Blog : ActionAid Blog Blog : ActionAid Blog
Blog
ΔΡΑΣΗ

Μια αξέχαστη περιπέτεια στη γειτονιά του Κολωνού

Τρίτη Αυγούστου 31, 2021 - 12:47, by Έρση Ρετουνιώτη - Εθελόντρια καλοκαιρινού προγράμματος Κέντρου ActionAid στην Αθήνα
Main Image

Φέτος, για ένα ακόμα καλοκαίρι, μαζευτήκαμε παιδιά, εθελοντές, και το υπέροχο προσωπικό της ActionAid με έναν κοινό σκοπό: να δημιουργήσουμε ένα αξέχαστο summer camp. Για πρώτη φορά, συμμετείχα και ‘γω σε αυτό το σπουδαίο έργο, που με τον καιρό μου απέδειξε πως μία δεμένη ομάδα, σφυρηλατημένη με τις απαραίτητες αξίες, και μια μεγάλη δόση κέφι μπορεί να καταφέρει τα πάντα.

IMG 1404

Λόγω μιας προσωπικής μου περιπέτειας, η οποία κατέληξε στο να σπάσω τον αστράγαλό μου, έχασα τις πρώτες μέρες του camp, για τις οποίες τόσο ανυπομονούσα. Την Πέμπτη 22/07 ξεκίνησα να συμμετέχω και εγώ ενεργά σε αυτή την όμορφη περιπέτεια. Συναντήθηκα με την υπόλοιπη ομάδα των συντελεστών στο πάρκο Ακαδημίας Πλάτωνος. Έχοντας μεγαλώσει στον Κολωνό κι επισκεφτεί το εν λόγω πάρκο αμέτρητες φορές, ήταν υπέροχο πώς τα δέντρα τη μέρα αυτή έμοιαζαν πιο όμορφα, ο αέρας πιο αναζωογονητικός και τα χρώματα πιο ζωντανά. Από μακριά ακούγονταν γέλια και χαρούμενες φωνές, ενώ πλησιάζοντας διέκρινα τους εθελοντές που μοίραζαν μπισκότα και χυμούς σε μια σειρά από παιδιά. Στάθηκα μπροστά, άφησα τις πατερίτσες στην άκρη, και, προτού προλάβω να συστηθώ, ένας κύκλος από γλυκές φυσιογνωμίες δημιουργήθηκε γύρω μου. Τους συστήθηκα κι απολογήθηκα που δεν μπόρεσα να είμαι εξαρχής μαζί τους. Με αυθόρμητη κατανόηση, ένα-ένα τα παιδιά μου ευχήθηκαν περαστικά και με καλωσόρισαν στην παρέα τους.

Image4

Τις επόμενες μέρες, με εντυπωσίασε η δημιουργικότητα, η φαντασία κι η διάθεση για βοήθεια των μικρών μας φίλων. Οι εικαστικές δραστηριότητες ήταν πολύ οργανωμένες κι ενδιαφέρουσες∙ φτιάξαμε ο καθένας τη δικιά του φιγούρα-σκιών, ζωγραφίσαμε την ιδανική μας γειτονιά, ανταλλάξαμε μια σημαντική για μας στιγμή στον Κολωνό, κι απονείμαμε φανταστικά πανό-βραβεία σε ανθρώπους ή ιδέες που νιώθαμε πως πρέπει να τιμήσουμε. Από τη φιγούρα του πράσινου κι άγριου Κορονοϊού, σε μια πόλη χωρίς βία και διακρίσεις, και από το άγαλμα του παιχνιδιού, στο άγαλμα των παιδιών που μάχονται στις δύσκολες στιγμές  θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή τους για τα υψηλότερα ιδανικά. Οι ιδέες τους ήταν γεμάτες αθωότητα και καλοσύνη.

