μεγάλωσε στη «δική τους» χώρα.

Βαριές ανάσες. Δυνατοί χτύποι της καρδιάς. Ο χρόνος παγώνει-για πάντα. Ασφυξία. Οι ανάσες σταματούν και η καρδιά παύει να χτυπά κάτω από τη σωματική πίεση του δυνατού, θυμωμένου-σε μόνιμη βάση- άνδρα. Δεν φταίει αυτός, «το συνάφι» τους φταίει που χαλάει τον «τόπο τους». Βαριές ανάσες. Εξάντληση. Ασφυξία. Το σώμα αφήνεται στα παγωμένα νερά μιας θάλασσας που δέχτηκε να το αγκαλιάσει, αφού όλοι οι υπόλοιποι το θεωρούσαν ξένο. Τι δουλειά έχουν να φεύγουν από τη χώρα τους και να έρχονται στον «δικό τους» τόπο;

Οι ιστορίες που μας κόβουν την ανάσα είναι πολλές. Και είμαστε όλοι πρόθυμοι να τις δείξουμε με το δάχτυλο και να τις καταδικάσουμε, ξεφυσώντας με αποστροφή. Ωστόσο, οι ιστορίες συνεχίζουν να επαναλαμβάνονται και αναρωτιέται κανείς τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν ό,τι θεωρούν διαφορετικό με επιφύλαξη, με προκατάληψη και με βία. Είναι ο φόβος, πως κινδυνεύουν να χάσουν τα κεκτημένα τους; Είναι η πεποίθηση σε μια δική τους ανωτερότητα σε αντιδιαστολή προς συγκεκριμένες διαφορετικές ομάδες ανθρώπων; Είναι μία εγγενής αντίδραση που πηγάζει από την αίσθηση εξουσίας που αισθάνεται κανείς απέναντι σε όποιον θεωρεί πιο αδύναμο; Τα ερωτήματα πολλά και το «γιατί» και το «ως πότε» μένει μετέωρο, ώσπου να ξεθωριάσει-μέχρι το επόμενο χτύπημα.   

Πίσω, όμως, από τα χτυπήματα, που είναι θορυβώδη-εκκωφαντικά πολλές φορές, υπάρχει μια ζωή, μια καθημερινότητα ανθρώπων που υφίστανται συστηματικά την πίεση και τον αποκλεισμό και υπομένουν, μη μπορώντας να κάνουν κάτι άλλο. Δεν είναι ανάγκη να είναι βίαιη η συμπεριφορά, για να διαπεράσει τον άλλο η αδικία. Μια δουλειά που δεν πήρε, μια απόσταση «ασφαλείας» που κρατούν οι άλλοι απέναντί του, μια σειρά προτεραιότητας που δεν τηρήθηκε, ένα παγωμένο βλέμμα εν γένει, είναι μορφές ρατσιστικής συμπεριφοράς και συνηγορούν προς την κορύφωση δραμάτων, ανάλογων με αυτό που ζούμε τις τελευταίες ημέρες στις ΗΠΑ. Κοιτάζοντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη, αναρωτιέμαι σε ποιο από αυτά τα δράματα μπορεί να έχω παίξει κι εγώ ρόλο, ασυναίσθητα, έστω και ως κομπάρσος ή απλός θεατής-και αυτό συνενοχή είναι. Και τελικά, αυτή είναι και μία πρώτη απάντηση που μπορώ να μου δώσω: να μην αφήνω τέτοια δράματα να κορυφώνονται.

Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή το χτύπημα στη Μινεάπολη, ο κόσμος γίνεται μία ανάσα. Φωνάζει με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του ότι δεν μπορεί να ανασάνει. Ότι οι ζωές των ανθρώπων μετράνε εξίσου. Οι ανάσες τους βαριές, λαχανιασμένες. Ο αγώνας ενάντια στην αδικία μοιάζει με αγώνα δρόμου χωρίς τερματισμό.  Όσο πιο πολλές ανάσες ενώνονται, όμως, όσο πιο λίγοι μένουν στις κερκίδες θεατές, τόσο πιο γρήγορα θα τελειώσει. Θα τερματίσουμε όλοι ασθμαίνοντας μαζί, χωρίς σημαίες, χωρίς επευφημίες. Με μία ανάσα!  

