Blog : ActionAid Blog Blog : ActionAid Blog
Blog
ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Ο Phu, η Τhu και ένα ταξίδι ζωής!

Παρασκευή Ιουνίου 12, 2020 - 11:52, by Ειρήνη Σιώτη - Ανάδοχος της ActionAid και σχεδιάστρια της εταιρείας Esiot
Main Image

Φυσικά και το 2016 ήταν μία από τις πιο κομβικές χρονιές της ζωής μου. 

Ας σταθούμε όμως στον Phu. 

Toν Phu, μού τον γνώρισε ένας ταχυδρόμος στις 17 Ιουνίου 2016 που μου χτύπησε το κουδούνι λίγο πριν φύγουμε για το αεροδρόμιο. Δύο εβδομάδες πριν, είχα κάνει αίτηση Αναδοχής στην ActionAid και εκείνη τη μέρα έλαβα την κάρτα του «παιδιού μου», ένα αγοράκι 8 ετών από την κοινότητα VihnLong του Βιετνάμ. Λίγο καιρό μετά τού συστήθηκα κι εγώ στέλνοντάς του το πρώτο μου γράμμα και τη φωτογραφία μου. Έκτοτε ο Phu μου έστελνε συνέχεια ζωγραφιές και γράμματα λέγοντάς μου τα νέα του. 

Δε θα με χαρακτήριζα πρότυπο Αναδόχου καθώς δεν του ξαναέστειλα γράμμα να του απαντήσω σε όλα αυτά που μου έγραφε εκείνος με ενθουσιασμό. Μ’έφαγε η δυτική καθημερινότητα και δε νιώθω και τόσο περήφανη γι’αυτό...

Τρία χρόνια μετά, πάλι καλοκαίρι κι αφού είχα λάβει αρκετά γράμματα και ζωγραφιές του Phu είχα αποφασίσει ότι θα κάνω αίτηση για τo επόμενο ταξίδι αλληλεγγύης Αναδόχων της ActionAid, όπου κι αν γίνει αυτό. Γύρω στα μέσα Ιουλίου λαμβάνω email ότι το ταξίδι θα γίνει στη Ζιμπάμπουε, τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς. Προφανώς και την επόμενη μέρα δήλωσα συμμετοχή! Όταν τέλος του μήνα ενημερώθηκα πως κληρώθηκα μαζί με άλλα 44(άγνωστα σε μένα) άτομα, για το συγκεκριμένο ταξίδι, άρχισα σιγά σιγά να προετοιμάζομαι γι’αυτό που όλοι αποκαλούσαν «ταξίδι ζωής».

 Στο ενδιάμεσο έλαβα μια ακόμη ζωγραφιά από τον Phu και ένα γράμμα που μου εξηγούσε πως δε θα μου ξαναγράψει καθώς η ActionAid αποχωρεί από την κοινότητά του, ολοκληρώνοντας επιτυχώς το έργο της εκεί μετά από 15 χρόνια υποστήριξης στους κατοίκους, οι οποίοι πλέον είχαν καταφέρει να σταθούν στα πόδια τους και να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους. Μέσα στον ίδιο φάκελο έλαβα μια καινούρια φωτογραφία του Phu, o οποίος μετά από τρία χρόνια μπορώ να πω οτι είχε μεγαλώσει εμφανώς (φυσιολογικό θα μου πεις) καθώς και μια καινούρια κάρτα της Thu, η οποία από δω και στο εξής θα είναι το νέο μου «παιδί» από την κοινότητα TraVihn του Βιετνάμ. Ήταν λίγο περίεργο συναίσθημα το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Phu γιατί κυρίως ένιωθα άσχημα που του είχα στείλει αυτά τα τρία χρόνια μόνο εκείνο το πρώτο μου γράμμα.