Image2

Στον λόφο του Κολωνού, το δεύτερο σημείο συγκέντρωσης της παρέας μας, ένα διαφορετικό σύνολο δραστηριοτήτων κι ελεύθερου παιχνιδιού ξετυλιγόταν, με γρίφους, κυνήγι θησαυρού, βόλεϊ, μήλα, και το κορυφαίο μπουγέλο της τελευταίας μέρας. Εκεί, αν και δεν μπορούσα να συμμετέχω τρέχοντας μαζί τους, τα παιδιά έρχονταν σε μένα για να πάρουν μια ανάσα από το παιχνίδι ή όταν ήθελαν να συζητήσουμε κάτι. Ακόμα και στα πιο ανταγωνιστικά παιχνίδια, έπαιζαν πάντα με όριο την ασφάλεια των συμπαιχτών τους και φρόντιζαν να νιώθουν όλοι μέρος της ομάδας. Ακόμα κι αν υπήρξαν κάποιες μικρο-παρεξηγήσεις, γρήγορα λύνονταν και, με την αγάπη που έδειχνε το προσωπικό της ActionAid και ‘μεις σαν εμψυχωτές, μπορώ να πω με ασφάλεια πως κανένα παιδί δεν ένιωσε πως δεν ανήκει στην αγκαλιά μας.

Image3

Όσο ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα προς το τέλος, ένιωθα ήδη νοσταλγία και δεν μπορούσα να δεχτώ πως δεν θα δω τα λατρεμένα αυτά πλασματάκια την επόμενη μέρα. Ταυτόχρονα, όμως, από τότε μέχρι σήμερα κατακλύζομαι από ευγνωμοσύνη στη σκέψη του summer camp. Ήταν τιμή μου να ανήκω σε μια τόσο όμορφη ομάδα και δεν μπορώ να ευχαριστήσω αρκετά τους υπεύθυνους του οργανισμού για την επιτυχημένη προσπάθειά τους να ζήσουμε όλοι αξέχαστες στιγμές αλλά και την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν. Τους θυμάμαι όλους με πολύ αγάπη, την Ελένη, τη Μυρσίνη, τη Μάχη, κι εύχομαι να τους μοιάσω στο μεράκι και τη θετικότητά τους. Ραντεβού στην επόμενη δράση!

ΔΡΑΣΗ

Πρώτη φορά εθελόντρια

Τρίτη Ιουλίου 27, 2021 - 12:52, by Μαίρη Πρασίνου|Εθελόντρια καλοκαιρινού προγράμματος Κέντρου ActionAid στην Αθήνα
Main Image

Tη Δευτέρα 5/7/2021 ξεκίνησε για μένα μια σύντομη και αξέχαστη περιπέτεια. Την αποκαλώ περιπέτεια, γιατί όλα ήταν πρωτόγνωρα, καινούργια, με μια δόση αδρεναλίνης και ανεξήγητης έντασης. Ήταν η μέρα που ξεκίνησα ως εθελόντρια στο καλοκαιρινό πρόγραμμα του Κέντρου της ActionAid στην Αθήνα.

summer camp 2


Είχα πολύ άγχος για την πρώτη μέρα. Ανυπομονούσα ταυτόχρονα. Ήμουν σίγουρη ότι θα μου άρεσε και ότι θα είχε τις δυσκολίες του από τη στιγμή που είχα να κάνω με μικρά παιδιά και ήμουν υπεύθυνη για εκείνα. Όντως, όπως το περίμενα, τα παιδιά είχαν όρεξη και ήταν φιλικά μαζί μου. Πολύ γρήγορα, σχεδόν αμέσως, χωρίς κανένα δισταγμό ανοίχτηκαν και έδειξαν σε όλους μας ποια είναι χωρίς καμία ντροπή. Τα μάθαμε πολύ γρήγορα και τα λατρέψαμε. Ακόμα και όταν υπήρχαν εντάσεις μεταξύ τους. Παρά τις μικρο-δυσκολίες, μόλις τελείωνε η μια μέρα ήθελα αμέσως να έρθει το επόμενο πρωί.

summer camp 3

Μαζί τους καθημερινά για δύο εβδομάδες, μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του Κέντρου συνόδευα κορίτσια κι αγόρια. Η αποστολή μας ήταν να τα γνωρίσουμε, να τα καθοδηγούμε και να συμμετέχουμε στις δράσεις του προγράμματος, από τη ζωγραφική και την εξερεύνηση του Λόφου, μέχρι το εργαστήριο επινόησης ιστοριών και το ελεύθερο παιχνίδι. Αλλά κυρίως η αποστολή μας ήταν να γίνουμε κι εμείς παιδιά για το διάστημα αυτό.

Ως απόφοιτη λυκείου, δε θεωρούμαι ακριβώς παιδί, αλλά ούτε και ενήλικη.

