Blog : ActionAid Blog Blog : ActionAid Blog
Blog
ΤΑΞΙΔΙ ΔΡΑΣΗ

10 χρόνια ταξίδια αλληλεγγύης ActionAid: Πώς αλλάζεις τον κόσμο ταξιδεύοντας

Δευτέρα Φεβρουαρίου 15, 2021 - 15:05, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

«Το ταξίδι της ανακάλυψης δεν σημαίνει να ψάχνεις καινούργια μέρη, αλλά να έχεις καινούργια μάτια», έχει πει ο Μαρσέλ Προυστ. Είναι μια φράση που με έχει στοιχειώσει ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, που τα ταξίδια πλήττονται από το απαγορευτικό της πανδημίας. Και η αλήθεια είναι ότι όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε μπει στη διαδικασία να κοιτάξουμε γύρω μας και μέσα μας με διαφορετική ματιά, υπό την επίταξη των lockdown.

Κι ενώ αναπολώ και την παλιά μου ματιά -για να είμαι ειλικρινής- φέρνοντας στο μυαλό μου εικόνες από τα αγαπημένα μου ταξίδια, τα ταξίδια αλληλεγγύης με την ActionAid, προσπαθώ να εντοπίσω τι είναι αυτό που τα κάνει τόσο αγαπημένα και ξεχωριστά. Είναι σίγουρα εμπειρίες μοναδικές, στιγμές δυνατές, συναισθήματα που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανή με έναν πρωτόγνωρο τρόπο. Είναι η δύναμη της αλληλεγγύης που σε κάνει να νιώθεις ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα όταν είσαι μαζί. Το αίσθημα της πληρότητας, ότι κάνεις κάτι χρήσιμο και σημαντικό για κάποιους άλλους, άγνωστους ανθρώπους. Η ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά τελικά. Η αφύπνιση του χρέους, ότι πρέπει να παλέψεις και για εκείνους που δεν μπορούν μόνοι τους, που σου υπαγορεύει τον σκοπό που πάντα αναζητούσες. Η έμπνευση και η δύναμη που σου δίνουν άνθρωποι που παλεύουν, ενώ έχουν όλα τα δεδομένα εναντίον τους. Ναι, η λίστα μπορεί να πάει πολύ μακριά τελικά, ωστόσο κάτι μέσα μου δεν έχει ικανοποιηθεί ακόμα…

Καθώς αναζητώ περισσότερες εικόνες που θα μου δώσουν την απάντηση, συνειδητοποιώ ότι τα ταξίδια αλληλεγγύης στην πραγματικότητα ξεκινούν όταν επιστρέφεις από τον προορισμό σου. Εκεί όπου προηγουμένως ήταν ο τόπος σου, είναι πλέον όλα διαφορετικά. Τα πάντα έχουν αποκτήσει άλλη αξία, άλλη βαρύτητα, άλλη ιεράρχηση. Πράγματα που θεωρούσες σημαντικά έχουν ξεθωριάσει και άλλα έχουν αποκτήσει διαφορετική λάμψη, διεκδικώντας την προσοχή σου. Οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται πολύτιμες και οι ανθρώπινες αδυναμίες αποκτούν μια γοητεία και μια πρόκληση να τις μετατρέψεις σε αρετές.  

Τα ταξίδια αλληλεγγύης τα συναντάς παντού στην καθημερινότητά σου: σε ένα παιδικό αυθόρμητο χαμόγελο, σε μια ανιδιοτελή αγκαλιά, στο νερό που τρέχει γενναιόδωρα στη βρύση σου, στην ασφαλή θαλπωρή του σπιτιού σου ένα χειμωνιάτικο βράδυ, στην ανεπιτήδευτη καλοσύνη σε διασταυρούμενα βλέμματα περαστικών. Ψάχνοντας τον αντίκτυπο αυτών των ταξιδιών στις ζωές των ανθρώπων, τα πρώτα σημάδια τα εντοπίζεις στο δικό σου είδωλο στον καθρέφτη σου. Ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά σου μέσα από την καινούργια σου ματιά. Είναι ο κόσμος που ονειρευόσουν και είναι πιο κοντά από ό,τι φανταζόσουν.

Στα 10 χρόνια ταξιδιών αλληλεγγύης της ActionAid, είχαμε τη χαρά να δούμε πολλές ζωές να αλλάζουν: με 36 έργα σε 12 χώρες, 4.000 άτομα έχουν ευκαιρίες για ποιοτική εκπαίδευση, 3.000 μέλη συνεταιρισμών εξασφαλίζουν καλύτερο εισόδημα, 12.000 άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό. Ίσως, όμως, η πιο σημαντική αλλαγή να είναι αυτά τα 488 ζευγάρια μάτια των ταξιδιωτών, που πλέον βλέπουν έναν αλλιώτικο κόσμο γύρω τους. Και είναι διατεθειμένοι να κάνουν ό,τι μπορούν για να τον διαδώσουν.

Τελικά, και όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αρκεί να αλλάξεις τον τρόπο που τον αντικρίζεις. Γιατί μέσα από τη δική σου ματιά, μπορούν να τον δουν αλλιώτικο και οι γύρω σου.

Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι τον επόμενο προορισμό με λαχτάρα ανυπόμονου παιδιού, μέσα στην ασφυξία των εγκλεισμών. Εικόνες ανθρώπων που αγκαλιάζονται σφιχτά μπροστά από μια καινούργια βρύση στην Κένυα περνούν από μπροστά μου, παιδικά τραγούδια από κάποιο σχολείο στην Ουγκάντα ηχούν στα αυτιά μου, μυρωδιά από φρεσκομαγειρεμένα λαχανικά με sadza σε υπαίθρια κουζίνα στη Ζιμπάμπουε με περιβάλλει. Δεν ξέρω πότε θα ταξιδέψω ξανά. Όμως ανοίγοντας τα μάτια βλέπω τον κόσμο όμορφο, αλλαγμένο γύρω μου. Και ξέρω πια πως όπου κι αν βρίσκομαι, είναι και εκεί ο προορισμός μου!

 

Λεζάντα Φωτογραφίας: Σε ταξίδι αλληλεγγύης το 2014 στην Κένυα. Η ομάδα δούλεψε για ένα έργο υδροδότησης του σχολείου της περιοχής.

Photo Credits: Georgios Dedes/ActionAid 

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΡΑΣΗ

Kλιματική κρίση: χρειαζόμαστε επείγουσα στήριξη προς τα ευάλωτα κράτη της πρώτης γραμμής

Δευτέρα Νοεμβρίου 30, 2020 - 14:54, by Harjeet Singh - Υπεύθυνος για θέματα κλιματικής αλλαγής στην ActionAid
Main Image

Ατελέσφορες προς το παρόν οι συνομιλίες του ΟΗΕ για το κλίμα, στερώντας χρηματοδότηση από όσους παλεύουν με τις αυξανόμενες «ζημίες και απώλειες» λόγω ακραίων καιρικών φαινομένων και της ανόδου της στάθμης της θάλασσας.