 

Ο Phu, η Τhu και ένα ταξίδι ζωής - εσωτερική

Φωτογραφία από τα γράμματα της Thu

 

Τον Οκτώβρη της χρονιάς που μας πέρασε λοιπόν, ταξίδεψα με την ActioAid και άλλα 44 άτομα στη Ζιμπάμπουε. Ήταν η μεγαλύτερη αποστολή ομάδας που έχει ταξιδέψει ποτέ σε ταξίδι αλληλεγγύης της ActionAid. Για το ταξίδι αυτό δε θα σας πω πολλά. Επίσης δε θα αναφέρω για το συναίσθημα της προσφοράς αλλά ούτε και για τη δύναμη που πήρα από το χαμόγελο αυτών των ανθρώπων που στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα, αλλά τελικά  φεύγεις  από εκεί με το ερώτημα ποιος έχει περισσότερα; Αυτοί ή εγώ;

Θα αναφέρω μόνο ότι αλλάξαμε τρία αεροπλάνα και ένα εξάωρο λεωφορείο για να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό και πως ακόμη κι αν η διαδρομή ήταν 10 φορές μεγαλύτερη από αυτήν, θα την ξαναέκανα με το ίδιο τεράστιο χαμόγελο που δεν ξεκόλλησε στιγμή από το πρόσωπό μου εκείνες τις επτά ημέρες. Με το ταξίδι αυτό η ActionAid απέκτησε πρόσωπο για μένα. Έγινε η Σοφία, η Πόλυ, η Σίσσυ, η Σοφιαλένα, η Μυρσίνη και η Ειρήνη που ήταν συνεχώς δίπλα μας να μας καθοδηγούν και να μας λύνουν την όποια απορία είχαμε. Προσωπικά συζήτησα αμέτρητες ώρες μαζί τους σχετικά με το έργο της ActionAid, στις καθημερινές διαδρομές μας με το λεωφορείο κι εκεί αρχίσαμε να σκεφτόμαστε και να δουλέυουμε το πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε μέσα από τα ESIOT σε όλο αυτό που κάνουν και που είδα με τα ίδια μου τα μάτια. H συνεργασία αυτή λοιπόν γεννήθηκε σε ένα λεωφορείο προς την κοινότητα Nyanga της Ζιμπάμπουε τον Οκτώβρη του 2019.

Δε φανταστήκαμε σε καμία περίπτωση πως λίγους μήνες μετά, ολόκληρος ο πλανήτης θα υποφέρει απο έναν άγνωστο ως τότε ιό. Είχα ζητήσει μόνο να αποφασίσουμε οι ίδιοι πού θα δοθούν τα χρήματα που θα μαζέψουμε από τα σανδάλια που  θα σχεδιάσουμε για την ActionAid. Τα σανδάλια που σχεδιάστηκαν και πλαισιώνουν αυτήν την συνεργασία είναι τα #keros και #aspronisi και το 20% των εσόδων από τις πωλήσεις τους θα διατεθούν στην ActionAid για την αντιμετώπιση του covid-19 σε χώρες που πραγματικά μας έχουν ανάγκη περισσότερο από ποτέ και που το σύστημα υγείας είναι σχεδόν ανύπαρκτο. 

Όσο για τη Τhu έχω ήδη λάβει τρία γράμματα με ζωγραφιές από αυτήν και έχω στείλει κι εγώ τρία σε αυτήν. Είδα από κοντά τη χάρα που παίρνουν τα παιδιά αυτά από ένα απλό γράμμα και τη δύναμη που τους δίνει αυτή η επικοινωνία. Δεσμεύτηκα λοιπόν άτυπα στον εαυτό μου να στέλνω τα γράμματά μου, χαρίζοντας στη Thu χαμόγελα μέσα από κάτι τόσο απλό! 

Έχω ήδη ξεθάψει από το πατάρι μας στην Τήνο τη συλλογή μου από φύλλα αλληλογραφίας που έκανα όταν ήμουν πιο μικρή. Σε αυτά γράφουμε και τα γράμματα της αδερφής μου, της μαμάς μου και της γιαγιάς μου(91 ετών!) που στέλνουν στα «παιδάκια τους» στην Παλαιστίνη και στη Σενεγάλη!

