Blog : ActionAid Blog Blog : ActionAid Blog
Blog
ΤΑΞΙΔΙ

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής

Παρασκευή Ιουλίου 24, 2020 - 10:22, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

Λένε πως οι εμπειρίες που ζούμε στη ζωή μας καταγράφονται στο πρόσωπό μας. Οι δυνατές στιγμές, οι λύπες, οι στερήσεις αφήνουν τα σημάδια τους στο βλέμμα, στο χαμόγελο, στο δέρμα, στο γκρίζο των μαλλιών μας. Η πρώτη μου επαφή με τον Sahr ήρθε να καταρρίψει αυτή την αντίληψη. Το γαλήνιο βλέμμα του και το γλυκό του χαμόγελο δε σου άφηναν το περιθώριο να μαντέψεις το  παρελθόν του.

Τον Sahr τον γνωρίσαμε στο ταξίδι αλληλεγγύης που πραγματοποίησε η ActionAid στη Σιέρα Λεόνε το 2013. Δώδεκα χρόνια από τη λήξη του εμφύλιου πολέμου, ήμασταν προετοιμασμένοι να συναντήσουμε ανθρώπους που είχαν βιώσει εμπειρίες βγαλμένες από εφιαλτικά σενάρια. Άνθρωποι που είχαν χάσει τις οικογένειές τους μπροστά στα μάτια τους, παιδιά-μαχητές που είχαν στρατολογηθεί και είχαν εξαναγκαστεί να αφαιρούν με βάναυσο τρόπο τις ζωές των συνανθρώπων τους, αφαιρώντας πρώτα από μέσα τους ό,τι τα έκανε να νιώθουν ζωντανά. Η εικόνα μιας χώρας σε ακραία φτώχεια, με ζωές θαμμένες σε παραγκουπόλεις και ανθρώπους που αρρωσταίνουν από το μολυσμένο νερό, σε έναν τόπο εύφορο και καταπράσινο, συμπλήρωναν αρμονικά το δραματικό σκηνικό που είχαμε όλοι στο μυαλό μας. Οι άνθρωποι, όμως, που μας υποδέχτηκαν εκεί άλλαξαν τα χρώματα αυτής της εικόνας. Με το πρόσφατο παρελθόν να περνά σαν σκιά στο βλέμμα τους και ταυτόχρονα με ένα πάθος για τη ζωή, για ένα καλύτερο αύριο, καθώς και με τη λαχτάρα να γιορτάζουν την κάθε στιγμή ως δώρο, μας έμαθαν πολλά, μας έκαναν να αναθεωρήσουμε τη δική μας στάση απέναντι στη ζωή, άλλαξαν τους περισσότερους από εμάς για πάντα.

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής - ES1

«Οι νέοι παρακολουθούν μαθήματα ξυλουργικής κι αποκτούν ένα εισόδημα» 

Ο Shar ήταν από τους πρωταγωνιστές αυτής της αλλαγής. Με το που τον αντίκρυζες, σου μετέδιδε μια απίστευτη ηρεμία και γαλήνη. Μιλούσε χαμηλόφωνα, με μια παιδική συστολή, αλλά και με μια σιγουριά για τη δύναμη του έργου. Είναι επικεφαλής ενός κέντρου επαγγελματικής κατάρτισης που στηρίζει η ActionAid, το οποίο φιλοξενεί παιδιά που βρίσκονται στον δρόμο, επειδή είναι ορφανά, τα περισσότερα εξαιτίας του πολέμου. Πριν να βρεθεί στο κέντρο ένιωθε κι ο ίδιος χαμένος, χωρίς μέλλον. Όταν έμαθε για τα προγράμματα της ActionAid, παρακολούθησε μαθήματα ξυλουργικής και στη συνέχεια θέλησε να βοηθήσει κι άλλα παιδιά σαν αυτόν. Οι μαθητές βρίσκουν στο κέντρο ένα μέρος για να μείνουν και μια επαγγελματική διέξοδο. Τελευταία δίνεται έμφαση στη στήριξη των κοριτσιών που ζουν στον δρόμο κι έτσι έχουν εντάξει στα προγράμματα, πέρα από την ξυλουργική και τη γλυπτική, μαθήματα ραπτικής. Το κέντρο ξεκίνησε με 3 παιδιά και σήμερα έχουν αποφοιτήσει κι έχουν ένα εισόδημα περισσότερα από 150. Και ο Sahr συνεχίζει ακούραστος να μαζεύει όσο περισσότερα «χαμένα» παιδιά μπορεί και να τα βοηθά να βρουν μια νέα ζωή.

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής -ES2

«Με τα προγράμματα ραπτικής εντάσσονται στο κέντρο και τα κορίτσια που ζουν στον δρόμο» 

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής - ES3

«Tα μαθήματα απευθύνονται σε όλους» 

«Σκότωσαν τον πατέρα μου μπροστά στα μάτια μου. Ήταν η χειρότερη στιγμή στη ζωή μου», λέει και στιγμιαία το παιδί στο πρόσωπό του σκληραίνει. Με τη μητέρα του έφυγαν στη Γουινέα, για να ζήσουν ένα άλλο δράμα, αυτό της προσφυγιάς, βλέποντας τους συμπατριώτες τους στον καταυλισμό να πεθαίνουν καθημερινά από στερήσεις κι αρρώστιες. «Κάποια θέματα δεν τα συζητάμε. Προσωπικά, δεν έχω δει ποτέ μου διαμάντι, αλλά έχω δει τον πόνο που προκαλεί ένα διαμάντι», συμπληρώνει, συμπυκνώνοντας όλη την ιστορία της χώρας του σε μία φράση. Το παιδικό χαμόγελο επανέρχεται, όταν μιλά για τα δικά του παιδιά, τη νέα ζωή που έχει τώρα κι ευχαριστεί τους υποστηρικτές της ActionAid. Η δική του ζωή είναι που τον κάνει να πιστεύει ότι η αλλαγή είναι εφικτή και παλεύει να την πραγματώσει και για όσους άλλους την έχουν ανάγκη.