Τη στιγμή που ο υπερτυφώνας Γκόνι σφυροκοπούσε τις Φιλιππίνες στα τέλη του Οκτωβρίου, ο ακτιβιστής και πρώην διαπραγματευτής για το κλίμα Yeb Saño συνέκρινε την καταστροφική ισχύ του με αυτήν του τυφώνα Χαϊγιάν, που χτύπησε τη χώρα πριν από επτά χρόνια, γράφοντας στο Τουίτερ: «Η επείγουσα κατάσταση για το κλίμα παραμένει και προκαλεί χάος».

Η ισχυρότερη καταιγίδα του 2020, ο τυφώνας Γκόνι, σκότωσε πάνω από 20 ανθρώπους καθώς σάρωνε τη χώρα, καταστρέφοντας δεκάδες χιλιάδες σπίτια και τις υποδομές.

Έρχεται τη στιγμή που οι κοινωνίες αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις που επέφερε στην υγεία και την οικονομία η πανδημία του COVID-19 και λιγότερο από μια εβδομάδα μετά τον τυφώνα Μολάβε, που σκότωσε 22 ανθρώπους στις Φιλιππίνες.

Στο Βιετνάμ, ο Μολάβε προκάλεσε κι άλλους θανάτους και καταστροφές, σε μια χώρα που ήδη κλονιζόταν από τη χειρότερη περίοδο τροπικών καταιγίδων όλων των εποχών και έναν μήνα πρωτοφανών πλημμυρών και κατολισθήσεων.

Η ActionAid δουλεύει με εταίρους για να προετοιμάσει δράσεις έκτακτης βοήθειας και για τις δύο χώρες, εστιάζοντας στη στήριξη των κοινοτήτων που έχουν δεχθεί τα σφοδρότερα χτυπήματα από τις κλιματικές καταστροφές και τον COVID-19.

Οι Φιλιππίνες και το Βιετνάμ βρίσκονται ανάμεσα στις καλύτερα προετοιμασμένες χώρες για την περίοδο των τροπικών καταιγίδων, με αποτελεσματικά συστήματα προειδοποίησης και σχέδια εκκένωσης. Αλλά ακόμα και αυτές οι χώρες καταβάλλουν έντονες προσπάθειες για να αντιμετωπίσουν την αυξανόμενη ένταση και συχνότητα των φυσικών καταστροφών, καθώς και το ολέθριο κόστος ανθρώπινων ζωών. Εκτιμάται ότι μόνο ο Μολάβε θα κοστίσει στο Βιετνάμ 430 εκατομμύρια δολάρια σε οικονομικές απώλειες.

pic_blog_harjeet_eswteriki

Μέλη της κοινότητας Νgangu, στη Ζιμπάμπουε προσπαθούν να σώσουν ό,τι μπορούν μετά το καταστροφικό πέρασμα του κυκλώνα Ιντάι.

Ωστόσο, η παγκόσμια κοινότητα συνεχίζει να απογοητεύει και να μη στηρίζει αυτές τις χώρες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της κλιματικής κρίσης, ειδικά οι πλούσιες χώρες που κυρίως ευθύνονται για αυτήν την κρίση.

Έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από τότε που το Βανουάτου, μέλος της Συμμαχίας των Μικρών Νησιωτικών Κρατών (AOSIS), πρόβαλε αξιώσεις στις συνομιλίες του ΟΗΕ για το κλίμα, προκειμένου να αποζημιωθούν τα μικρά νησιωτικά κράτη για τις επιπτώσεις της ανόδου της στάθμης των θαλασσών.

Αφού ο τυφώνας Χαϊγιάν προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στις Φιλιππίνες, ο Yeb Saño μαζί με άλλους ξεκίνησαν απεργία πείνας κατά τη διάρκεια της συνδιάσκεψης για την κλιματική αλλαγή στα Ηνωμένα Έθνη, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την έλλειψη ουσιαστικών δράσεων για το κλίμα, και έκαναν έκκληση για στήριξη των χωρών που ήδη αντιμετώπιζαν τις σφοδρές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την έντονη υποστήριξη στο πέρασμα των χρόνων από αναπτυσσόμενες χώρες και κοινωνικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της ActionAid, συνέβαλε στη δημιουργία του Διεθνούς Μηχανισμού της Βαρσοβίας για τις Απώλειες και τις Ζημίες (WIM) το 2013, επιφορτισμένου με τη στήριξη ευάλωτων χωρών, αυτών που ήδη γνωρίζουν σοβαρές επιπτώσεις από τα ακραία καιρικά φαινόμενα.

Παράλληλα, ενόψει της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας, των πρωτοφανών ανεξέλεγκτων πυρκαγιών, των αυξανόμενης συχνότητας και σφοδρότητας των υπερκαταιγίδων, των πλημμυρών, της ανόδου της στάθμης των θαλασσών και της ξηρασίας, ο WIM συνεχίζει να πραγματοποιεί τεχνικές συναντήσεις που ισοδυναμούν με ασκήσεις επί χάρτου.

 Επιλογές Χρηματοδότησης

Οι πλούσιες χώρες συνεχίζουν να ασκούν τρομοκρατία στα μέλη της επιτροπής που εκπροσωπούν αναπτυσσόμενες χώρες, μπλοκάροντας την πορεία της οικονομικής στήριξης.

Στο μεταξύ, οι επιβιώσαντες της κλιματικής αλλαγής στις πιο ευάλωτες χώρες, αυτοί που έχουν συμβάλει ελάχιστα στην πρόκληση της κλιματικής κρίσης, έχουν εγκαταλειφθεί να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.

Το WIM είναι επιφορτισμένο με την ενίσχυση της γνώσης σχετικά με την κλίμακα και τη φύση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, την ενίσχυση του διαλόγου και τον συντονισμό και ενίσχυση των δράσεων και τη στήριξη, συμπεριλαμβάνοντας τη σημαντικότατη χρηματοδότηση για την αντιμετώπιση των απωλειών και των ζημιών που προκαλεί η παγκόσμια άνοδος της θερμοκρασίας.

Στις συνομιλίες για την κλιματική αλλαγή στη Μαδρίτη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ την προηγούμενη χρονιά, μετά από επτά χρόνια νωθρότητας, οι χώρες συμφώνησαν να δημιουργηθεί μια ομάδα εμπειρογνωμόνων για δράση και στήριξη. Αυτή η ομάδα τελικά συστάθηκε σε μια συνάντηση του WIM τον προηγούμενο μήνα.