Σχεδόν πάντα ήμουν η μικρότερη στην ομάδα. Αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά. Σε μια περίοδο αρκετά πιεσμένη και αγχωτική για εμένα, τα παιδιά με αυτά που μου έλεγαν με βοήθησαν να θυμηθώ την ουσία στα αληθινά πράγματα. Με βοήθησαν. Το κατάλαβα αμέσως όταν, ενώ ζωγράφιζαν και εγώ σκεφτόμουν διάφορα, μου έδειχναν τις ζωγραφιές τους και όλα έμοιαζαν πιο απλά, όμορφα και παιδικά στο τέλος της ημέρας.

Είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου και είμαι σίγουρη πως όποιος-α έχει υπάρξει δίπλα σε παιδιά μπορεί να καταλάβει τι εννοώ. Και πώς να μην μου άλλαζαν την καθημερινότητα όταν ακούγοντας το «κυρία Μαίρη» συνέχιζε μια οποιαδήποτε κουβέντα που θα τα έκανε ή παρά πολύ χαρούμενα ή αρκετά αναστατωμένα και έτσι θα περίμεναν από εμένα να ακούσουν είτε ένα «Μπράβο» ή «Ουάου» είτε μια καθησυχαστική πρόταση ή μια λύση στο όποιο πρόβλημά τους.

summer camp 4
Δεν θα άλλαζα τίποτα και δε θα έκανα τίποτα διαφορετικό. Όλα τους υπέροχα μικρά πλάσματα που κάθε μέρα - και το εννοώ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ - που τα έβλεπα ευχόμουν από μέσα μου όταν μεγαλώσουν να γίνουν ακόμα καλύτεροι και σωστοί άνθρωποι, αλλά πάνω απ’ όλα να είναι πάντα ευτυχισμένοι. Ανυπομονώ για την επόμενη φορά που θα κάνω ακριβώς ό,τι έκανα και φέτος.

Ήμουν τυχερή που, εκτός από τους καταπληκτικούς εθελοντές, γνώρισα και την Ελένη, η οποία κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό ήταν εκεί δίπλα σε εμένα, στους εθελοντές και κυρίως στα παιδιά. Η Ελένη, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι ένας άνθρωπος με αστείρευτη ενέργεια και δυναμισμό. Πρότυπο αν με ρωτάτε! Όλοι όσοι πέρασαν τον δρόμο μαζί μας ήταν υπέροχοι. Μικροί και μεγάλοι. Το ευχαριστώ και το ανυπομονώ είναι λέξεις που νιώθω προς το Κέντρο που με ξέρει με εμπιστεύεται, όπως ακριβώς το ξέρω και το εμπιστεύομαι και εγώ.

Ελπίζω του χρόνου να είμαι πάλι στο summer camp!

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Κλείνοντας τη σχολική χρονιά στον Λόφο του Κολωνού

Τρίτη Ιουνίου 22, 2021 - 13:26, by Μάχη Κανελλάκη - Local Programs Communications Officer
Main Image

«Ποιος θα μας πει τι του έλειψε;»

Και κάπως έτσι  ακόμα μία περίεργη, απομονωμένη χρονιά, με τηλεκπαίδευση και πολύ υπολογιστή φτάνει προς το τέλος. Τα παιδιά του Κέντρου της ActionAid συγκεντρώθηκαν στον Λόφο του Κολωνού για τα τελευταία μαθήματα ενισχυτικής. Για να ιδωθούνε μετά από καιρό, να δουν από κοντά την «καλύτερη δασκάλα ever», που «δεν μας έχει φωνάξει ούτε μια φορά». Αλλά και να φρεσκάρουν όσα έμαθαν μέσα στη χρονιά και φυσικά να παίξουν. Ανοίγοντας τη στρόφιγγα της χαράς εν όψει καλοκαιριού, μιας και μένει λίγο ακόμα για την επίσημη λήξη της.

Στην αρχή μοιράστηκαν τις σκέψεις τους για όσα θέλουν να πετάξουν και όσα θέλουν να κρατήσουν από τη χρονιά που πέρασε. Τι τους έλειψε; Είπαν πολλά «τίποτα», αλλά τους «πρόδωσε» το ότι συνέχιζαν να μιλούν, να θέλουν να κάτσουν λίγο ακόμα, να μαζέψουν δύο στιγμές παραπάνω με την παρέα, τους συμμαθητές, τη δασκάλα τους.

enisxitiki_2

Κοροϊδεύοντας τον κορωνοϊό.