Κοιτάζοντας το πρόσωπο του Sahr, σκέφτομαι όλα τα πρόσωπα των παιδιών που έζησαν τη φρίκη του πολέμου, των παιδιών-μαχητών που έγιναν βίαια μέρος της φρίκης, που τελικά δεν υπήρξαν ποτέ παιδιά. Ίσως τελικά η λαχτάρα για μια ζωή που δεν ζήσαμε να αφήνει κι εκείνη τα χαρακτηριστικά της στη μορφή μας. Ίσως το παιδί που χάθηκε μέσα στον πόλεμο να αποτυπώθηκε για πάντα στο χαμόγελο του Sahr, θυμίζοντάς μας ότι κάποια πράγματα δεν γίνεται να τα σκοτώσει κανείς. Κι αυτό λέγεται ελπίδα!

Sahr: ένα «παιδί» μαχητής της ζωής - gif

 «Φέτος γιορτάζουμε 10 χρόνια ταξίδια και θυμόμαστε πρόσωπα και στιγμές!»

 

 

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Ο Phu, η Τhu και ένα ταξίδι ζωής!

Παρασκευή Ιουνίου 12, 2020 - 11:52, by Ειρήνη Σιώτη - Ανάδοχος της ActionAid και σχεδιάστρια της εταιρείας Esiot
Main Image

Φυσικά και το 2016 ήταν μία από τις πιο κομβικές χρονιές της ζωής μου. 

Ας σταθούμε όμως στον Phu. 

Toν Phu, μού τον γνώρισε ένας ταχυδρόμος στις 17 Ιουνίου 2016 που μου χτύπησε το κουδούνι λίγο πριν φύγουμε για το αεροδρόμιο. Δύο εβδομάδες πριν, είχα κάνει αίτηση Αναδοχής στην ActionAid και εκείνη τη μέρα έλαβα την κάρτα του «παιδιού μου», ένα αγοράκι 8 ετών από την κοινότητα VihnLong του Βιετνάμ. Λίγο καιρό μετά τού συστήθηκα κι εγώ στέλνοντάς του το πρώτο μου γράμμα και τη φωτογραφία μου. Έκτοτε ο Phu μου έστελνε συνέχεια ζωγραφιές και γράμματα λέγοντάς μου τα νέα του. 

Δε θα με χαρακτήριζα πρότυπο Αναδόχου καθώς δεν του ξαναέστειλα γράμμα να του απαντήσω σε όλα αυτά που μου έγραφε εκείνος με ενθουσιασμό. Μ’έφαγε η δυτική καθημερινότητα και δε νιώθω και τόσο περήφανη γι’αυτό...

Τρία χρόνια μετά, πάλι καλοκαίρι κι αφού είχα λάβει αρκετά γράμματα και ζωγραφιές του Phu είχα αποφασίσει ότι θα κάνω αίτηση για τo επόμενο ταξίδι αλληλεγγύης Αναδόχων της ActionAid, όπου κι αν γίνει αυτό. Γύρω στα μέσα Ιουλίου λαμβάνω email ότι το ταξίδι θα γίνει στη Ζιμπάμπουε, τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς. Προφανώς και την επόμενη μέρα δήλωσα συμμετοχή! Όταν τέλος του μήνα ενημερώθηκα πως κληρώθηκα μαζί με άλλα 44(άγνωστα σε μένα) άτομα, για το συγκεκριμένο ταξίδι, άρχισα σιγά σιγά να προετοιμάζομαι γι’αυτό που όλοι αποκαλούσαν «ταξίδι ζωής».

 Στο ενδιάμεσο έλαβα μια ακόμη ζωγραφιά από τον Phu και ένα γράμμα που μου εξηγούσε πως δε θα μου ξαναγράψει καθώς η ActionAid αποχωρεί από την κοινότητά του, ολοκληρώνοντας επιτυχώς το έργο της εκεί μετά από 15 χρόνια υποστήριξης στους κατοίκους, οι οποίοι πλέον είχαν καταφέρει να σταθούν στα πόδια τους και να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους. Μέσα στον ίδιο φάκελο έλαβα μια καινούρια φωτογραφία του Phu, o οποίος μετά από τρία χρόνια μπορώ να πω οτι είχε μεγαλώσει εμφανώς (φυσιολογικό θα μου πεις) καθώς και μια καινούρια κάρτα της Thu, η οποία από δω και στο εξής θα είναι το νέο μου «παιδί» από την κοινότητα TraVihn του Βιετνάμ. Ήταν λίγο περίεργο συναίσθημα το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Phu γιατί κυρίως ένιωθα άσχημα που του είχα στείλει αυτά τα τρία χρόνια μόνο εκείνο το πρώτο μου γράμμα.