Η ομάδα εμπειρογνωμόνων έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ξεκάθαρες χρηματοδοτικές λύσεις που θα δώσουν τη δυνατότητα στις πληγείσες κοινότητες να λάβουν αποζημιώσεις που δικαιούνται. Οι εκτιμήσεις είναι ότι μέχρι το 2030 το παγκόσμιο ετήσιο κόστος της αποζημίωσης των βλαβερών συνεπειών των καταστροφών που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή – γνωστές ως «απώλειες και ζημίες» - θα φτάσει τουλάχιστον στα 300 δισεκατομμύρια δολάρια και θα αυξάνονται κατά περίπου 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο μέχρι το 2060.

Μια έκθεση της ActionAid το 2019 εξέτασε τις τρέχουσες επιλογές για την αγορά, το κράτος και καινοτόμους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς που θα είναι διαθέσιμοι, προκειμένου να καλυφθεί το ιλιγγιώδες κόστος των απωλειών και των ζημιών, εξετάζοντας την αποτελεσματικότητά τους έναντι βασικών αρχών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ανάλυση εντόπισε ξεκάθαρους νικητές, ανάμεσά τους μια εισφορά που θα επιβαρύνει τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, προκειμένου να αποκατασταθεί το κόστος της απώλειας και της ζημίας και να χρηματοδοτούνται προγράμματα που θα προωθήσουν τη μετάβαση των κοινοτήτων στην πράσινη οικονομία. Έτσι επιρρίπτεται το βάρος σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την κλιματική αλλαγή, για να καλύψουν το κόστος των επιπτώσεών της και θα μπορούσε να συγκεντρωθεί έως και 1 τρισεκατομμύριο δολάρια τον χρόνο σε μια κλίμακα 40 δολαρίων ανά τόνο εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Η μετατόπιση της κρατικής επιχορήγησης από τα ορυκτά καύσιμα προς την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής και τη χρηματοδότηση της μετάβασης σε μια παγκόσμια οικονομία που χρησιμοποιεί ελάχιστο άνθρακα θα μπορούσε να συγκεντρώσει 300 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, και να αυξηθεί μέχρι και σε 5,3 τρισεκατομμύρια δολάρια, όταν συμπεριλαμβάνονται και οι έμμεσες επιχορηγήσεις.

Καθώς φέτος συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τη Συμφωνία του Παρισιού, οι πλούσιες χώρες πρέπει να δεσμευτούν να θεσπίσουν επειγόντως ένα ισχυρό σύστημα στήριξης των ευάλωτων κοινοτήτων και των χωρών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

 

Λεζάντα Κεντρικής Φωτογραφίας: Kαταστροφικές πλημμύρες στην Κεράλα της Ινδίας το 2018

ΔΡΑΣΗ

Είναι δυνατό να γελάμε αν δεν γελάει ολόκληρη η γειτονιά;

Πέμπτη Νοεμβρίου 26, 2020 - 12:15, by Ασπασία Κάκαρη - Επικεφαλής τμήματος Επικοινωνίας, Συνηγορίας & Εκστρατειών
Main Image

Το ξέρετε το παραμύθι με την ποντικοπαγίδα στο σπίτι του αγρότη; Όταν την είδε το ποντικάκι έτρεξε να ζητήσει βοήθεια από τα άλλα ζώα του αχυρώνα: την κότα, το γουρούνι και το βόδι. Αλλά κανένα τους δεν ήταν πρόθυμο να βοηθήσει. Άλλωστε εκείνα δεν κινδύνευαν όπως το ποντικάκι. Όταν όμως το φίδι που πιάστηκε στην ποντικοπαγίδα δάγκωσε τη γυναίκα του αγρότη, ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει πρώτα την κότα, για να κάνει μια κοτόσουπα για την άρρωστη γυναίκα του, ύστερα το γουρούνι, για να ταΐσει τους χωριανούς που της συμπαραστάθηκαν και στο τέλος το βόδι, για να ταΐσει τον κόσμο που πήγε στην κηδεία της.

Είμαστε άραγε οι κότες, τα γουρούνια και τα βόδια της παραβολής του Σχολείου του Δάσους; Η αλήθεια είναι ότι αυτή η πανδημία μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε περισσότερο από ποτέ πόσο συνδεδεμένες είναι οι ζωές όλων μας σ’ αυτόν πλανήτη. Αν και στην αρχή μπορεί να θεωρήσαμε ότι «η παγίδα» δεν είναι απειλή για μας πάρα μόνο για τα «ποντίκια», τώρα πια ξέρουμε ότι αν δεν αντιδράσουμε, στηρίζοντας όσους απειλούνται κι αν δεν δράσουμε για το κοινό καλό, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για όλους μας.

Δυστυχώς, οι προβλέψεις των παγκόσμιων διακυβερνητικών οργανισμών για τη μετά-covid εποχή είναι πολύ δυσοίωνες και αυτοί που αναμένεται να πληγούν περισσότερο είναι όσοι ήδη βιώνουν τις συνέπειες των τεράστιων ανισοτήτων που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες: οι άνθρωποι που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, οι κοινότητες που πλήττονται από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, όσοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να έρθουν αντιμέτωποι συχνά με μια εχθρική χώρα υποδοχής, τα παιδιά που εν έτει 2020 δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, οι γυναίκες που συνήθως πληρώνουν το μεγαλύτερο τίμημα της αδικίας.

Σε αυτή τη δύσκολη για όλους συγκυρία, με την καμπάνια «Μέχρι ο κόσμος να γίνει πιο δίκαιος» θελήσαμε στην ActionAid να αναδείξουμε τα σημαντικότερα ίσως προβλήματα που διαιωνίζουν τις ανισότητες σε όλο τον κόσμο αλλά και στην ελληνική κοινωνία: τη βία κατά των γυναικών, την έλλειψη πρόσβασης στην εκπαίδευση, τη φτώχεια, την προσφυγιά και την κλιματική αλλαγή. Προβλήματα που ενώ είχαμε συνηθίσει να τα συνδέουμε με τις αναπτυσσόμενες χώρες του κόσμου, με τον λεγόμενο «Νότο», είναι δυστυχώς περισσότερο κοντά μας από όσο πιστεύαμε.