Και μετά ξεκίνησε η δράση! Οι μεγαλύτεροι αναζήτησαν τον ένοχο που έκλεψε τις πίτσες προσθαφαιρώντας κλάσματα, φτιάχνοντας τα γνωστά «καπελάκια», για να τα κάνουν ομώνυμα και κάνοντας «χιαστί» πολλαπλασιασμούς για να έχουν όλα τα στοιχεία.

Οι μικρότεροι, πάλι, έψαξαν για όσα μας περιτριγυρίζουν, τα «ουσιαστικά» δηλαδή! Κι ανακάλυψαν ψάχνοντας μέσα στον λόφο όσα από αυτά καταγράφονται, παρέα με τη συνοδεία τους, τα άρθρα. Από ΤΑ δέντρα και ΤΑ φυτά σε όσα νιώθουμε κι ακούμε όπως Ο αέρας και ΤΟ κελάϊδισμα των πουλιών.

 enisxitiki_3

Τα παιδιά σε δράση. 

Τι περιμένουν και οι δύο ομάδες παιδιών τώρα; Να κλείσουν τους υπολογιστές. Που τους κοκκίνισαν τα μάτια και τους φόρτωσαν το κεφάλι. «Ήταν χάλια, με πονούσε το κεφάλι μου», λέει ένα από τα παιδιά.  Να αφήσουν πίσω τα βιβλία, άντε ίσως λίγο Χάρρυ Πότερ μόνο, μιας κι ένα άλλο από τα παιδιά είναι στον δεύτερο τόμο. Να κάνουν μπάνιο με μαγιό Spiderman και Super Mario φωνάζουν δύο άλλα.

 enisxitiki_4

Το παιχνίδι μόλις ξεκίνησε!

Κοινή διαπίστωση όλων των τελευταίων ημερών-συναντήσεων στον Λόφο του Κολωνού; Τα παιδιά διατηρούν τον πιο ισχυρό μηχανισμό, αυτόν της αισιοδοξίας. Αρκεί ένα πάρκο, μια μπάλα, ένα παιχνίδι κι οι φίλοι τους, για να διαγράψουν όλα τα δύσκολα που έζησαν και να γράψουν νέες πολύχρωμες σελίδες, με λίγο από γεύση γρανίτα καρπούζι και πολύ από τον ενθουσιασμό της επικείμενης πρώτης βουτιάς- για λίγο ακόμα με κλειστά μάτια και μύτη -με εκείνον τον ενθουσιασμό της παιδικότητάς τους.


Το Κέντρο της ActionAid στην Αθήνα παρέχει δωρεάν εκπαιδευτικά προγράμματα και δράσεις. Περισσότερες πληροφορίες Athens.actionaid.gr.

Credits Φωτογραφιών: © ActionAid

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Παγκόσμια Ημέρα Τέχνης στην πράξη και στην τάξη

Πέμπτη Απριλίου 15, 2021 - 13:40, by Χάρριετ Μητράκου - Συντονίστρια εργαστηρίων της ομάδας Very Young Contemporary Art, Εργαστήριο Εικαστικών, Κέντρο ActionAid Αθήνας
Main Image

«Αυτήν την εποχή δεν παίζω με κάποιον συγκεκριμένα και γι’ αυτό παίζω με τα χρώματα και τα πινέλα μου, με αυτά διασκεδάζω! Ποτέ δεν βαριέμαι να ζωγραφίζω!» - Άρτεμις, 8 ετών

«Τώρα στην καραντίνα, έχω πολύ ελεύθερο χρόνο και ζωγραφίζω συνέχεια, αλήθεια δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή μου χωρίς τη ζωγραφική!»  - Μαρία, 11 ετών

«Η τέχνη για μένα είναι σημαντική, γιατί όταν ζωγραφίζω είναι σα να δίνω εγώ ζωή σε έναν καινούργιο άνθρωπο ή πράγμα». -Μαρία, 8 ετών

«Τέχνη είναι φαντασία. Δεν θα άφηνα ποτέ την τέχνη» - Εντίνα, 8 ετών

* ό,τι περιγράφω παρακάτω συνέβη αληθινά.

texni_3

09.59 Ανοίγω το ζουμ, συνδέομαι. Δεν έχει μπει ακόμα κανείς, χάνομαι στις σκέψεις μου για ό,τι με περιμένει μέσα στην ημέρα, κλικάρω αυτόματα admit/admit και ξαφνικά μέσα στην ησυχία ακούγεται μια ζωηρή φωνή «Καλημέρα κυρία!» «Καλημέρα κυρία!» «Καλημέρα κυρία!».