 

Ο Phu, η Τhu και ένα ταξίδι ζωής - εσωτερική

Φωτογραφία από τα γράμματα της Thu

 

Τον Οκτώβρη της χρονιάς που μας πέρασε λοιπόν, ταξίδεψα με την ActioAid και άλλα 44 άτομα στη Ζιμπάμπουε. Ήταν η μεγαλύτερη αποστολή ομάδας που έχει ταξιδέψει ποτέ σε ταξίδι αλληλεγγύης της ActionAid. Για το ταξίδι αυτό δε θα σας πω πολλά. Επίσης δε θα αναφέρω για το συναίσθημα της προσφοράς αλλά ούτε και για τη δύναμη που πήρα από το χαμόγελο αυτών των ανθρώπων που στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα, αλλά τελικά  φεύγεις  από εκεί με το ερώτημα ποιος έχει περισσότερα; Αυτοί ή εγώ;

Θα αναφέρω μόνο ότι αλλάξαμε τρία αεροπλάνα και ένα εξάωρο λεωφορείο για να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό και πως ακόμη κι αν η διαδρομή ήταν 10 φορές μεγαλύτερη από αυτήν, θα την ξαναέκανα με το ίδιο τεράστιο χαμόγελο που δεν ξεκόλλησε στιγμή από το πρόσωπό μου εκείνες τις επτά ημέρες. Με το ταξίδι αυτό η ActionAid απέκτησε πρόσωπο για μένα. Έγινε η Σοφία, η Πόλυ, η Σίσσυ, η Σοφιαλένα, η Μυρσίνη και η Ειρήνη που ήταν συνεχώς δίπλα μας να μας καθοδηγούν και να μας λύνουν την όποια απορία είχαμε. Προσωπικά συζήτησα αμέτρητες ώρες μαζί τους σχετικά με το έργο της ActionAid, στις καθημερινές διαδρομές μας με το λεωφορείο κι εκεί αρχίσαμε να σκεφτόμαστε και να δουλέυουμε το πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε μέσα από τα ESIOT σε όλο αυτό που κάνουν και που είδα με τα ίδια μου τα μάτια. H συνεργασία αυτή λοιπόν γεννήθηκε σε ένα λεωφορείο προς την κοινότητα Nyanga της Ζιμπάμπουε τον Οκτώβρη του 2019.

Δε φανταστήκαμε σε καμία περίπτωση πως λίγους μήνες μετά, ολόκληρος ο πλανήτης θα υποφέρει απο έναν άγνωστο ως τότε ιό. Είχα ζητήσει μόνο να αποφασίσουμε οι ίδιοι πού θα δοθούν τα χρήματα που θα μαζέψουμε από τα σανδάλια που  θα σχεδιάσουμε για την ActionAid. Τα σανδάλια που σχεδιάστηκαν και πλαισιώνουν αυτήν την συνεργασία είναι τα #keros και #aspronisi και το 20% των εσόδων από τις πωλήσεις τους θα διατεθούν στην ActionAid για την αντιμετώπιση του covid-19 σε χώρες που πραγματικά μας έχουν ανάγκη περισσότερο από ποτέ και που το σύστημα υγείας είναι σχεδόν ανύπαρκτο. 

Όσο για τη Τhu έχω ήδη λάβει τρία γράμματα με ζωγραφιές από αυτήν και έχω στείλει κι εγώ τρία σε αυτήν. Είδα από κοντά τη χάρα που παίρνουν τα παιδιά αυτά από ένα απλό γράμμα και τη δύναμη που τους δίνει αυτή η επικοινωνία. Δεσμεύτηκα λοιπόν άτυπα στον εαυτό μου να στέλνω τα γράμματά μου, χαρίζοντας στη Thu χαμόγελα μέσα από κάτι τόσο απλό! 

Έχω ήδη ξεθάψει από το πατάρι μας στην Τήνο τη συλλογή μου από φύλλα αλληλογραφίας που έκανα όταν ήμουν πιο μικρή. Σε αυτά γράφουμε και τα γράμματα της αδερφής μου, της μαμάς μου και της γιαγιάς μου(91 ετών!) που στέλνουν στα «παιδάκια τους» στην Παλαιστίνη και στη Σενεγάλη!

 

Photo Credits: Ειρήνη Σιώτη και ActionAid

ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΡΑΣΗ

Ζιμπάμπουε: Περιμένοντας το φράγμα να γεμίσει

Δευτέρα Φεβρουαρίου 17, 2020 - 14:58, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

Αναφέροντας τη λέξη Αφρική, οι περισσότεροι φέρνουμε συνειρμικά στο μυαλό μας έναν τόπο υπερβολικά ζεστό και άνυδρο, γεγονός που ευθύνεται κατά κύριο λόγο για την αδιάλειπτη φτώχεια των κατοίκων της. Με μια φράση-δύο στερεότυπα: το πρώτο, ότι η Αφρική είναι κατά κανόνα ένας ξερός τόπος, τη στιγμή που εκεί πηγάζουν από τα μεγαλύτερα ποτάμια και λίμνες του πλανήτη. Και το δεύτερο, ότι η φτώχεια είναι μια κατάσταση που οφείλεται σε φυσικά φαινόμενα, ενώ στην πραγματικότητα η έλλειψη υποδομών για την αντιμετώπισή τους είναι που δημιουργεί και διαιωνίζει τον κύκλο της φτώχειας-τρανό παράδειγμα, χώρες που ευημερούν σε περιοχές με πιο ακραίες κλιματικές συνθήκες-. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που προσπερνάμε με απάθεια ειδήσεις που αναφέρονται σε επισιτιστικές κρίσεις που αντιμετωπίζουν όλο και συχνότερα οι χώρες της Αφρικής, εξαιτίας ακραίων φαινομένων ξηρασίας και παρατεταμένης ανομβρίας.  