Μέσα στους τελευταίους μήνες, η κλιματική αλλαγή έχει απειλήσει πολλές περιοχές στην Ελλάδα και έχει κυριολεκτικά στερήσει τη ζωή από πολλές άλλες κοινότητες σε ολόκληρο τον κόσμο. Παράλληλα, σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, χιλιάδες ευάλωτοι άνθρωποι,  ασυνόδευτα παιδιά, έγκυες γυναίκες, άνθρωποι με αναπηρίες, ψυχικές παθήσεις, κ.α. εξακολουθούν να ζουν εγκλωβισμένοι σε υπερπλήρεις δομές φιλοξενίας στα ελληνικά νησιά ενώ περίπου 80 εκατ. άνθρωποι αναγκάστηκαν  να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και να αναζητήσουν καταφύγιο σε μια άλλη χώρα το 2019. Επίσης, κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown oι κλήσεις στη γραμμή SOS για την ενδοοικογενειακή βία στην Ελλάδα τετραπλασιάστηκαν ενώ 137 γυναίκες κατά μέσο όρο δολοφονούνται κάθε μέρα από τον σύντροφο ή κάποιο συγγενικό τους πρόσωπο σε όλο τον κόσμο. Τέλος, κατά το δεύτερο lockdown υπάρχουν οικογένειες στην Ελλάδα που δεν έχουν αρκετά laptop για να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών για τηλε-εκπαίδευση ενώ η πανδημία έχει κρατήσει εκτός τάξης για σχεδόν τέσσερις μήνες τα παιδιά των φτωχότερων χωρών και συνολικά 617 εκατ. παιδιά δε μαθαίνουν τα βασικά στο σχολείο.

Αντιμέτωποι με αυτή τη νέα κατάσταση, στην ActionAid δραστηριοποιούμαστε τόσο σε τοπικό επίπεδο, στο Κέντρο μας στον Κολωνό αλλά και σε 300 κοινότητες σε όλο τον κόσμο, μέσω της Αναδοχής, όσο και σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, ασκώντας πίεση στα κέντρα αποφάσεων για να αλλάξουν οι πρακτικές και οι πολιτικές που διαιωνίζουν τη φτώχεια και την αδικία. Δουλεύουμε μαζί με τους πιο αδύναμους κρίκους της κοινωνίας αλλά και με τις οργανώσεις και τα κινήματα που στέκονται αλληλέγγυα στο πλευρό τους. Ζητάμε από τον κόσμο να ακούσει και να σταθεί δίπλα στους περισσότερο αδικημένους. Να διεκδικήσει κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές με γνώμονα το σεβασμό στον άνθρωπο και το περιβάλλον. Να αγωνιστεί για λιγότερο άνισες κοινωνίες, όπου όλες και όλοι, ανεξαρτήτως φύλου και καταγωγής θα μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια. Διαφορετικά, όπως λέει και το παραμυθάκι με την ποντικοπαγίδα, πώς είναι δυνατόν να γελάμε αν δεν γελάει ολόκληρη η γειτονιά.   

ΔΡΑΣΗ

Η δουλειά μου είναι να υπερασπίζομαι το δίκαιο

Τετάρτη Νοεμβρίου 11, 2020 - 15:53, by Έλλη Θούα - Governance & Internal Policies Manager
Main Image

Τον Δεκέμβριο του 2004, στη νοτιανατολική Ασία, ένα τσουνάμι άφησε πίσω του περισσότερους από 230.000 νεκρούς, στην πλειονότητά τους ανθρώπους που ανήκαν στις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Γεγονός που δεν θα αποτελούσε τόσο μεγάλη είδηση στα διεθνή δίκτυα, αν δεν συμπεριλαμβάνονταν στους νεκρούς και χιλιάδες δυτικοί τουρίστες. Αυτό για μένα αποτέλεσε σημείο καμπής. Επέλεξα να κάνω στροφή στην επαγγελματική μου καριέρα, να αφήσω τον τομέα της δικηγορίας και να ασχοληθώ με τον ανθρωπιστικό χώρο. Κάπως έτσι τον Φεβρουάριο του 2005 εντάχθηκα στο δυναμικό της ActionAid.

Δεν ξέρω αν θα είμαι στην οργάνωση τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια. Το σίγουρο είναι ότι, όπου κι αν είμαι, δεν θα σταματήσω να υπερασπίζομαι το δίκαιο. Και τώρα αυτό κάνω. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αδικία από το να πεθαίνουν ακόμα και σήμερα, άνθρωποι από πείνα. Πείνα που οφείλεται στην ακραία φτώχεια. Επειδή έτυχε να γεννηθούν σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη και δεν είχαν τις ίδιες ευκαιρίες με άλλους συνανθρώπους μας. Μόνο το 2020, έχουν πεθάνει 7 εκατ. άνθρωποι από πείνα με το ένα εκατομμύριο εξ’ αυτών, εξαιτίας της περαιτέρω φτωχοποίησής τους από τις συνέπειες του Covid -19. Αν το σκεφτεί κανείς είναι σοκαριστικό. 

Όλα αυτά τα χρόνια, έχω περάσει από διάφορους ρόλους, έχω συνεργαστεί με τρεις διευθυντές και δύο Προέδρους, έχω δει να φεύγουν και να έρχονται αξιόλογοι συνάδελφοι, να μεγαλώνει η οργάνωση, να εξελίσσεται και πρέπει να πω ότι η αγάπη μου και η πίστη μου στη δουλειά μας τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, είναι αυτά που με κρατάνε. Έχοντας ταξιδέψει και δει το έργο της ΑctionAid σε πολλές χώρες, η εμπιστοσύνη μου ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, η εκτίμησή μου για τους συναδέλφους στο πεδίο μεγάλωσε, ο θαυμασμός μου για τη δύναμη των πιο ευάλωτων, κυρίως των γυναικών που συνάντησα, πολλαπλασιάστηκε. Άλλαξε η οπτική μου και οι προτεραιότητές μου. Πάνω απ’όλα όμως ενισχύθηκε η κατανόηση ότι αν δεν εξαλειφθούν οι αιτίες που οδηγούν στη φτώχεια, το πρόβλημα δεν θα λυθεί ποτέ.

Αυτό κάνει η ΑctionAid. Παλεύει ενάντια στις πολλές μορφές που μπορεί να πάρει η αδικία. Παλεύει μαζί με τους ανθρώπους που συμμετέχουν στα προγράμματά της, ενδυναμώνοντάς τους. Αγωνίζεται μαζί με τους υποστηρικτές της, τους εθελοντές της και άλλες οργανώσεις και προσπαθεί να επηρεάσει πολιτικές και να ευαισθητοποιήσει κόσμο, σε τοπικό και διεθνές επίπεδο. Και αυτό είναι που αγαπώ στην οργάνωση, ότι υπερασπίζεται το δίκαιο. Και μαζί της το κάνω κι εγώ.