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Πρωτομαγιά 2020: Μας φτάνει ένα τριαντάφυλλο κι ένα κλαδί χλωρό;

Πέμπτη Απριλίου 30, 2020 - 19:52, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

«Ο Μάιος μάς έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ…». Και όλοι αναπολούμε στιγμές που σπεύδαμε να τον «πιάσουμε» στα πάρκα και στις εξοχές, παρέα με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Και ανυπομονούμε. Να επανέλθουμε στην παλιά, «καλή» μας καθημερινότητα. Κατά πόσο, όμως, θα μπορέσουμε να επανέλθουμε και πόσοι;

Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλά η μέρα που πλέκουμε στεφάνια και γιορτάζουμε την άνοιξη, είναι και η καθιερωμένη παγκόσμια ημέρα των εργατών. Είναι ημέρα συνυφασμένη με τα εργατικά κινήματα, με την κατοχύρωση θεμελιωδών δικαιωμάτων στον τομέα της εργασίας, πολλά από τα οποία μας φαίνονται σήμερα αυτονόητα, μολονότι μόλις μερικές δεκαετίες πριν, ήταν καθολικά αμφισβητούμενα, μολονότι σε μεγάλο μέρος του πλανήτη πρέπει ακόμα να τα διεκδικήσουν. Και αν κάθε χρόνο τέτοια μέρα μερικοί αναρωτιούνται για τη χρησιμότητα μιας τέτοιας επετείου μέσα στις πολιτικά ορθές, «δίκαιες» πλέον κοινωνίες μας-ας μην εξετάσουμε τώρα κατά πόσο ισχύει ο χαρακτηρισμός-, οι τρέχουσες συνθήκες μπορεί να μας κάνουν να αναλογιστούμε τα πράγματα διαφορετικά.

Αν η επιστροφή στα πάρκα και τους αγρούς, στις εκδρομές στη φύση, είναι αυτονόητη και προσιτή σε όλους με τη λήξη των περιοριστικών μέτρων, η επιστροφή στην παλιά επαγγελματική καθημερινότητα έχει πολλούς λόγους να αμφισβητείται. Μέσα σε ένα μόλις τρίμηνο έκτακτης κατάστασης που βιώνει η παγκόσμια κοινότητα, έχουν ανατραπεί ισορροπίες δεκαετιών κι έχουν εκχωρηθεί -αναπόφευκτα- δικαιώματα μακροχρόνιων αγώνων. Μία πολύ μικρή γεύση της έλλειψης ωραρίου, μπορεί να πήραμε όλοι με την εργασία από το σπίτι. Το ελαστικό ωράριο «ξεχειλώνει» κατά κανόνα προς τη μεριά του εργοδότη, όταν απουσιάζει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο. Οι εργάτες που ξεσηκώθηκαν την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο απαιτούσαν 8ωρη εργασία κι εμείς, στον 21ο αιώνα πλέον επιστρέφουμε με βήμα ταχύ στον 19ο… Και αυτό είναι το καλό σενάριο-προϋποθέτει ότι έχεις ένα ωράριο. Χιλιάδες άνθρωποι βλέπουν-και θα συνεχίσουν να βλέπουν το εργασιακό τους πεδίο να συρρικνώνεται, μένουν χωρίς δουλειά, χωρίς εισόδημα, χωρίς ασφάλεια. Υπολογίζεται ότι οι μισοί εργαζόμενοι στον κόσμο κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι. Μεγάλος αριθμός από αυτούς έκαναν αδήλωτες εργασίες, που σημαίνει ότι δεν δικαιούνται καμία αποζημίωση, καμία ιατρική κάλυψη, καμία διέξοδο.

Τα πράγματα είναι πιο δυσοίωνα για μία ακόμα φορά, αν είσαι γυναίκα. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων σε μη επίσημα δηλωμένες εργασίες είναι γυναίκες. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, περισσότερο από τα 2/3 των γυναικών απασχολούνται σε μη επίσημες δουλειές. Οι γυναίκες είναι και οι πρώτες σε περιπτώσεις απολύσεων, στις ελαστικές μορφές απασχόλησης, στη μείωση αμοιβών, στην άσκηση πίεσης στον χώρο της εργασίας. Και μπορεί σε πολλά κράτη να είναι θεσπισμένη η ισότητα των αμοιβών, στην εφαρμογή, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική, αφού υπολογίζεται ότι παγκοσμίως η διαφορά τους σε απολαβές αγγίζει το 23% ή αλλιώς, η εξίσωση των μισθών αναμένεται να φτάσει σε 68-200 χρόνια! Τα «κορίτσια τον Μάη», λοιπόν, έχουν πολλούς λόγους να βγουν στους δρόμους την πρωτομαγιά-και όχι για να πλέξουν στεφάνια. Όπου τους επιτρέπεται βέβαια, αν σκεφτεί κανείς ότι σε 18 χώρες στον κόσμο οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα να δουλέψουν αν δεν έχουν τη συγκατάθεση του συζύγου τους… 