 

Τη Ζιμπάμπουε την επισκεφτήκαμε τέλος Οκτωβρίου. Καλή εποχή, για να μην μας προλάβει η περίοδος των βροχοπτώσεων που ξεκινά τον Νοέμβριο. Που τελικά δεν έχει ξεκινήσει ακόμα... Αποστολή μας ήταν να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση τουαλετών για το νηπιαγωγείο ενός χωριού στην κοινότητα Νιάνγκα. Επισκεφτήκαμε τον χώρο όπου θα γινόταν η δουλειά ένα ζεστό πρωινό. Και οι ίδιοι οι ντόπιοι διαμαρτύρονταν για την ασυνήθιστη για την εποχή ζέστη, σε έναν τόπο που είναι μεν από τους πιο ξηρούς της χώρας, αλλά που δεν αντιμετώπιζε μέχρι πρόσφατα τόσο σοβαρά προβλήματα λειψυδρίας. Με τους υπεύθυνους της κοινότητας περιηγηθήκαμε στην περιοχή. Η βλάστηση ήταν ελάχιστη, η σκιά σχεδόν ανύπαρκτη. Κοντά σε μια αντλία νερού μερικές καλλιέργειες επιβίωναν χάρη στην εγγύτητα με το νερό. Η αντλία, ό,τι πιο πολύτιμο στην περιοχή, ήταν περιφραγμένη με συρματόπλεγμα για να προστατεύεται από την εισβολή των διψασμένων ζώων. Τα βόδια και τα αιγοπρόβατα συνωστίζονταν στο μικρό αυλάκι που συγκέντρωνε τα νερά που έφευγαν από την αντλία, όταν κάποιος τραβούσε νερό. Ρουφούσαν λαίμαργα και την παραμικρή υγρασία μέσα από τη λάσπη. Στο θέαμα ένιωθες και τον δικό σου λαιμό να στεγνώνει και ψηλαφούσες το σακίδιό σου να βρεις το μπουκάλι σου. Τότε, κοιτούσες ενοχικά τους γύρω σου και το άφηνες χωρίς να πιείς... 

 

Κάποια στιγμή βρεθήκαμε κάτω από την ευεργετική σκιά πυκνότερης βλάστησης. Μας εξήγησαν ότι βρισκόμασταν στην κοίτη ενός ποταμού που κατεβάζει νερό την περίοδο των βροχοπτώσεων και δίνει ζωή στην περιοχή. Τα τελευταία χρόνια, όμως, οι βροχοπτώσεις περιορίζονται όλο και περισσότερο, το νερό πέφτει μαζεμένο και σε σύντομο διάστημα, μειώνοντας εξαιρετικά τα περιθώρια καλλιέργειας. Κόσμος ήταν μαζεμένος μέσα στο άνοιγμα του ποταμού και δούλευε πυρετωδώς. Ο επικεφαλής της περιφέρειας μάς εξήγησε ότι προσπαθούσαν να διευρύνουν την κοίτη και να φτιάξουν ένα φράγμα, ώστε να συγκρατούν το νερό, όσο πιο πολύ μπορούσαν. Μετά από αρκετή συζήτηση για τη σοβαρότητα του προβλήματος, οι άνθρωποι της ActionAid Ζιμπάμπουε πρότειναν να βοηθήσουμε στην κατασκευή του φράγματος, που αποτελούσε πλέον πρώτη προτεραιότητα για την περιοχή.  

 

Περιμένοντας το πηγάδι να γεμίσει_Εσωτερική (1)

 

Για τέσσερις ημέρες δουλεύαμε όλοι μαζί, να προλάβει να τελειώσει το φράγμα πριν από τις βροχές. Σκάψαμε, γεμίσαμε σακιά με χώμα, φτιάξαμε τσιμέντο. Μιλήσαμε με τους κατοίκους για τα προβλήματα που συνεπάγεται η έλλειψη νερού. Για τις γυναίκες που πρέπει να κουβαλάνε τα βαριά μπιτόνια σε μεγάλες αποστάσεις. Για τα παιδιά που πρέπει να εγκαταλείπουν το σχολείο, αναλαμβάνοντας εκείνα πολλές φορές το κουβάλημα ή επειδή αρρωσταίνουν απο το μολυσμένο βρώμικο νερό. Για τους αγρότες που η σοδειά δεν επαρκεί πλέον ούτε για τη διατροφή της οικογένειας. Για τους κτηνοτρόφους που βλέπουν τα ζώα τους να χάνονται από τη δίψα και την πείνα. Για την ελπίδα που εξατμίζεται, όπως το νερό από τις τελευταίες ρωγμές του εδάφους.  