 

Photo Credits: Ειρήνη Σιώτη και ActionAid

ΑΝΑΔΟΧΗ

Αναδοχή: Η αγάπη από μακριά

Πέμπτη Απριλίου 9, 2020 - 16:22, by Άννα Μπότσογλου - Brand & Content Manager
Main Image

Δεν τη βλέπω καθημερινά. Δεν έχουμε βρεθεί ποτέ από κοντά. Μαθαίνω νέα της μέσα από ένα γράμμα, ένα σχέδιό της και λίγα λόγια. Παίρνω φωτογραφίες της και τη βλέπω να μεγαλώνει. Καμαρώνω για τις επιτυχίες της και για όσα μου φτιάχνει. Είναι κορίτσι και παίζει ποδόσφαιρο! Στη Σενεγάλη! Μένει σε μια πολύ απομακρυσμένη και φτωχή περιοχή της χώρας της κι έχει μπροστά της πολλά εμπόδια. Είναι η Φατού, που με συντροφεύει χρόνια τώρα στο υπέροχο ταξίδι της Αναδοχής της ActionAid.

Η κοινότητά της, το Μπακέλ, βρίσκεται στα σύνορα με τη Μαυριτανία, μακριά από την πρωτεύουσα της Σενεγάλης, Ντακάρ, και φυσικά πολύ μακριά από την Ελλάδα. Κι όμως, εγώ δεν τη νιώθω μακριά, ίσα – ίσα αισθάνομαι ότι εκείνη και οι άνθρωποι που ζουν στην περιοχή δράσης της ActionAid είναι πρόσωπα δικά μου. Άνθρωποι με τους οποίους συνδεόμαστε χάρη στη γέφυρα αλληλεγγύης που δημιουργεί η Αναδοχή.

Όταν είχα ξεκινήσει να δουλεύω στην ActionAid το 2008 είχα τη μεγάλη τύχη να βρεθώ σε μια άλλη κοινότητα Αναδοχής στο μακρινό Μπανγκλαντές. Φτάσαμε στο Κούριγκραμ, μια περιοχή που εκτεινόταν δίπλα σε ένα από τα πολλά ποτάμια της χώρας. Το πρώτο εκείνο βράδυ, την ώρα που έδυε ο ήλιος, γνώρισα τους πρώτους κατοίκους. Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν πάνω σε ένα από τα νησάκια που είναι τόσο χαμηλά, που εξαφανίζονται όταν φουσκώνει το ποτάμι. Με καλωσόρισαν και με έβαλαν να καθίσω στη μοναδική καρέκλα τους. Με ρώτησαν πολλά για μένα, τη ζωή μου, τη χώρα μου. Τους ρώτησα κι εγώ «πώς ζείτε; φτάνει το φαγητό;». «Όχι,» απάντησαν «δεν φτάνει γιατί πήρε τα χωράφια μας το ποτάμι στην προηγούμενη πλημμύρα.» «Ωχ, κι εσείς τι κάνετε; Πώς προφυλάσσεστε;», ρώτησα. «Τι να κάνουμε; Αν είναι θέλημα Θεού να πνιγούμε, θα πνιγούμε.»

Η απάντηση αυτή με συγκλόνισε και είναι κάτι που με συνοδεύει από τότε. Ρώτησα τους συναδέλφους από την ActionAid στο Μπανγκλαντές, προσπαθώντας να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος φτάνει σε τέτοια απελπισία. Μου εξήγησαν ότι δεν ήταν πρώτη φορά που το ακούγανε. Το συναντούσαν κι εκείνοι όταν κατά τη διάρκεια μιας πλημμύρας έβγαιναν με τις βάρκες για να σώσουν ανθρώπους που ήταν έτοιμοι να αφεθούν στα νερά. Ήταν άνθρωποι, μου εξήγησαν, που ζούσαν έξω από την περιοχή δράσης της ActionAid και άλλων τοπικών οργανώσεων.