Έχουν περάσει σχεδόν 135 χρόνια από τις πρώτες κινητοποιήσεις των εργατών και των εργατριών. Από τότε, σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά, σίγουρα τα εργασιακά δικαιώματα σε πολλές χώρες κατοχυρώνουν αξιοπρεπείς συνθήκες για τους εργαζομένους. Το γεγονός αυτό, όμως, δεν πρέπει να μας είναι αρκετό, ώστε να εφησυχάζουμε, να αρκούμαστε σε όσα διασφάλισαν άλλοι για εμάς, διακινδυνεύοντας να τα χάσουμε. Αν ακόμα και το ίδιο το οκτάωρο, θεωρείται πολυτέλεια για τόσους εργαζόμενους, ο κίνδυνος να επιστρέψουμε στις εργασιακές συνθήκες του 19ου αιώνα, απέχει πράγματι πολύ; Για να ανθίσει ο κόσμος, θέλει δουλειά, αλλά τότε γίνεται πραγματικά όμορφος. Καλή Πρωτομαγιά!

ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΡΑΣΗ

Ζιμπάμπουε: Περιμένοντας το φράγμα να γεμίσει

Δευτέρα Φεβρουαρίου 17, 2020 - 14:58, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

Αναφέροντας τη λέξη Αφρική, οι περισσότεροι φέρνουμε συνειρμικά στο μυαλό μας έναν τόπο υπερβολικά ζεστό και άνυδρο, γεγονός που ευθύνεται κατά κύριο λόγο για την αδιάλειπτη φτώχεια των κατοίκων της. Με μια φράση-δύο στερεότυπα: το πρώτο, ότι η Αφρική είναι κατά κανόνα ένας ξερός τόπος, τη στιγμή που εκεί πηγάζουν από τα μεγαλύτερα ποτάμια και λίμνες του πλανήτη. Και το δεύτερο, ότι η φτώχεια είναι μια κατάσταση που οφείλεται σε φυσικά φαινόμενα, ενώ στην πραγματικότητα η έλλειψη υποδομών για την αντιμετώπισή τους είναι που δημιουργεί και διαιωνίζει τον κύκλο της φτώχειας-τρανό παράδειγμα, χώρες που ευημερούν σε περιοχές με πιο ακραίες κλιματικές συνθήκες-. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που προσπερνάμε με απάθεια ειδήσεις που αναφέρονται σε επισιτιστικές κρίσεις που αντιμετωπίζουν όλο και συχνότερα οι χώρες της Αφρικής, εξαιτίας ακραίων φαινομένων ξηρασίας και παρατεταμένης ανομβρίας.  

 

Τη Ζιμπάμπουε την επισκεφτήκαμε τέλος Οκτωβρίου. Καλή εποχή, για να μην μας προλάβει η περίοδος των βροχοπτώσεων που ξεκινά τον Νοέμβριο. Που τελικά δεν έχει ξεκινήσει ακόμα... Αποστολή μας ήταν να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση τουαλετών για το νηπιαγωγείο ενός χωριού στην κοινότητα Νιάνγκα. Επισκεφτήκαμε τον χώρο όπου θα γινόταν η δουλειά ένα ζεστό πρωινό. Και οι ίδιοι οι ντόπιοι διαμαρτύρονταν για την ασυνήθιστη για την εποχή ζέστη, σε έναν τόπο που είναι μεν από τους πιο ξηρούς της χώρας, αλλά που δεν αντιμετώπιζε μέχρι πρόσφατα τόσο σοβαρά προβλήματα λειψυδρίας. Με τους υπεύθυνους της κοινότητας περιηγηθήκαμε στην περιοχή. Η βλάστηση ήταν ελάχιστη, η σκιά σχεδόν ανύπαρκτη. Κοντά σε μια αντλία νερού μερικές καλλιέργειες επιβίωναν χάρη στην εγγύτητα με το νερό. Η αντλία, ό,τι πιο πολύτιμο στην περιοχή, ήταν περιφραγμένη με συρματόπλεγμα για να προστατεύεται από την εισβολή των διψασμένων ζώων. Τα βόδια και τα αιγοπρόβατα συνωστίζονταν στο μικρό αυλάκι που συγκέντρωνε τα νερά που έφευγαν από την αντλία, όταν κάποιος τραβούσε νερό. Ρουφούσαν λαίμαργα και την παραμικρή υγρασία μέσα από τη λάσπη. Στο θέαμα ένιωθες και τον δικό σου λαιμό να στεγνώνει και ψηλαφούσες το σακίδιό σου να βρεις το μπουκάλι σου. Τότε, κοιτούσες ενοχικά τους γύρω σου και το άφηνες χωρίς να πιείς... 