 

Στη Ζιμπάμπουε αυτή τη στιγμή 3,6 εκατομμύρια κάτοικοι βρίσκονται  σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της ξηρασίας, ενώ 7,7 εκατομμύρια, περίπου ο μισός πληθυσμός της χώρας, βρίσκονται στα πρόθυρα λιμού, γεγονός που κατατάσσει τη Ζιμπάμπουε στις χώρες με τη μεγαλύτερη επισιτιστική κρίση παγκοσμίως. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι αρκετές οικογένειες παντρεύουν τα κορίτσια τους με αντάλλαγμα μερικά σακιά καλαμπόκι. Σε κάποιες αγροτικές περιοχές η τελευταία συγκομιδή έγινε το 2017. Ναι, είναι Αφρική και τα νούμερα μπορούν απλώς να εκληφθούν ως θριαμβευτική επιβεβαίωση των στεροτύπων που κουβαλάμε. Στη Ζιμπάμπουε βρίσκονται οι καταρράκτες του Ζαμβέζη στη λίμνη Βικτώρια. Λέγεται ότι ο ήχος του νερού μπορεί να ακουστεί από απόσταση μέχρι και 40 χιλιομέτρων, ενώ τα σταγονίδια του νερού που πέφτει με ορμή μπορούν να είναι ορατά από ψηλά σε απόσταση 50 χιλιομέτρων. 

 

Περιμένοντας το πηγάδι να γεμίσει_Εσωτερική (2)

 

Φεύγοντας από τη Νιάνγκα ζητήσαμε να μας στείλουν φωτογραφίες με το φράγμα μας γεμάτο νερό. Περιμένουμε ακόμα...  

 

Photo Credits: Πόλυ Τσιγκούνη

ΤΑΞΙΔΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΝΑΔΟΧΗ ΔΡΑΣΗ

Μπορεί τελικά ένα ταξίδι να σου αλλάξει τη ζωή;

Παρασκευή Οκτωβρίου 4, 2019 - 16:35, by Δήμητρα Χριστοδούλου - Μέλος Γ.Σ. ΑctionAid / Global Product Marketing Manager Google
Main Image

Ρουάντα, μία χώρα που έχει βιώσει μία από τις πιο σκληρές γενοκτονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας και την έχει ξεπεράσει. Μία χώρα που έχει πληθυσμό περίπου 13 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε μία έκταση σαν την Πελοπόννησο και μία χώρα καταπράσινη στην καρδιά της Αφρικής.

Ενώ προσγειωνόμασταν στο Κιγκάλι την πρωτεύουσα της χώρας, μαζί με τη Νεφέλη Στεφοπούλου, επίσης μέλος της γενικής συνέλευσης της ΑctionAid και τoν Νίκο Μπουντούρα, επιχειρησιακό διευθυντή της οργάνωσης, σκεφτόμασταν αν μπορεί τελικά ένα ταξίδι να σου αλλάξει τη ζωή. Η χώρα ήταν ακριβώς όπως την περιμέναμε και είχαμε διαβάσει, καταπράσινη και καθαρή (έχουν απαγορεύσει τη χρήση πλαστικού δια νόμου από το 2008) και οι κάτοικοι της φιλικοί. Είναι η χώρα όχι μόνο των χιλίων λόφων, όπως είναι γνωστή αλλά και των χίλιων χαμόγελων.

Σκοπός του ταξιδιού μας ήταν να επισκεφτούμε τα έργα που έχει πραγματοποιήσει η ActionAid και να δούμε από κοντά τη δράση της και τα αποτελέσματα αυτής! Η πρώτη μέρα ξεκίνησε με την επίσκεψη μας σε νηπιαγωγείο που έχει κατασκευαστεί με τη συμβολή των Ελλήνων και Κύπριων Αναδόχων. «Πολύχρωμο το νηπιαγωγείο» σκέφτηκα μόλις φτάσαμε αλλά τελικά δεν ήταν καθόλου σημαντικό στοιχείο καθώς η ενέργεια των παιδιών και των δασκάλων τους, το έκανε ακόμη πιο όμορφο στα μάτια μας. Εισπράξαμε αγάπη και είδαμε το επίπεδο της δουλειάς που γίνεται με τα παιδιά, κάτι που σε έκανε να ξεχνιέσαι και να μη πιστεύεις ότι είσαι σε μία περιοχή που βασικό μέλημα των κατοίκων είναι η εύρεση τροφής και πόσιμου νερού.

rwanda pic2

 Τα παιδιά παρακολουθούν το μάθημα με προσοχή

Η επόμενη στάση μας ήταν ο αγροτικός συνεταιρισμός Twite Ku bana bacu, όπου μία ομάδα κατοίκων έχουν εξειδικευτεί στη βιώσιμη γεωργία και παράγουν οπωροκηπευτικά  σε μία έκταση που τους έχει παραχωρηθεί από την ActionAid. Ο συγκεκριμένος συνεταιρισμός είναι ορισμός της ομάδας καθώς είχαν όλοι ένα κοινό σκοπό και ξεκάθαρες αρμοδιότητες, ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται σωστά τη γη και τη σοδειά τους. «Κατάφερα να έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου», «είμαι περήφανή καθώς μπορώ να βοηθάω στα οικονομικά της οικογένειας μου και να στείλω πλέον τα παιδιά μου στο σχολείο», κάποια από τα λόγια που ακούσαμε και μας έκαναν να νιώσουμε ότι τελικά οι ζωές αλλάζουν.