 

Λεζάντα φωτογραφίας: Σε ταξίδι με την ActionAid στη Σιέρα Λεόνε το 2012,

Photo credits: Vicky Markolefa

 

ΔΡΑΣΗ

Η κοινωνική υπηρεσία της ActionAid στην covid εποχή

Τρίτη Οκτωβρίου 20, 2020 - 12:40, by Κωνσταντίνα Στρυμπώνη και Ιπποκράτης Ευσταθίου - Κοινωνικοί Λειτουργοί
Main Image

Από την αρχή λειτουργίας του Κέντρου της ActionAid, η κοινωνική υπηρεσία της δομής υποστηρίζει τα άτομα για την αντιμετώπιση ζητημάτων που απορρέουν από την οικονομική ύφεση προσφέροντας υπηρεσίες συμβουλευτικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, καθώς επίσης και καθοδήγησης αναφορικά με κοινωνικοπρονοιακά ζητήματα.

Σε συνεργασία με την ΙΑΣΙΣ, οι Κοινωνικοί Λειτουργοί πραγματοποιούν καθημερινά ατομικά ραντεβού και ομαδικές συναντήσεις, προκειμένου να ενδυναμώσουν τους κατοίκους του Δήμου και όμορων καθώς και άλλων περιοχών. Ταυτόχρονα, διερευνούν μαζί τους θέματα κοινωνικής φύσεως που τους απασχολούν, όπως για παράδειγμα η αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού, η διαδικασία επανένταξης στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή καθώς και στην αναζήτηση κοινωνικών επιδομάτων πρόνοιας.

Ως μέλη της κοινωνικής υπηρεσίας, η πιο ισχυρή πρόκληση που κληθήκαμε και εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε είναι ο πλουραλισμός των ατόμων και το διαφορετικό πολιτισμικό τους υπόβαθρο. Ως στοιχείο της καθημερινότητας θεωρούμε ότι έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, δεδομένου πως ο τελικός μας στόχος είναι η προσφορά αρωγής σε έναν από τους σημαντικότερους τομείς της ανθρώπινης ύπαρξης.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, αποτελεί σημαντική επίσης πρόκληση, η ανταπόκριση στην προσπάθεια για βοήθεια και το επιθυμητό αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται με τη θετική εξέλιξη στα αιτήματα των ανθρώπων που έρχονται σε επαφή με την υπηρεσία, έχοντας ως προέκταση την απόκτηση κοινωνικών δεξιοτήτων. Στο χρονικό διάστημα λειτουργίας του Kέντρου, η κοινωνική υπηρεσία έχει να επιδείξει σοβαρά και απτά αποτελέσματα κυρίως στην επίλυση βασικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα άτομα στην καθημερινότητα τους και στη ζωή τους, γενικότερα.

Τα τελευταία χρόνια με την οικονομική κρίση αλλά και στην κρίσιμη περίοδο της πανδημίας προέκυψε, επίσης, έντονη η ανάγκη για «εξασφάλιση» εργασίας από μεγάλη μερίδα ατόμων που έρχονται σε επαφή με την υπηρεσία, μέσω του- θεωρητικά πιο ασφαλούς- δημόσιου τομέα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, όλων των προαναφερόμενων, αποτελούν αρκετές περιπτώσεις ανθρώπων που απευθύνθηκαν στην κοινωνική υπηρεσία με κύριο αίτημα την ένταξη τους στην εργασία, μέσω της συμμετοχής τους σε προκηρύξεις του δημοσίου κι ένας μεγάλος αριθμός αυτών, ειχαν επιτυχία.

Παράλληλα, η επικοινωνία με τους ανθρώπους, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ανέδειξε τις ανάγκες που γεννήθηκαν μέσα από την ιδιαίτερη αυτή κατάσταση που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν. Αρκετά από τα νέα αιτήματα αφορούσαν πλέον στη δυσκολία διευθέτησης κοινωνικοπρονοιακών ζητημάτων, μέσα από φορείς και υπηρεσίες, ενώ η ψηφιοποίηση διαδικασιών αποτέλεσε ένα δύσκολο εγχείρημα για τους ίδιους. Ωστόσο, ένα από τα βασικότερα - και ιδίως σημαντικά - αιτήματα αποτέλεσε η κοινωνικοποίηση, μέσω της επικοινωνίας. Ορισμένες φορές το αποκλειστικό αίτημα των ατόμων αφορούσε μια απλή συζήτηση με έναν άνθρωπο. Μέσα από το συγκεκριμένο γεγονός γίνεται κατανοητό, ότι σε περιόδους κοινωνικής απομόνωσης και μαζικού εγκλεισμού, η επικοινωνία διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στην ψυχοκοινωνική προσαρμογή ενός ατόμου σε νέες καταστάσεις. Μέσα από αυτήν την διεργασία, το σημείο που μας έχει εντυπωσιάσει είναι η συνεχής και αδιάλειπτη επιμονή και υπομονή που επιδεικνύουν όλα τα άτομα που έχουν έρθει σε επαφή με την υπηρεσία κατά τη διάρκεια των προσπαθειών τους, μέχρι να καταφέρουν να επιτύχουν τους στόχους τους.

Και όταν αυτό πραγματοποιείται, αισθανόμαστε μέρος αυτής της ανείπωτης χαράς τους!

 

Photo Credits: © Thalia Galanopoulou/ActionAid

ΔΡΑΣΗ

Ένα χαμόγελο και πέντε λεπτά του χρόνου σου εδώ είναι πολύτιμα

Παρασκευή Οκτωβρίου 9, 2020 - 10:14, by Ευδοκία Βενέτη - Community Centre Senior Officer
Main Image

Το όνομα μου είναι Ευδοκία Βενέτη και εργάζομαι στο Κέντρο της ActionAid στην Αθήνα από το ξεκίνημά του, τον Μάιο του 2017. Εργάζομαι στην Υποδοχή του Κέντρου, οπότε είμαι και ο πρώτος άνθρωπος που θα συναντήσει και θα μιλήσει κάποιος μπαίνοντας στον χώρο. Από τη θέση που βρίσκομαι βασική μου αρμοδιότητα είναι η σωστή εξυπηρέτηση των ανθρώπων σύμφωνα με το αίτημα τους, η ολοκλήρωση της διαδικασίας εγγραφής τους και η ενημέρωσή τους για όλα όσα προσφέρει το Κέντρο (Υπηρεσίες και Προγράμματα).

Όλα αυτά τα χρόνια έχω συναντήσει πολλούς από τους ανθρώπους που έχουν έρθει σε εμάς για να μάθουν το έργο μας και να εξυπηρετηθούν. Κύριο μέλημά όλων όσοι εργαζόμαστε στο Κέντρο είναι η καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση των ανθρώπων, ακούγοντας πάντα τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς τους και προσπαθώντας να δίνουμε λύση σε αυτά. Φυσικά, όλο αυτό δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την απίστευτη συμβολή όλων των επαγγελματικών που εργάζονται εδώ.