Την επομένη γνώρισα τις γυναίκες του συνεταιρισμού που είχε δημιουργήσει η ActionAid. Αφού τα είπαμε και μου εξήγησαν τι προσπαθούν να πετύχουν, έκανα την ερώτηση που με έκαιγε: «Εσείς τι θα κάνετε όταν θα έρθει η πλημμύρα;» «Α, μα έχουμε σχέδιο,» μου απάντησαν και μου εξήγησαν με λεπτομέρεια τι είχε αναλάβει να κάνει η κάθε μια. Μου είπαν, επίσης, πώς διεκδίκησαν από τις τοπικές αρχές και πέτυχαν να ανυψωθούν οι δρόμοι για να υπάρχει τρόπος διαφυγής και να κατασκευαστούν καταφύγια για ανθρώπους και ζώα. Μέχρι και το κορίτσι με τη σφυρίχτρα μού γνώρισαν, που έδωσε το σήμα στην προηγούμενη μεγάλη καταιγίδα κι έσωσε την οικογένεια και τους γείτονές της.   

Από τις ενημερώσεις που λαμβάνω, τόσο από τη Σενεγάλη, αλλά και από όλες τις χώρες όπου η ActionAid έχει πρόγραμμα Αναδοχής βλέπω τέτοιες αλλαγές να συμβαίνουν: ανθρώπους, που αποκτούν γνώσεις και σχέδιο. Και σκέφτομαι τη Φατού στο χωριό της να αποκτά κι εκείνη γνώσεις και σχέδιο για να φτιάξει τη ζωή της όπως τη θέλει. Αυτή είναι η χαρά, εξάλλου, που παίρνουμε όλοι εμείς οι Ανάδοχοι που έχουμε μάθει να αγαπάμε ανθρώπους που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ.

Photo Credits: Άννα Μπότσογλου/ ActionAid

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Η αναζήτηση της ευτυχίας

Πέμπτη Ιανουαρίου 16, 2020 - 15:19, by Μάρα Ψαράκη - Accountability Reporting Senior Officer
Main Image

Τελευταία μέρα στη Σενεγάλη κι έχουμε επιστρέψει στο Ντακάρ. Καθόμαστε για φαγητό με τον Κοσμά δίπλα στη θάλασσα, αποκαμωμένοι από τη ζέστη και γεμάτοι εικόνες και ιστορίες. «Το ξέρεις ότι θα σου πάρω κι εσένα συνέντευξη, έτσι;» του λέω και βάζω το κασετοφωνάκι να γράφει. Αργά ή γρήγορα η συζήτηση περιστρέφεται και πάλι γύρω από την ευτυχία. 

ΧΤ32418 -Senegal- Koumianos

Τελικά πού βρίσκεται ο δρόμος για την ευτυχία;

Επί μία εβδομάδα που εγώ παίρνω συνεντεύξεις από τους ανθρώπους που συμμετέχουν στα προγράμματα της ActionAid και ο Κοσμάς καταγράφει με τον φακό του στιγμιότυπα της καθημερινότητας, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο το καίριο ερώτημα παραμένει ένα: «η ευτυχία». Είναι εύκολο να σου καρφωθεί αυτή η ιδέα στο μυαλό όταν αφήνεις έστω για λίγο τη φρενίτιδα της πόλης και βρίσκεσαι στην επαρχία. Πόσο μάλλον αν είσαι στη σενεγαλέζικη επαρχία, σε μέρη που δεν απεικονίζονται ούτε με κουκκίδα πάνω στον χάρτη. Κι όμως, τα πρόσωπα των ανθρώπων σε τούτο «το μεγάλο πουθενά» μοιάζουν γαληνεμένα και μόλις τους μιλάς φωτίζονται μ’ ένα πλατύ χαμόγελο.

pic1

Ο φωτογράφος Κοσμάς Κουμιανός ταξίδεψε εθελοντικά στη Σενεγάλη, ντύνοντας με τις φωτογραφίες του τα λόγια που μας αφηγήθηκαν οι κάτοικοι

«Ζέστη, ε;» μας λένε χαμογελαστοί, βλέποντάς μας να σκουπίζουμε τον ιδρώτα από τα μέτωπά μας. Αρχικά νομίζω πως μας λυπούνται, μα αμέσως μετά βλέπω και τα δικά τους πρόσωπα να στάζουν, ενώ τα ρούχα τους έχουν αλλάξει κατά τόπους χρώμα από την υγρασία. «Πολλή ζέστη,» απαντάμε. Το θερμόμετρο γράφει 35 βαθμούς Κελσίου, με αίσθηση 44. «Δεν ήταν έτσι πριν λίγα χρόνια,» συνεχίζουν. «Έχει αλλάξει πολύ ο καιρός!»