«Τι κάνετε, πώς περάσατε την εβδομάδα;», «Καλααααά, τα ίδια κυρία…καλά, μια χαρά….», ο τόνος στη φωνή πέφτει.

Η ρουτίνα της εβδομάδας δεν έχει κάτι να προσφέρει στην κουβέντα μας, δεν μιλάμε για τη ρουτίνα μας, δε μιλάμε για όσα βαριόμαστε. «Ωραία, πριν ξεκινήσουμε, να βάλουμε ένα αγαπημένο σας τραγούδι, για να ξυπνήσουμε λιγάκι;» Ο τόνος ανεβαίνει, γκουκλάρω τις προτάσεις τους, ακούμε δυνατά τα μουσικά κομμάτια, παρεισφρέω για λίγο στη σφαίρα του εφηβικού νου, καθώς ακούω τη μελωδία και ερμηνεύω του στίχους, βλέπω χαρούμενες εκφράσεις στις κάμερες, χαίρομαι κι εγώ μαζί τους, γελάνε, γελάω.

«Έλαβα το έργα σας, κάνω share τώρα να τα δούμε όλοι μαζί». Απόλυτη ησυχία την ώρα που σχολιάζουμε τις ζωγραφιές, τι πήγε καλά, τι μας δυσκόλεψε…

texni_1

«Έχετε γίνει φωτογράφοι τελικά!» τους λέω. Το ξύλινο πάτωμα, τα πλακάκια της κουζίνας, το κρεβάτι, το τραπέζι στο σαλόνι μεταμορφώνονται στις μαγικές αυτές επιφάνειες που υποδέχονται τα έργα της εβδομάδας, τραβηγμένα πάντα, όπως έχουμε πει, στο πρωινό φως που δεν κάνει σκιές, με τον φακό να κοιτάει κάθετα τη ζωγραφιά για να μην την παραμορφώνει στο ελάχιστο. «Έτσι η φωτογραφία του έργου που θα λάβω θα είναι άξια να μπει σε κατάλογο έκθεσης!» τους εξηγώ.

«Παιδιά, πρέπει να κλείσουμε τη σύνδεση», και τότε ακούω «Κυρία να πω κάτι, όταν ζωγραφίζω νιώθω ελεύθερη!». Κλείνουμε το τηλεμάθημα και όλη μέρα στριφογυρίζει στο μυαλό μου η κουβέντα του Καντίνσκυ, «στην τέχνη δεν υπάρχει πρέπει, γιατί η τέχνη είναι ελεύθερη!». Πόσα πρέπει άραγε τη μέρα μπαίνουν στο κεφάλι τους; Πού θα χωρέσουν την ελευθερία τους;

Είναι 18.20 κι αυτή η μέρα κοντεύει να τελειώσει. Κάθομαι στην καρέκλα μου για να συνδεθώ και πάλι. «Γεια σας κυρία!», «Γεια σας κυρία!», «Γεια σας κυρία!».

texni_2

Αναγνωρίζω τους χώρους που με συναντούν οι μαθητές μου και κάθε φορά νιώθω καλεσμένη στο σπίτι τους. Φοράνε όμορφες μπλούζες με σχέδια, έχουν φτιάξει τα μαλλιά τους σε κοτσίδες, βάζω κι εγώ τα αγαπημένα μου σκουλαρίκια. Έχουμε γίνει μια παρέα, έχουμε τα δικά μας αστεία που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε. Βλέπουμε έργα τέχνης, αναλύουμε, φανταζόμαστε. «Έχετε γίνει κριτικοί τέχνης!» τους λέω. Σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να ήταν ανοιχτά τα μουσεία, να συναντιόμασταν εκεί και να με ξεναγούσαν, για να μου πουν τι βλέπουν, τι ακούν, τι θυμούνται…O Ντεγκά έλεγε, εξάλλου, ότι τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπει ο καλλιτέχνης, αλλά αυτό που κάνει τους άλλους να δουν. Και τα παιδιά βλέπουν τόσο βαθιά, όσο δεν πάει άλλο, τα μάτια τους διαπερνούν τις εικόνες, τον καμβά, το υλικό, σχεδόν ξύνουν το τελάρο.