Νιώθω απίστευτα τυχερή να δουλεύω σε έναν χώρο με ανθρώπους που εκτός από καταρτισμένοι επαγγελματίες, ο καθένας στον τομέα του, έχουν όλοι την ίδια αγάπη και σεβασμό προς τον συνάνθρωπό τους. Όλοι οι εργαζόμενοι που έχουν εργαστεί στο Κέντρο όλα αυτά τα χρόνια λειτουργίας του έχουν δώσει ο καθένας ξεχωριστά κάτι το διαφορετικό. Και αυτό είναι που κάνει τόσο ξεχωριστό το έργο μας και αυτό που προσφέρουμε.

Ένα χαμόγελο και πέντε λεπτά_Εσωτερική

Το να βλέπεις έναν χώρο να χτίζεται από την αρχή και ένα κτίριο από το μηδέν να γεμίζει κόσμο, χαμόγελα, παιδιά, φωνές μόνο συγκίνηση μπορεί να σου προσφέρει. Στα 4 χρόνια λειτουργίας του Κέντρου δοκιμάσαμε νέα προγράμματα, σεμινάρια, projects. Κάποια τα είδαμε να επιτυγχάνουν και αλλά όχι. Το σημαντικό όμως είναι ότι μάθαμε από αυτά και έτσι με την πολύτιμη βοήθεια των ανθρώπων που εξυπηρετούμε μπορούμε να σχεδιάζουμε το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία και αγάπη για το έργο που προσφέρουμε και το όραμά μας. Γιατί κατά την γνώμη μου αυτό που μετράει είναι να ακούς τον κόσμο και τις ανάγκες του. Και από την θέση που έχω την τύχη να εργάζομαι, έρχομαι καθημερινά σε επαφή με ανθρώπους και αυτό από μόνο του είναι το πιο σημαντικό για εμένα. Βλέπεις έναν άνθρωπο που στην αρχή μπορεί να ήταν διστακτικός και κλειστός απέναντι σου σιγά σιγά να ανοίγεται, να σου μιλάει για ό,τι τον απασχολεί ή και απλά να περνάει να πει μια καλημέρα και να δει άμα είσαι καλά.

Προτεραιότητα δική μου, αλλά θεωρώ και όλων όσων είναι κομμάτι του Κέντρου της ActionAid είναι ο κόσμος να νιώθει οικεία μέσα σε αυτό και να μπορεί να μιλήσει ελεύθερα, χωρίς κανέναν δισταγμό για ό,τι τον απασχολεί. Ένα απλό χαμόγελο και το να αφιερώνεις 5 λεπτά για να ακούσεις το πρόβλημα του άλλου μπορεί να είναι τόσο πολύτιμο όσο δεν φαντάζεστε.

 

Photo Credits: © Studio Kominis/ActionAid

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Ανακτώντας τον συλλογικό χώρο

Πέμπτη Ιουλίου 9, 2020 - 18:04, by Μαρία Μουρτζάκη -Υπεύθυνη Έρευνας και Θεσμικής Πίεσης
Main Image

Τα μέτρα που εφαρμόστηκαν τους προηγούμενους μήνες για την πρόληψη της εξάπλωσης του κορωνοϊού περιόρισαν εμφανώς τον χώρο μέσα στον οποίο μπορούσαμε να κινηθούμε τόσο ατομικά όσο και συλλογικά. Πολλές από τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνταν στον φυσικό χώρο μεταφέρθηκαν σε διαδικτυακό περιβάλλον και η βασική ερώτηση που γινόταν πάντα ήταν αν θα πάψουμε να συναντιόμαστε, να γιορτάζουμε και να διαδηλώνουμε, όπως ξέρουμε. Αυτή η μετατόπιση του χώρου και η διαφορετική αίσθηση του χρόνου ανέδειξε την ανάγκη να ενισχυθεί η αίσθηση του ανήκειν και να διατηρηθεί η δυναμική των μέσων έκφρασης και διεκδίκησης που φάνηκε να συρρικνώνονται ταυτόχρονα με τον χώρο.

Η δυνατότητα να συμμετέχουμε σε ομάδες και να διαδηλώνουμε σε δημόσιο χώρο είναι μια πιο συγκεκριμένη μορφή της ελευθερίας της έκφρασης, η οποία έχει εξέχουσα θέση σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Το κράτος δεν μπορεί να εμποδίζει την έκφραση της γνώμης, αν θέλει να λέγεται δημοκρατικό. Αντιθέτως, θα πρέπει να καλλιεργεί ένα κλίμα μέσα στο οποίο οι πολίτες θα είναι σε θέση να εκφράζονται ελεύθερα χωρίς φόβο. Αντιστοίχως, το κράτος δεν μπορεί να εμποδίζει τους πολίτες να συμμετέχουν σε ομάδες και να διαδηλώνουν κρίνοντας προληπτικά ποιες από τις διαδηλώσεις επιτρέπεται να καταλαμβάνουν δημόσιο χώρο και ποιες όχι. Με ποια κριτήρια, άλλωστε, θα αποφασίζεται αν κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο;

Ο περιορισμός του κοινού μας χώρου έχει ως αποτέλεσμα να μικραίνουν πολλές από τις δυνατότητες και τις ελευθερίες μας που διαφοροποιούν τη δημοκρατία από τα άλλα πολιτεύματα. Το πολίτευμα της χώρας μας βασίζεται στην εξωστρέφεια και στη δυνατότητα να αισθανόμαστε μέλη του συνόλου ή μιας ομάδας με την οποία έχουμε κοινές απόψεις, αξίες ή αντιλήψεις. Αισθάνομαι ενεργή πολίτης όταν έχω τη δυνατότητα να διεκδικώ, να εκφράζομαι και να συμμετέχω ελεύθερα.

Οι παραπάνω σκέψεις ξεκίνησαν καθώς παρακολουθούσα τη συζήτηση για το σχέδιο νόμου για τις διαδηλώσεις που βρίσκεται υπό ψήφιση στη Βουλή αυτή την εβδομάδα. Το να μπορούμε να διαδηλώνουμε ελεύθερα δε σημαίνει- τουλάχιστον, όπως το αντιλαμβάνομαι- ότι απλώς διεκδικούμε τη δυνατότητά μας να αντιδράμε. Σημαίνει ότι αναζητάμε τη σύνδεσή μας με τον χώρο στον οποίο ζούμε και κινούμαστε, μια σύνδεση που στερηθήκαμε όλες και όλοι για να προστατεύσουμε την υγεία μας κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών. Ωστόσο, αν η στέρηση αυτή αποκτήσει σταδιακά μόνιμο χαρακτήρα, τα αποτελέσματά της στη δημόσια ζωή θα είναι δυσάρεστα. Ανεξάρτητα από το πόσο συχνά διαδηλώνουμε και από το αν μας ταιριάζει αυτός ο τρόπος έκφρασης και διεκδίκησης, η δυνατότητα να κινούμαστε και να οργανωνόμαστε ελεύθερα στον δημόσιο χώρο είναι η ταυτότητα της δημοκρατίας.