Mία από τις πιο δυνατές εμπειρίες του ταξιδιού ήταν αυτή που μας χάρισαν οι γυναίκες του επόμενου συνεταιρισμού που επισκεφτήκαμε στην κοινότητα Karongi. Οι γυναίκες αυτές βρέθηκαν μετά τη γενοκτονία χωρίς οικογένεια, και σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Ένωσαν τις δυνάμεις τους, τις μικρές τους φυτείες μπανάνας και την ελπίδα τους, που τελικά είναι αυτό το μεγάλο «κάτι» που σε κάνει να κοιτάς μπροστά όταν δεν σου έχει απομείνει τίποτα, και έφτιαξαν έναν συνεταιρισμό που σήμερα αριθμεί 35 μέλη, μεταξύ τους και 4 άντρες.

Με εκπαιδεύσεις από την ActionAid για καλύτερη σοδειά, και με τη στήριξη της οργάνωσης «έγινε το θαύμα», όπως μας είπαν καθώς κανείς δεν περίμενε ότι μία ομάδα γυναικών θα αγόραζε ένα μηχάνημα καλαμποκάλευρου που τώρα εξυπηρετεί όλη την κοινότητα. Μπήκαν στη ζωή τους πράγματα απλά για εμάς αλλά τεράστια για το Karongi, όπως τρεχούμενο νερό, ξυλόφουρνοι και, η πηγή όλων των καλών στην Αφρική, οι αγελάδες! Κατάφεραν και δημιούργησαν και κοινό ταμείο για να μπορούν να αποταμιεύουν και να παίρνουν μικροδάνεια που είναι απαραίτητα για τον συνεταιρισμό.

rwanda pic3

Η Esperanza μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες του συνεταιρισμού μας υποδέχτηκαν με χορό

Η Εsperanza, πρόεδρός του συναιτερισμού ταξίδεψε σε μέρη εντός και εκτός της χώρας για να μιλήσει για τις γυναίκες της Ρουάντας. Όπως μας είπε η Elina, το μεγαλύτερο σε ηλικία μέλος, παλιότερα έτρεχε να κρυφτεί όταν έβλεπε λευκό άνθρωπο και τώρα έχει πάρει τέτοια δύναμη από τον συνεταιρισμό, που μπορεί και στέκεται μπροστά μας και μας λέει την ιστορία της. Με δάκρυα στα μάτια πήραμε και δώσαμε την μεγαλύτερη αγκαλιά στη Ρουάντα τη στιγμή εκείνη. Και όταν ρωτήσαμε αυτές τις φανταστικές γυναίκες τι συμβουλή θα έδιναν σε ένα μικρό κορίτσι του σήμερα μας είπαν: να έχει όραμα, να ξέρει και να διεκδικεί τα δικαιώματά της και να εξελίσσεται, πάντα με πνεύμα συνεργασίας και ανοιχτό μυαλό. 

Αυτό ακριβώς έκαναν και τα μέλη του τρίτου και τελευταίου συνεταιρισμού που επισκεφθήκαμε στη χώρα και ο οποίος απαρτίζεται από 28 γυναίκες και 1 άντρα. H Nεφέλη αποτύπωσε ακριβώς τα όσα είχαν ζήσει κάποια από τα μέλη του. «Οι άνθρωποι αυτού του συνεταιρισμού απασχολούνταν με αγροτικές εργασίες. Όταν όμως δεν είχαν πια κέρδη η Actionaid κατάφερε να τους δωρίσει κάποιες ραπτικές μηχανές, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να ράβουν και να πωλούν ρούχα. Μέσω της πώλησης έχουν καταφέρει να συντηρούν πια τους εαυτούς τους και μάλιστα οι γυναίκες νιώθουν πιο ισχυρές και ανεξάρτητες. Φεύγοντας από τον υπέροχο αυτό συνεταιρισμό, είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε ένα δημοτικό σχολείο, το οποίο επισκέφθηκαν το 2018 ανάδοχοι και εθελοντές της ActioΑid και με τη συμβολή τους χτίστηκε μία αίθουσα διδασκαλίας και ένας χώρος για τα κορίτσια. Τα παιδιά μάς υποδέχτηκαν με τρομερή ενέργεια και η χαρά μας ήταν τεράστια καθώς καταφέραμε να δούμε από κοντά το έμπρακτο έργο των ανθρώπων που ήταν εκεί λίγο μόλις καιρό πριν από εμάς».

 rwanda pic 4

 Από τα αριστερά προς τα δεξιά: H Νεφέλη, εγώ και ο Νίκος

Τελικά, όπως ανέφερε ο Νίκος, το ταξίδι στην Ρουάντα μας άλλαξε τη ζωή καθώς αντιληφθήκαμε ότι οι άνθρωποι δεν έχουμε όρια και μπορούμε να διορθώσουμε τα πάντα με προσπάθεια και urukundo, δηλαδή αγάπη, όπως η ActionAid και τα προγράμματα της που «αλλάζουν τον κόσμο, αλλάζοντας ζωές».

ΤΑΞΙΔΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΝΑΔΟΧΗ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ταξιδεύοντας με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη

Σάββατο Ιουνίου 1, 2019 - 16:10, by Ασπασία Κάκαρη - Επικεφαλής τμήματος Επικοινωνίας, Συνηγορίας & Εκστρατειών
Main Image

Όταν οργανώνεις τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ σε τρεις ηπείρους, πολλά πράγματα μπορεί να μην πάνε όπως τα σχεδιάζεις και πολλές φορές είναι αυτές οι ανατροπές που σε στιγματίζουν πιο πολύ…

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Μια ιστορία μοναδική, μια ιστορία Αναδοχής σαν τόσες άλλες…

Τρίτη Φεβρουαρίου 5, 2019 - 13:23, by Μάρα Ψαράκη - Accountability Reporting Senior Officer
Main Image

Ταξίδι συνάντησης με το παιδί της Αναδοχής: ένα ταξίδι που αλλάζει και τον Ανάδοχο και το παιδί. Ένα ταξίδι ζωής που χαρίζει χαρά, χαμόγελα και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Ένα ταξίδι που συνεχίζεται και μετά από την επιστροφή.