Σ’ αυτή την αφόρητη ζέστη, οι περισσότεροι μετακινούνται με τα πόδια. Διανύουν χιλιόμετρα, συχνά φορτωμένοι, μέχρι να βγουν στον κεντρικό και να στοιβαχτούν σε κάποιο λεωφορείο, που θα τους μεταφέρει ως την πόλη. Πού και πού συναντάμε κάνα γαϊδουράκι, με την οικογένεια ανεβασμένη στην καρότσα. Άλλες φορές πάλι βλέπουμε μόνο γαϊδουράκια να περπατούν στον δρόμο ή στα χωράφια και πλάι τους ένα αγόρι με μια βίγλα, να τα οδηγεί ποιος ξέρει πού. Αγόρι πάντα, ποτέ κορίτσι. Είναι ανδρική δουλειά αυτή… Οι γυναίκες εξάλλου κάνουν όλα τα υπόλοιπα. 

Κάποιοι λίγοι, ή μάλλον κάποιοι ελάχιστοι, προφανώς πιο προνομιούχοι, έχουν αποκτήσει μηχανάκι. Χάρηκαν τόσο όταν κατάφεραν να το αγοράσουν, που το άφησαν τυλιγμένο με τη ζελατίνα, να φαίνεται ότι είναι καινούργιο. Σιγά-σιγά η ζελατίνα βρώμισε και σχίστηκε, το μηχανάκι άρχισε να φθείρεται από τις πέτρες και τους χωματόδρομους, μα αυτοί εκεί, δε λένε να το ξετυλίξουν. Στα μάτια τους παραμένει κάτι σπουδαίο (και είναι!), οπότε πρέπει να το προστατεύουν.

Σ’ ένα από τα νησάκια της κοινότητας Νιοντιόρ, εκεί όπου ο χρόνος δείχνει να έχει σταματήσει και οι συνθήκες είναι πραγματικά σκληρές, συναντάμε κάτι παιδιά να παίζουν τη δική τους τυφλόμυγα. Ένα τεντωμένο σκοινί τυλιγμένο γύρω από τους κορμούς δυο δέντρων και πάνω του δεμένα σκουπίδια. Κάθε τόσο, καλύπτουν τα μάτια ενός παιδιού μ’ ένα πανί, του δίνουν ένα ψαλίδι στο χέρι και το φέρνουν γύρω-γύρω μέχρι να χάσει τον προσανατολισμό του. Μετά το παιδί αρχίζει να περπατάει στα τυφλά, δειλά-δειλά, προσπαθώντας να βρει το σκοινί και να κόψει ένα από τα σκουπίδια που κρέμονται. Είτε τα καταφέρει είτε όχι, όλοι γελούν. Πηγαία και δυνατά… Έχουν ταλέντο τα παιδιά να ξετρυπώνουν την ευτυχία όπου κι αν κρύβεται… Κι εδώ που είμαστε, πιστέψτε με, η ευτυχία είναι καλά κρυμμένη.

ΧΤ34465 - Senegal - koumianos

Και ξαφνικά, κάποιος αφήνει την τυφλόμυγα για να ποζάρει μπροστά στον φακό

Οι ελλείψεις είναι τεράστιες κι όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου, το καταλαβαίνεις. Το νερό της θάλασσας εισχωρεί στα χωράφια των κατοίκων και το αλάτι καταστρέφει τις καλλιέργειές τους. Η θάλασσα δεν τους προσφέρει τόσα ψάρια όσο παλιά. Τα κέντρα υγείας άδεια από εξοπλισμό και τα νοσοκομεία μόνο στις μεγάλες πόλεις. Τα σχολεία θυμίζουν άλλες εποχές, οι αίθουσες διδασκαλίας δε φτάνουν και μερικά θρανία καταλήγουν κάτω απ’ τις φυλλωσιές των δέντρων. 