 

Κάποια στιγμή βρεθήκαμε κάτω από την ευεργετική σκιά πυκνότερης βλάστησης. Μας εξήγησαν ότι βρισκόμασταν στην κοίτη ενός ποταμού που κατεβάζει νερό την περίοδο των βροχοπτώσεων και δίνει ζωή στην περιοχή. Τα τελευταία χρόνια, όμως, οι βροχοπτώσεις περιορίζονται όλο και περισσότερο, το νερό πέφτει μαζεμένο και σε σύντομο διάστημα, μειώνοντας εξαιρετικά τα περιθώρια καλλιέργειας. Κόσμος ήταν μαζεμένος μέσα στο άνοιγμα του ποταμού και δούλευε πυρετωδώς. Ο επικεφαλής της περιφέρειας μάς εξήγησε ότι προσπαθούσαν να διευρύνουν την κοίτη και να φτιάξουν ένα φράγμα, ώστε να συγκρατούν το νερό, όσο πιο πολύ μπορούσαν. Μετά από αρκετή συζήτηση για τη σοβαρότητα του προβλήματος, οι άνθρωποι της ActionAid Ζιμπάμπουε πρότειναν να βοηθήσουμε στην κατασκευή του φράγματος, που αποτελούσε πλέον πρώτη προτεραιότητα για την περιοχή.  

 

Περιμένοντας το πηγάδι να γεμίσει_Εσωτερική (1)

 

Για τέσσερις ημέρες δουλεύαμε όλοι μαζί, να προλάβει να τελειώσει το φράγμα πριν από τις βροχές. Σκάψαμε, γεμίσαμε σακιά με χώμα, φτιάξαμε τσιμέντο. Μιλήσαμε με τους κατοίκους για τα προβλήματα που συνεπάγεται η έλλειψη νερού. Για τις γυναίκες που πρέπει να κουβαλάνε τα βαριά μπιτόνια σε μεγάλες αποστάσεις. Για τα παιδιά που πρέπει να εγκαταλείπουν το σχολείο, αναλαμβάνοντας εκείνα πολλές φορές το κουβάλημα ή επειδή αρρωσταίνουν απο το μολυσμένο βρώμικο νερό. Για τους αγρότες που η σοδειά δεν επαρκεί πλέον ούτε για τη διατροφή της οικογένειας. Για τους κτηνοτρόφους που βλέπουν τα ζώα τους να χάνονται από τη δίψα και την πείνα. Για την ελπίδα που εξατμίζεται, όπως το νερό από τις τελευταίες ρωγμές του εδάφους.  

 

Στη Ζιμπάμπουε αυτή τη στιγμή 3,6 εκατομμύρια κάτοικοι βρίσκονται  σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της ξηρασίας, ενώ 7,7 εκατομμύρια, περίπου ο μισός πληθυσμός της χώρας, βρίσκονται στα πρόθυρα λιμού, γεγονός που κατατάσσει τη Ζιμπάμπουε στις χώρες με τη μεγαλύτερη επισιτιστική κρίση παγκοσμίως. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι αρκετές οικογένειες παντρεύουν τα κορίτσια τους με αντάλλαγμα μερικά σακιά καλαμπόκι. Σε κάποιες αγροτικές περιοχές η τελευταία συγκομιδή έγινε το 2017. Ναι, είναι Αφρική και τα νούμερα μπορούν απλώς να εκληφθούν ως θριαμβευτική επιβεβαίωση των στεροτύπων που κουβαλάμε. Στη Ζιμπάμπουε βρίσκονται οι καταρράκτες του Ζαμβέζη στη λίμνη Βικτώρια. Λέγεται ότι ο ήχος του νερού μπορεί να ακουστεί από απόσταση μέχρι και 40 χιλιομέτρων, ενώ τα σταγονίδια του νερού που πέφτει με ορμή μπορούν να είναι ορατά από ψηλά σε απόσταση 50 χιλιομέτρων. 

 

Περιμένοντας το πηγάδι να γεμίσει_Εσωτερική (2)

 

Φεύγοντας από τη Νιάνγκα ζητήσαμε να μας στείλουν φωτογραφίες με το φράγμα μας γεμάτο νερό. Περιμένουμε ακόμα...  

 

Photo Credits: Πόλυ Τσιγκούνη

Αρχείο Blog

Βρέθηκαν 0 blogposts το:

Διάβασε τα blogposts

Newsletter

Γραφτείτε στο newsletter μας
για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα
μας.



Υποχρεωτικό