Τι κάναμε αυτούς τους μήνες; Προσπαθώ να θυμηθώ χωρίς να κοιτάξω τις σημειώσεις μου. Ο Πικάσο παρομοίαζε την τέχνη με τη συνήθεια να κρατάς ένα ημερολόγιο και νομίζω είχε δίκιο. Καθετί που δημιουργήσαμε όλο αυτόν τον καιρό, κρύβει μέσα του την αλήθεια της στιγμής που φτιάχτηκε. Κι εμείς φτιάξαμε... φτιάξαμε μάνταλα ένα πρωινό για να βρούμε τη λύση ο καθένας στο δικό του πρόβλημα, φτιάξαμε χάρτινους τους ήρωές μας και τους ζωντανέψαμε όσο μακριά κι αν βρίσκονται από εμάς. Ζωγραφίσαμε σκηνές αγάπης σε έναν φανταστικό τοίχο της πόλης, παίξαμε online παιχνίδια τέχνης και γελάσαμε με την καρδιά μας, μπήκαμε στον κόσμο των μεγάλων δημιουργών και νιώσαμε ωραία που βρήκαμε έναν καινούργιο τρόπο να κοιτάμε τα πράγματα γύρω μας, βάλαμε εικόνες πάνω σε κείμενα και λέξεις, κάναμε το μπολ εργαλείο για να χαράξουμε κύκλους, μαυρίσανε τα χέρια μας από το μολύβι και το κάρβουνο, λεκιάστηκαν τα ρούχα μας από τις ακουαρέλες, βαρεθήκαμε πια να τυλίγουμε το αλουμινόχαρτο, να ψάχνουμε για μπατονέτες, χαρτοταινία και βαμβάκι, αλλά συνεχίσαμε να το κάνουμε για να δούμε πού αλλού θα μας πάει αυτή τη φορά…

«Θέλετε κάτι να με ρωτήσετε πριν κλείσουμε;» «Κυρία, στα αλήθεια η Μόνα Λίζα έχει στο αριστερό της μάτι έναν αριθμό;».

Η Παγκόσμια Ημέρα Τέχνης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Απριλίου, ημέρα γενεθλίων του Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Photo Credits: © Studio Kominis/ActionAid

S3jw4lv2o4pYd

ΔΡΑΣΗ

Εσύ ξέρεις τι είναι το Football3;

Τετάρτη Μαρτίου 17, 2021 - 12:10, by Δημήτρης Μπενετάτος - Προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας Beyond Goals του Κέντρου της ActionAid στην Αθήνα
Main Image

Το ποδόσφαιρο πρώτα από όλα είναι ένα παιχνίδι το οποίο μπορούν να απολαύσουν όλοι ανεξαιρέτως! Δεν έχει σημασία η ηλικία, το φύλο ή το μέρος. Μόνη προϋπόθεση, να είμαστε τουλάχιστον δυο άτομα και να έχουμε μια μπάλα! Όσο περισσότεροι, τόσο πιο συναρπαστικό γίνεται το παιχνίδι, είτε βρισκόμαστε στο γήπεδο, στην αυλή του σχολείου, στο πάρκο, στις εκδρομές, στη θάλασσα ή ακόμα και στις αυλές των σπιτιών.

Το Football3, τώρα, είναι μια καινοτόμα μεθοδολογία που έχει ως στόχο να συμβάλλει θετικά στις ζωές των κοριτσιών και των αγοριών που συμμετέχουν. Ουσιαστικά το football3 χρησιμοποιεί ως όχημα το ποδόσφαιρο, ώστε να καλλιεργήσει και να αναπτύξει τις αξίες του δίκαιου παιχνιδιού, της ισότητας των φύλων, του σεβασμού και της συνεργασίας. Αξίες σημαντικές για το σύνολο της κοινωνίας μας.