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Μετάβαση στην ψηφιακή εποχή, για την εξάλειψη του ρατσισμού…

Παρασκευή Μαΐου 29, 2020 - 14:28, by Απόστολος Στυλιανός Τζιόλας- Κοινωνικός Επιστήμονας
Main Image

Συνήθως, η καθεμία και ο καθένας μας ψάχνει μία αφορμή και μία ανάγκη για να γίνει μέλος μιας ομάδας. Η κοινωνία που ζούμε δεν ήταν και δεν θα υπάρξει ποτέ αγγελικά πλασμένη, γιατί σε κάθε γωνιά μπορεί να συναντήσεις τη φτώχια, τον ρατσισμό, τον αντι-σημιτισμό. Άτομα να καταριούνται, για τα δικά τους προβλήματα, τους ξεριζωμένους από τους τόπους τους πρόσφυγες και μετανάστες και άλλοι να "νιώθουν δυνατοί" ασκώντας βία σε μία γυναίκα, σύζυγο, κόρη… Και όσοι/ες θέλουν να δουν τον κόσμο λίγο διαφορετικό, προς το καλύτερο, να ψάχνουν συνεχώς αφορμές για να τον αλλάξουν.

Αυτό έπρεπε να κάνουμε, και το κάναμε με μεγάλη επιτυχία στο διαδικτυακό εργαστήριο της ActionAid Hellas "Action Lab for Migration" μαζί με ακόμα δεκατέσσερις νέους και νέες από κάθε πλευρά της χώρας και τις τέσσερις εξαιρετικές εκπαιδεύτριες μας. Ένα εργαστήριο που ήταν αρχικά προγραμματισμένο να πραγματοποιηθεί στο Σοφικό Κορινθίας, πραγματοποιήθηκε από το δωμάτιο του σπιτιού μας, βλέποντας πίσω από τις κάμερες για φόντο μία βιβλιοθήκη, ένα παράθυρο ή ένα μπαλκόνι.

Εξοπλιστήκαμε με μπόλικο καφέ και για δύο σαββατοκύριακα γεμίσαμε τις μέρες μας με ομιλίες από ειδικούς σε θέματα Fake News και ηθικής δημοσιογραφίας. Βάλαμε σπουδαίους ακτιβιστές του παρελθόντος όπως ο Martin Luther King και ο Nelson Mandela να προσαρμοστούν στην τωρινή εποχή, χρησιμοποιώντας τα social media για την αντιρατσιστική τους εκστρατεία. Μιλήσαμε αναλυτικά το προσφυγικό ζήτημα και τα ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα, θίξαμε το κατά πόσο έχει επηρεαστεί η ψυχική υγεία προσφύγων και μεταναστών, εμβαθύναμε και σε λιγότερο γνωστά ζητήματα όπως οι καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υφίστανται οι γυναίκες πρόσφυγες/μετανάστριες, καθώς και τα μέλη της LGBTQI+ κοινότητας.

Αλλά κυρίως, έστω και πίσω από έναν υπολογιστή, κατορθώσαμε να ανταλλάξουμε απόψεις και γνώσεις για τον ρατσισμό και το προσφυγικό, να συμφωνήσουμε και να διαφωνήσουμε για την αντιμετώπισή τους και κυρίως, να δεχθούμε την διαφορετική οπτική, μικρή και μεγάλη του καθενός, για θέματα που μας απασχολούν καθημερινά.

Ο καθένας και η καθεμία από εμάς έστυψε λίγο το μυαλό του, και ύστερα ομαδικά, προτείναμε δράσεις για να ακουστούν οι φωνές, αυτών που ακούγονται λιγότερο στη σημερινή κοινωνία. Γιατί ως ομάδα, γινόμαστε δυνατότεροι και δυνατότερες…

 

 Credits Εικαστικού : ActionAid

ΔΡΑΣΗ

3 χρόνια με τον άνθρωπο στο επίκεντρο

Τετάρτη Μαΐου 20, 2020 - 12:55, by Mαρού Καραϊσάρογλου - Community Centre Coordinator
Main Image

Το Επίκεντρο έγινε 3 ετών! Ξεκινήσαμε τον Μάιο του 2017, βάζοντας στο... επίκεντρο τον άνθρωπο και τη διάθεση να γίνουν πράξη όσα σχεδιάσαμε. Οι 9 εργαζόμενοι έγιναν 20, οι συνεργάτες πάνω από 50 και οι 5 άνθρωποι που βοηθήθηκαν την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας μας έχουν ξεπεράσει πλέον τους 3.400!

Μιλώντας για το Επίκεντρο η συγκίνηση είναι κάθε φορά μεγάλη. Δεν είναι ότι συγκινούμαστε μόνο για τα όσα έχουμε καταφέρει έως τώρα. Συγκινούμαστε για τις σχέσεις που καλλιεργήσαμε με τους ανθρώπους. Συγκινούμαστε με την χαρά και την εκτίμηση που βλέπουμε στα πρόσωπά τους όταν μας συναντούν. Συγκινούμαστε με τις αλλαγές στη ζωή και τη συμπεριφορά τους.

3 χρόνια τώρα έχουμε δει ανθρώπους που έμειναν άνεργοι, ανθρώπους που αδυνατώντας να τα βγάλουν πέρα οδηγήθηκαν σε επικίνδυνες σκέψεις ή αποφάσεις, γυναίκες και άντρες μέσα σε κακοποιητικές σχέσεις, ανθρώπους που λόγω των συνθηκών βρέθηκαν να στερούνται πρόσβασης σε αγαθά και υπηρεσίες, θύματα απάτης, αστέγους, ανθρώπους στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, κακοποιημένα παιδιά, παιδιά χωρίς βασικά δικαιώματα, παιδιά λυπημένα...

Έχουμε δει, όμως, και ανθρώπους που κατάφεραν να βρουν δουλειά, ανθρώπους που άρχισαν να βλέπουν πιο θετικά τη ζωή και τους γύρω τους, που μέσα από την ενδυνάμωση κατάφεραν να φύγουν από κακοποιητικά περιβάλλοντα, ανθρώπους που έβαλαν σε μια τάξη τα οικονομικά τους, που έλαβαν επιδόματα που δικαιούνται μέχρι να σταθούν στα πόδια τους, που βρήκαν λύση σε θέματα στέγασης ή σίτισης, ανθρώπους που ενθαρρύνθηκαν να πάρουν στα χέρια τους τη ζωή!