DJI 0281- Senegal - Koumianos

Η εισχώρηση των θαλασσίων υδάτων σε απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων από τις ακτές επηρεάζει τις ζωές όλων

Μιλάω με τους ανθρώπους να δω τι χρειάζονται και κατά πόσον έχουν βοηθηθεί από τη δράση της ActionAid. Εκεί που η ψυχή μου βαραίνει από τις εικόνες που αντικρίζω, τα λόγια τους για τις μικρές, καθημερινές νίκες, μου δίνουν κουράγιο. Κάποιοι μιλούν για τις τράπεζες σπόρων, άλλοι για τις τεχνικές βιώσιμης αλιείας που διδάχθηκαν, άλλοι πάλι για την αύξηση του εισοδήματός τους χάρη στους συνεταιρισμούς και τα προγράμματα κατάρτισης που παρακολούθησαν. Παράλληλα, οι γυναίκες κάνουν λόγο για ραγδαία μείωση της ενδοοικογενειακής βίας.

Στο τέλος κάθε συνέντευξης, για να κλείσουμε την κουβέντα μας σαν φίλοι που μοιραζόμαστε τις πιο μύχιες σκέψεις μας, τους κάνω την ερώτηση που με ταλανίζει: «Τι είναι για εσένα η ευτυχία;» Ξέρω πως κάτι θα με διδάξουν στη δική μου αναζήτηση και πράγματι το κάνουν. Οι απαντήσεις που παίρνω είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους.

xt woman Senegal - koumianos

«Κανείς δε γεννιέται σοφός», λέει μια αφρικανική παροιμία

Η Tenning, ηλικίας γύρω στα 40, περιγράφει την ευτυχία ως μια διαρκή κίνηση. «Να μη μένεις ποτέ στάσιμη, κυριολεκτικά και μεταφορικά.» Μου το λέει ως συμβουλή. «Να μαθαίνεις πράγματα και να τα καταφέρνεις μόνη σου, χωρίς βοήθεια.» Για την 59χρονη Ndiaye, η ευτυχία είναι έννοια συνώνυμη της υγείας, ενώ για την 65χρονη Awoa, ευτυχία είναι να βλέπει τα παιδιά της χαρούμενα. Μού λέει επίσης ότι ο άνδρας της έχει πεθάνει και ότι ήταν πολύ αγαπημένοι οι δυο τους. Μέσα της νιώθει ευτυχισμένη όταν θυμάται όσα ζήσανε μαζί. Η Ndaye, στα 36 της, λέει πως ευτυχία είναι να ξέρεις ποια είναι τα δικαιώματά σου και να τα έχεις κατακτήσει, τα θεωρεί αλληλένδετα με αυτό που ονομάζουμε «καλή ζωή». Η δε Aissatou, που έχει αποκτήσει γνώσεις για καίρια νομικά ζητήματα και βοηθάει τις γυναίκες της κοινότητάς της να διεκδικήσουν τα αυτονόητα μέσα από τον γάμο τους, λέει πως ευτυχία για εκείνην είναι κάθε κορίτσι που το βλέπει να συνεχίζει το σχολείο ακόμα και αν του τύχει μια απρόβλεπτη εγκυμοσύνη, και μετά μεγαλώνοντας πιάσει δουλειά και γίνει αυτόνομη γυναίκα. Στο τέλος προσθέτει γελώντας πως ευτυχία θα ήταν να δει επιτέλους μια γυναίκα στο χωριό της να οδηγεί αυτοκίνητο! Αυτό θα σήμαινε πως είναι πολύ δυνατή και τα έχει καταφέρει…

Είναι η τελευταία μας μέρα, όμως, στη Σενεγάλη και με το κασετοφωνάκι να γράφει, παροτρύνω τον Κοσμά να μου δώσει και τον δικό του ορισμό. Μου αφηγείται μια ιστορία και καταλαβαίνω πως για εκείνον η ευτυχία είναι μια διαρκής αναζήτηση, ένα ιδανικό και ταυτόχρονα λόγος ύπαρξης. «Δε μου είπες εσύ. Για εσένα τι είναι;» με ρωτάει. «Θα έλεγα πως ευτυχία είναι να ξυπνάω το πρωί με κέφι για τη ζωή και το βράδυ να πέφτω ξερή στο κρεβάτι, ξέροντας μέσα μου πως είχα μια καλή, γεμάτη ημέρα».