Πώς παίζεται, όμως, το football3; To Football3 χωρίζεται σε 3 ημίχρονα: τη συζήτηση πριν από τον αγώνα, τον ίδιο τον αγώνα και τη συζήτηση μετά. Έτσι προκύπτει και η ονομασία του.

Ξεκινώντας -μετά την προθέρμανση- όλοι οι παίκτες συγκεντρώνονται ώστε να συζητήσουν και να συμφωνήσουν τους κανόνες για τον συγκεκριμένο αγώνα. Η συζήτηση αυτή είναι η ιδανική στιγμή για να ξεκινήσει ένας διάλογος για ένα συγκεκριμένο κοινωνικό θέμα. Ας πάρουμε για παράδειγμα την ισότητα των φύλων. Οι παίκτες θα μπορούσαν να ορίσουν ότι ένα γκολ για να μετρήσει θα πρέπει η μπάλα να έχει περάσει τουλάχιστον από ένα κορίτσι της ομάδας.

Μόλις οι παίκτες συμφωνήσουν τους κανόνες, το παιχνίδι ξεκινάει. Ο αγώνας ανήκει στους παίκτες και είναι ευθύνη τους να διασφαλιστεί ότι τηρούνται οι κανόνες.

Μετά τη λήξη του αγώνα, οι παίκτες και από τις 2 ομάδες συζητούν τη συμπεριφορά τη δική τους και της ομάδας τους και αξιολογούν του αντιπάλου τους, με την υποστήριξη του διαμεσολαβητή - διαιτητή. Κάθε ομάδα καλείται να δώσει στους αντιπάλους, πόντους για το αν έπαιξαν δίκαια το παιχνίδι, οι οποίοι προστίθενται στα σημεία του αγώνα και έτσι καθορίζεται στο σύνολο ο νικητής.

Οι διαμεσολαβητές βρίσκονται εκεί για να υποστηρίξουν τις ομάδες σε αυτή τη διαδικασία και να καταγράψουν τα αποτελέσματα του αγώνα. Οι γονείς και οι θεατές ενθαρρύνουν και μαζί με τους παίκτες γιορτάζουν τη δύναμη που έχει το ποδόσφαιρο να αναπτύξει νέες δεξιότητες και να αλλάξει συμπεριφορές.

Ως προπονητής της ομάδας Beyond Goals της ActionAid εδώ και δύο χρόνια, έχω δει κάποιες πολύ ωραίες στιγμές μεταξύ των παιδιών που παίζουν με τους κανόνες του football3. Για παράδειγμα, όταν πέφτει ένας παίκτης κάτω, αμέσως πάνε και τον σηκώνουν, είτε είναι συμπαίκτης τους είτε από την αντίπαλη ομάδα. Επίσης, όταν η μπάλα βγει έξω, αποφασίζουν δίκαια για το ποιος πρέπει να είναι κάτοχός της.

Το football3 εδώ και 25 χρόνια αλλάζει τις ζωές νέων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Μέσα από τη διασκέδαση και την απόλαυση του ποδοσφαίρου, διδάσκει αξίες και αλλάζοντας τις ζωές των ίδιων των παιδιών που συμμετέχουν, συνεισφέρει απροσμέτρητα στην βελτίωση της κοινωνίας στο σύνολό της.

ΔΡΑΣΗ

Η κοινωνική υπηρεσία της ActionAid στην covid εποχή

Τρίτη Οκτωβρίου 20, 2020 - 12:40, by Κωνσταντίνα Στρυμπώνη και Ιπποκράτης Ευσταθίου - Κοινωνικοί Λειτουργοί
Main Image

Από την αρχή λειτουργίας του Κέντρου της ActionAid, η κοινωνική υπηρεσία της δομής υποστηρίζει τα άτομα για την αντιμετώπιση ζητημάτων που απορρέουν από την οικονομική ύφεση προσφέροντας υπηρεσίες συμβουλευτικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, καθώς επίσης και καθοδήγησης αναφορικά με κοινωνικοπρονοιακά ζητήματα.

Σε συνεργασία με την ΙΑΣΙΣ, οι Κοινωνικοί Λειτουργοί πραγματοποιούν καθημερινά ατομικά ραντεβού και ομαδικές συναντήσεις, προκειμένου να ενδυναμώσουν τους κατοίκους του Δήμου και όμορων καθώς και άλλων περιοχών. Ταυτόχρονα, διερευνούν μαζί τους θέματα κοινωνικής φύσεως που τους απασχολούν, όπως για παράδειγμα η αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού, η διαδικασία επανένταξης στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή καθώς και στην αναζήτηση κοινωνικών επιδομάτων πρόνοιας.