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Mafia island: Ένα νησί, χιλιάδες ιστορίες αγάπης

Δευτέρα Νοεμβρίου 19, 2018 - 14:08, by Θεώνη Κονδύλη - Ανάδοχος Παιδιού
Main Image

Έχει περάσει λίγος καιρός από το τελευταίο μου ταξίδι στην Αφρική. Κάθε φορά που ταξιδεύω εκεί τα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα μου δεν μπορούν να περιγράφουν με λόγια. Είναι συναισθήματα που σε κάνουν να ζεις το απόλυτο, το μοναδικό, που δίνουν νόημα στη ζωή σου και σε γεμίζουν μέχρι τα βάθη της ψυχής.

ΤΑΞΙΔΙ

Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο…

Παρασκευή Σεπτεμβρίου 14, 2018 - 17:15, by Αντρέας Κίσσας - Ανάδοχος Παιδιού ActionAid Ελλάς
Main Image

Ο Che Guevara είχε πει κάποτε «αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει» Κι αν με ρωτάτε, δεν είχε καθόλου άδικο.

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ουγκάντα 2017: Κάθε φορά, πρώτη φορά

Τρίτη Αυγούστου 1, 2017 - 16:55, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

Ευτυχία είναι η επιθυμία της επανάληψης, έχει πει ο Μ. Κούντερα. Όταν ζούμε ευτυχισμένες στιγμές, επιδιώκουμε να τις επαναλάβουμε προσδοκώντας να αναβιώσουμε ανάλογα συναισθήματα με την πρώτη εμπειρία. Κατά κανόνα οι προσδοκίες αυτές διαψεύδονται, καθώς μεγάλο μέρος της μαγείας της στιγμής είναι ακριβώς η συνάντηση με το πρωτόγνωρο.

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

"Ουγκάντα γίναμε!"

Τρίτη Ιουλίου 19, 2016 - 12:40, by Ελένη Χατζηιωάννου - Εθελόντρια ActionAid
Main Image

Η Ανάδοχος Παιδιού Ελένη Χατζηιωάννου συμμετείχε στο ταξίδι αλληλεγγύης της ActionAid Ελλάς στην Ουγκάντα στο απομακρυσμένο και πολύ φτωχό χωριό Γκαλαγκάλα για να βοηθήσει με άλλους 38 εθελοντές στην επέκταση του τοπικού σχολείου. Και αναρωτιέται αν «γίναμε Ουγκάντα».

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Και ξαφνικά… γύρισα πίσω στην Ουγκάντα

Πέμπτη Ιουλίου 7, 2016 - 14:51, by Πόλυ Τσιγκούνη- Εθελόντρια ΑctionAid
Main Image

H Ανάδοχος Παιδιού και εθελόντρια στο ταξίδι αλληλεγγύης της ActionAid στην Ουγκάντα, Πόλυ Τσιγκούνη, επιστρέφει ξαφνικά στο χωριό Γκάλαγκάλα, όπου βοήθησε με άλλους 38 εθελοντές στην κατασκευή 3 αιθουσών ενός σχολείου.

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Οι Μάγια της Γουατεμάλας και οι δισεκατομμυριούχοι του Μανχάταν

Τρίτη Νοεμβρίου 24, 2015 - 15:39, by Σίσσυ Γκουρνέλου - Υπεύθυνη Τύπου ActionAid
Main Image

Θα ξεκινήσω ανάποδα: από το αεροπλάνο της επιστροφής. Λίγο μετά την απογείωση οι οθόνες του άρχισαν να προβάλουν μια σειρά για τις ζωές των δισεκατομμυριούχων και τα προβλήματα τους. Πίσω στη Γουατεμάλα τώρα και μια μέρα πριν εγώ και άλλοι 28 Ανάδοχοι Παιδιού και προσωπικό της ActionΑid Ελλάς χαιρετούσαμε τις οικογένειες που για πέντε μέρες δέχτηκαν να μας φιλοξενήσουν στο χωριό τους στα απόκρημνα βουνά της χώρας.

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Ο Αστερίας στη θάλασσα

Τετάρτη Ιουλίου 22, 2015 - 16:57, by Χρήστος Μουρίκης- Εθελοντής ActionAid
Main Image

Η παλίρροια είχε σαν αποτέλεσμα εκατομμύρια αστερίες που βρίσκονταν στα ρηχά, να αργοπεθαίνουν στην άμμο. Κόσμος μαζεύτηκε στην ακτή και κοιτούσε. Κάπου εκεί, ένα παιδί προχώρησε μπροστά, έσκυψε, έπιασε έναν αστερία και τον πέταξε με όλη του τη δύναμη προς τα ανοιχτά. Έσκυψε, έπιασε και δεύτερο. Και τρίτο. Ο κόσμος στην ακτή τον παρακολουθούσε σκεπτικός. Κάποιος του φώναξε «δε βλέπεις ότι είναι μάταιο; Όσους αστερίες κι αν πετάξεις, είναι εκατομμύρια, δεν έχει νόημα.» Και το παιδί αποκρίθηκε, κρατώντας στο χέρι έναν ακόμα αστερία: «Ναι, αλλά για αυτόν τον αστερία έχει νόημα.» Κράτησέ αυτή την ιστορία, θα επανέλθω στο τέλος.