ΧΤ31852 - Senegal - Koumianos

Να χορεύεις σαν να μη σε βλέπει κανείς. Και να χαμογελάς αυθόρμητα κι αληθινά, σαν να μην ξέρεις πως σε τραβούν φωτογραφία

Δεν ξέρω αν έχει διάρκεια η ευτυχία ή αν απαρτίζεται από πολλές ή λίγες ευτυχισμένες στιγμές που σε σημαδεύουν για πάντα. Ξέρω, όμως, πως οι άνθρωποι, όπου κι αν έχω ταξιδέψει, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, αναγνωρίζουν την ευτυχία σαν τους την αναφέρεις. Ξέρω, επίσης, πως την ευτυχία, όσο αντίξοες και αν ήταν οι συνθήκες, την αντίκρισα σε πολλά πρόσωπα στο ταξίδι μας. Ξέρω, τέλος, πως όσες μέρες μείναμε στη Σενεγάλη, ξυπνούσα το πρωί με κέφι για τη ζωή και το βράδυ έπεφτα ξερή στο κρεβάτι, ξέροντας μέσα μου πως είχα μια καλή, γεμάτη ημέρα… Κι αυτό από μόνο του κάτι λέει…

Λεζάντα κεντρικής φωτογραφίας: Παντού άνθρωποι που περπατούν χωρίς να διακρίνεται στον ορίζοντα η αφετηρία ή ο προορισμός τους

Φωτογραφίες: Kosmas Koumianos/ActionAid

 

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Μια ιστορία μοναδική, μια ιστορία Αναδοχής σαν τόσες άλλες…

Τρίτη Φεβρουαρίου 5, 2019 - 13:23, by Μάρα Ψαράκη - Accountability Reporting Senior Officer
Main Image

Ταξίδι συνάντησης με το παιδί της Αναδοχής: ένα ταξίδι που αλλάζει και τον Ανάδοχο και το παιδί. Ένα ταξίδι ζωής που χαρίζει χαρά, χαμόγελα και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Ένα ταξίδι που συνεχίζεται και μετά από την επιστροφή.

ΑΝΑΔΟΧΗ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Στηρίζοντας το μισό του ουρανού

Τετάρτη Μαρτίου 9, 2016 - 11:46, by Άννα Μπότσογλου - Brand & Content Manager
Main Image

Η ActionAid έχει ως μια από τις βασικές προτεραιότητές της τη στήριξη των κοριτσιών και των γυναικών. Θα αναρωτιόταν κανείς εάν χρειάζεται αυτή η έμφαση τον 21ο αιώνα. Όμως, ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε είναι ακόμη μακρύς. Η πρόοδος που έχει σημειώσει η Σουηδία στην ισότητα είναι τελείως διαφορετική από αυτή του Αφγανιστάν και της Σομαλίας.

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΔΟΧΗ

Ένας μικρός έχει φέρει την καταστροφή για εκατομμύρια ανθρώπους

Τετάρτη Φεβρουαρίου 10, 2016 - 13:22, by Άννα Μπότσογλου - Brand & Content Manager
Main Image

Κάθε περίπου 5 χρόνια το φαινόμενο El Niño (το αγοράκι) αυξάνει τη θερμοκρασία της θάλασσας στον Ειρηνικό και αλλάζει τον καιρό σε μια τεράστια περιοχή στις χώρες που βρίσκονται στη ζώνη του ισημερινού.