Ως μέλη της κοινωνικής υπηρεσίας, η πιο ισχυρή πρόκληση που κληθήκαμε και εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε είναι ο πλουραλισμός των ατόμων και το διαφορετικό πολιτισμικό τους υπόβαθρο. Ως στοιχείο της καθημερινότητας θεωρούμε ότι έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, δεδομένου πως ο τελικός μας στόχος είναι η προσφορά αρωγής σε έναν από τους σημαντικότερους τομείς της ανθρώπινης ύπαρξης.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, αποτελεί σημαντική επίσης πρόκληση, η ανταπόκριση στην προσπάθεια για βοήθεια και το επιθυμητό αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται με τη θετική εξέλιξη στα αιτήματα των ανθρώπων που έρχονται σε επαφή με την υπηρεσία, έχοντας ως προέκταση την απόκτηση κοινωνικών δεξιοτήτων. Στο χρονικό διάστημα λειτουργίας του Kέντρου, η κοινωνική υπηρεσία έχει να επιδείξει σοβαρά και απτά αποτελέσματα κυρίως στην επίλυση βασικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα άτομα στην καθημερινότητα τους και στη ζωή τους, γενικότερα.

Τα τελευταία χρόνια με την οικονομική κρίση αλλά και στην κρίσιμη περίοδο της πανδημίας προέκυψε, επίσης, έντονη η ανάγκη για «εξασφάλιση» εργασίας από μεγάλη μερίδα ατόμων που έρχονται σε επαφή με την υπηρεσία, μέσω του- θεωρητικά πιο ασφαλούς- δημόσιου τομέα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, όλων των προαναφερόμενων, αποτελούν αρκετές περιπτώσεις ανθρώπων που απευθύνθηκαν στην κοινωνική υπηρεσία με κύριο αίτημα την ένταξη τους στην εργασία, μέσω της συμμετοχής τους σε προκηρύξεις του δημοσίου κι ένας μεγάλος αριθμός αυτών, ειχαν επιτυχία.

Παράλληλα, η επικοινωνία με τους ανθρώπους, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ανέδειξε τις ανάγκες που γεννήθηκαν μέσα από την ιδιαίτερη αυτή κατάσταση που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν. Αρκετά από τα νέα αιτήματα αφορούσαν πλέον στη δυσκολία διευθέτησης κοινωνικοπρονοιακών ζητημάτων, μέσα από φορείς και υπηρεσίες, ενώ η ψηφιοποίηση διαδικασιών αποτέλεσε ένα δύσκολο εγχείρημα για τους ίδιους. Ωστόσο, ένα από τα βασικότερα - και ιδίως σημαντικά - αιτήματα αποτέλεσε η κοινωνικοποίηση, μέσω της επικοινωνίας. Ορισμένες φορές το αποκλειστικό αίτημα των ατόμων αφορούσε μια απλή συζήτηση με έναν άνθρωπο. Μέσα από το συγκεκριμένο γεγονός γίνεται κατανοητό, ότι σε περιόδους κοινωνικής απομόνωσης και μαζικού εγκλεισμού, η επικοινωνία διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στην ψυχοκοινωνική προσαρμογή ενός ατόμου σε νέες καταστάσεις. Μέσα από αυτήν την διεργασία, το σημείο που μας έχει εντυπωσιάσει είναι η συνεχής και αδιάλειπτη επιμονή και υπομονή που επιδεικνύουν όλα τα άτομα που έχουν έρθει σε επαφή με την υπηρεσία κατά τη διάρκεια των προσπαθειών τους, μέχρι να καταφέρουν να επιτύχουν τους στόχους τους.

Και όταν αυτό πραγματοποιείται, αισθανόμαστε μέρος αυτής της ανείπωτης χαράς τους!

 

Photo Credits: © Thalia Galanopoulou/ActionAid

Αρχείο Blog

Βρέθηκαν 0 blogposts το:

Διάβασε τα blogposts

Newsletter

Γραφτείτε στο newsletter μας
για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα
μας.



Υποχρεωτικό