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου

Τετάρτη Μαΐου 27, 2015 - 18:54, by Πόλυ Τσιγκούνη- Εθελόντρια ΑctionAid
Main Image

Αν ξαναγεννιόμουν, θα έκανα άλλη δουλειά. Αν ξαναγεννιόμουν, θα σκεφτόμουν αλλιώς. Αν ξαναγεννιόμουν, θα τα έκανα όλα διαφορετικά… Είναι κουβέντες που ακούω συχνά σε παρέες. Και πάντα χαμογελάω συνωμοτικά. Γιατί εγώ έχω βρει το μυστικό να ξαναγεννιέμαι, ξανά και ξανά και ξανά……

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

“Tell the world”: όσα οι Παλαιστίνιοι ζήτησαν να μάθετε

Πέμπτη Ιανουαρίου 29, 2015 - 11:40, by Χαρά Τασόγλου - Επικεφαλής Επικοινωνίας
Main Image

Δυσκολεύομαι να μιλήσω για την Παλαιστίνη. Με τον ίδιο τρόπο που δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε για όσα πολύ δικά μας μας πονάνε περισσότερο και έτσι τα καταχωνιάζουμε. Και αμέσως μετά σκέφτομαι ότι επί μια εβδομάδα το μόνο που μας ζήτησαν οι αξιοθαύμαστοι Παλαιστίνιοι που γνωρίσαμε, ήταν “tell the world”, δηλαδή να μιλήσουμε στον κόσμο.

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Πώς ένα ταξίδι στο Μπανγκλαντές φέρνει στο φως τις 2 Ελλάδες...

Πέμπτη Ιανουαρίου 15, 2015 - 17:07, by Χαρά Τασόγλου - Επικεφαλής Επικοινωνίας
Main Image

Την ίδια ώρα που το 2013 συμπολίτες μας προκάλεσαν 113 επισήμως καταγεγραμμένα περιστατικά ρατσιστικής βίας και εκατοντάδες ανεπίσημα.Την ίδια ώρα που Μπανγκλαντεσιανοί μετανάστες στη χώρα μας πέφτουν καθημερινά θύματα ρατσισμού και ξενοφοβίας. Την ίδια ώρα, 22 Έλληνες εθελοντές από όλη τη χώρα, από την Ξάνθη, την Κρήτη, τη Θεσσαλονίκη, τη Σύρο, τη Ρόδο ήρθαν στο εθελοντικό ταξίδι της ActionAid στο Μπανγκλαντές...

ΤΑΞΙΔΙ

Σύγχρονοι Καουμπόηδες και Ινδιάνοι

Παρασκευή Νοεμβρίου 14, 2014 - 16:23, by Μάρα Ψαράκη - Accountability Reporting Senior Officer
Main Image

Πού τους θυμήθηκα, θα μου πείτε, τους Ινδιάνους; Κάνω περίεργους συνειρμούς, το ξέρω. Το περασμένο όμως Σαββατοκύριακο βρέθηκα στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, όπου παρακολούθησα τη βιωματική έκθεση της ActionAid για την Παλαιστίνη, είδα το ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε κι άκουσα τις ομιλίες των Παλαιστινίων προσκεκλημένων και των Αναδόχων της ActionAid που ταξίδεψαν το Μάιο στη Δυτική Όχθη.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΑΞΙΔΙ

Στείλε το φίλο μου σχολείο!

Δευτέρα Σεπτεμβρίου 9, 2013 - 14:51, by Μαρίζα Τσαχάλη - Εκπαιδευτικός Τομέας
Main Image

15-23 Ιουλίου: ερευνητικό ταξίδι στην Κένυα κι από τότε γράφω – σβήνω… γράφω – σβήνω… Τι να χωρέσει σε ένα blog; Πέντε εκπαιδευτικοί, Υπεύθυνοι Διευθύνσεων, από ...

ΤΑΞΙΔΙ

Η εθελοντική αποστολή στο Βιετνάμ ολοκληρώθηκε

Τετάρτη Μαΐου 29, 2013 - 16:08, by Βίκυ Μαρκολέφα - Υπεύθυνη Επικοινωνίας
Main Image

Η πρώτη λέξη που μου ερχόταν στο μυαλό πριν ξεκινήσουμε για το Βιετνάμ ήταν «πόλεμος». Μετά την εθελοντική αποστολή στο Λάι Τσάο που τελείωσε πριν από λίγες ημέρες, οι λέξεις που...

ΤΑΞΙΔΙ

Βιετνάμ: Εθελοντική αποστολή στη χώρα του πολέμου

Τρίτη Απριλίου 30, 2013 - 13:58, by Βίκυ Μαρκολέφα - Υπεύθυνη Επικοινωνίας
Main Image

Η πανέμορφη αυτή χώρα έγινε γνωστή μέσα από το Χόλυγουντ και τις αμέτρητες ταινίες και ντοκιμαντέρ που έχουν γυριστεί γύρω από τον πόλεμο με τις ΗΠΑ.

Αρχείο Blog

Βρέθηκαν 0 blogposts το:

Διάβασε τα blogposts

Newsletter

Γραφτείτε στο newsletter μας
για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα
μας.



Υποχρεωτικό