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου

Τετάρτη Μαΐου 27, 2015 - 18:54, by Πόλυ Τσιγκούνη- Εθελόντρια ΑctionAid
Main Image

Αν ξαναγεννιόμουν, θα έκανα άλλη δουλειά. Αν ξαναγεννιόμουν, θα σκεφτόμουν αλλιώς. Αν ξαναγεννιόμουν, θα τα έκανα όλα διαφορετικά… Είναι κουβέντες που ακούω συχνά σε παρέες. Και πάντα χαμογελάω συνωμοτικά. Γιατί εγώ έχω βρει το μυστικό να ξαναγεννιέμαι, ξανά και ξανά και ξανά……

ΑΝΑΔΟΧΗ

Όταν η αλλαγή δεν φωτογραφίζεται

Τετάρτη Μαΐου 21, 2014 - 08:35, by Άννα Μπότσογλου - Brand & Content Manager
Main Image

Όλοι μας γελάμε με τις απίθανες φωτογραφίες «πριν και μετά» που βλέπουμε στα περιοδικά και το διαδίκτυο. Υπάρχει, όμως, ένα «πριν και μετά»...

ΑΝΑΔΟΧΗ

About “dreaming and relentlessly pursuing the impossible”…

Παρασκευή Δεκεμβρίου 13, 2013 - 15:02, by Νάταλι Βαλάκη - Διευθύντρια Προγραμμάτων
Main Image

Διάβασα χθες ένα ωραίο άρθρο. Εξηγούσε πως ο Mandela, ο Ghandi, η ακτιβίστρια Anthony και ο Jobs είχαν ένα κοινό που τους έκανε σπουδαίους ηγέτες: είχαν ένα μεγάλο όνειρο το οποίο...

ΤΑΞΙΔΙ

Η εθελοντική αποστολή στο Βιετνάμ ολοκληρώθηκε

Τετάρτη Μαΐου 29, 2013 - 16:08, by Βίκυ Μαρκολέφα - Υπεύθυνη Επικοινωνίας
Main Image

Η πρώτη λέξη που μου ερχόταν στο μυαλό πριν ξεκινήσουμε για το Βιετνάμ ήταν «πόλεμος». Μετά την εθελοντική αποστολή στο Λάι Τσάο που τελείωσε πριν από λίγες ημέρες, οι λέξεις που...

ΤΑΞΙΔΙ

Coração moçambicana

Δευτέρα Απριλίου 29, 2013 - 17:55, by Νάταλι Βαλάκη - Διευθύντρια Προγραμμάτων
Main Image

Ούτε 24 ώρες δεν έχουν περάσει καλά καλά από την επιστροφή μας από τη Μοζαμβίκη. Προσπαθώ να βάλω τις εικόνες και τα συναισθήματα σε λόγια και μάλλον είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κληθεί να κάνω στη ζωή μου.

ΑΝΑΔΟΧΗ

Τα παιδιά των τρένων

Παρασκευή Δεκεμβρίου 21, 2012 - 19:10, by Βίκυ Μαρκολέφα - Υπεύθυνη Επικοινωνίας
Main Image

Στην πολύβουη πρωτεύουσα της Ινδίας, με τους εκατομμύρια κατοίκους και την αποπνικτική ατμόσφαιρα, η αστική φτώχεια δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο. Oι υπολογισμοί είναι δύσκολο να είναι ακριβείς...

ΑΝΑΔΟΧΗ

Ένας άγγελος στο Νεπάλ

Παρασκευή Δεκεμβρίου 14, 2012 - 16:53, by Άννα Μπότσογλου - Brand & Content Manager
Main Image

Η Purna Kala Shah είναι 54 ετών από το Νεπάλ. Πριν από πολλά χρόνια εκείνη και η αδερφή της συμμετείχαν σε πρόγραμμα αναδοχής...

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Αποστολή της ActionAid στη Ρουάντα - Μια θέση στον χάρτη

Πέμπτη Ιουνίου 28, 2012 - 09:29, by Βίκυ Μαρκολέφα - Υπεύθυνη Επικοινωνίας
Main Image

Σε ποιές λέξεις χωράνε τα όσα ζούμε εδώ κάθε μέρα; Μόνο σε εκείνες των ανθρώπων που με τόσο κόπο και όρεξη δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να πετύχουμε το όνειρο.

Αρχείο Blog

Βρέθηκαν 0 blogposts το:

Διάβασε τα blogposts

Newsletter

Γραφτείτε στο newsletter μας
για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα
μας.



Υποχρεωτικό