Βιώνοντας αυτές τις αλλαγές μέσα από την καθημερινή επαφή με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων, ένα είναι το δεδομένο: η δουλειά στο Επίκεντρο σίγουρα δεν αποτελεί ρουτίνα. Καμία μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, κάθε φορά αντιμετωπίζουμε κάτι καινούριο και σίγουρα υπάρχει πλήθος και ποικιλία συναισθημάτων. Οι εναλλαγές στη διάθεσή μας είναι καθημερινό φαινόμενο. Όταν η ιστορία του ανθρώπου που έχουμε μπροστά μας είναι ιστορία ενδυνάμωσης, είμαστε περήφανοι για όσα καταφέραμε. Τις περισσότερες φορές, όμως, το είδος ιστοριών που ακούμε δεν είναι αυτό... Στόχος μας είναι να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να έρθουν στο Επίκεντρο, να πραγματοποιήσουν συναντήσεις με τους κατάλληλους συμβούλους για να καταφέρουν ενδυναμωμένοι πια να κινητοποιηθούν, αναλαμβάνοντας το δύσκολο έργο της αλλαγής της ζωής τους.

 

Κάποιοι από τους πρώτους εργαζόμενους του Επίκεντρου μοιράζονται τις σκέψεις τους μαζί μας:

«Τα όνειρά μας για το Επίκεντρο έγιναν πραγματικότητα και με το παραπάνω. Δεν είναι απλά ένα κέντρο κοινότητας. Έχει ψυχή και προτεραιότητά του είναι η άμεση και αποτελεσματική εξυπηρέτηση. Είναι πολύ σπάνιο να συνεργάζεσαι με μια τόσο επιτυχημένη ομάδα από υπέροχους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι είναι που το έκαναν να πετύχει!»

Ευδοκία Βενέτη – Υπεύθυνη Υποδοχής

 

«Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Είχα άγχος, δεν το κρύβω, για το κατά πόσο μπορεί να εκπληρωθεί αυτό που είχαμε οραματιστεί. Από τον πρώτο καιρό κατάλαβα πως θα γινόταν εύκολα χάρη στους ανθρώπους του Επίκεντρου και τη σχέση που είχαμε μεταξύ μας, κάτι που διατηρείται αναλλοίωτο μέχρι σήμερα.»

Δημήτρης Μπανούσης – Λογιστής

 

«Είχα αγωνία για το νέο πεδίο, για τους συνεργάτες, για τους ανθρώπους που θα εξυπηρετούσα. Από την πρώτη μέρα όλοι ήταν ευχάριστοι, με διάθεση να δουλέψουν. Και αυτή η διάθεση διατηρείται αμείωτη μέχρι σήμερα. Οι περισσότεροι όταν έρχονται μου λένε: Είχα αυτό το θέμα και σκέφτηκα να έρθω να το δω με τη δικηγόρο μου στο Επίκεντρο!»

Ζέφη Λαβδιώτη – Δικηγόρος

 

«Ως εταίροι (ΙΑΣΙΣ) κληθήκαμε να στελεχώσουμε την ψυχοκοινωνική υπηρεσία του Επίκεντρου. Ενθουσιασμός, ανυπομονησία, αλλά και αγωνία. Δεθήκαμε πολύ μεταξύ μας, γιατί ήμασταν επαγγελματίες που δουλεύαμε για έναν κοινό στόχο και με κοινό όραμα. Η στήριξη από την ActionAid σε οτιδήποτε χρειαστήκαμε ως εταίροι για να γίνεται καλύτερα η δουλειά μας είναι αξιοσημείωτη και ευχαριστώ όλους όσοι βοήθησαν σε αυτό.»

Έλενα Χαραμή-Αλεξανδροπούλου – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΑΜΚΕ ΙΑΣΙΣ

 

Photo Credits: ActionAid

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Πρωτομαγιά 2020: Μας φτάνει ένα τριαντάφυλλο κι ένα κλαδί χλωρό;

Πέμπτη Απριλίου 30, 2020 - 19:52, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

«Ο Μάιος μάς έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ…». Και όλοι αναπολούμε στιγμές που σπεύδαμε να τον «πιάσουμε» στα πάρκα και στις εξοχές, παρέα με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Και ανυπομονούμε. Να επανέλθουμε στην παλιά, «καλή» μας καθημερινότητα. Κατά πόσο, όμως, θα μπορέσουμε να επανέλθουμε και πόσοι;

Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλά η μέρα που πλέκουμε στεφάνια και γιορτάζουμε την άνοιξη, είναι και η καθιερωμένη παγκόσμια ημέρα των εργατών. Είναι ημέρα συνυφασμένη με τα εργατικά κινήματα, με την κατοχύρωση θεμελιωδών δικαιωμάτων στον τομέα της εργασίας, πολλά από τα οποία μας φαίνονται σήμερα αυτονόητα, μολονότι μόλις μερικές δεκαετίες πριν, ήταν καθολικά αμφισβητούμενα, μολονότι σε μεγάλο μέρος του πλανήτη πρέπει ακόμα να τα διεκδικήσουν. Και αν κάθε χρόνο τέτοια μέρα μερικοί αναρωτιούνται για τη χρησιμότητα μιας τέτοιας επετείου μέσα στις πολιτικά ορθές, «δίκαιες» πλέον κοινωνίες μας-ας μην εξετάσουμε τώρα κατά πόσο ισχύει ο χαρακτηρισμός-, οι τρέχουσες συνθήκες μπορεί να μας κάνουν να αναλογιστούμε τα πράγματα διαφορετικά.

Αν η επιστροφή στα πάρκα και τους αγρούς, στις εκδρομές στη φύση, είναι αυτονόητη και προσιτή σε όλους με τη λήξη των περιοριστικών μέτρων, η επιστροφή στην παλιά επαγγελματική καθημερινότητα έχει πολλούς λόγους να αμφισβητείται. Μέσα σε ένα μόλις τρίμηνο έκτακτης κατάστασης που βιώνει η παγκόσμια κοινότητα, έχουν ανατραπεί ισορροπίες δεκαετιών κι έχουν εκχωρηθεί -αναπόφευκτα- δικαιώματα μακροχρόνιων αγώνων. Μία πολύ μικρή γεύση της έλλειψης ωραρίου, μπορεί να πήραμε όλοι με την εργασία από το σπίτι. Το ελαστικό ωράριο «ξεχειλώνει» κατά κανόνα προς τη μεριά του εργοδότη, όταν απουσιάζει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο. Οι εργάτες που ξεσηκώθηκαν την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο απαιτούσαν 8ωρη εργασία κι εμείς, στον 21ο αιώνα πλέον επιστρέφουμε με βήμα ταχύ στον 19ο… Και αυτό είναι το καλό σενάριο-προϋποθέτει ότι έχεις ένα ωράριο. Χιλιάδες άνθρωποι βλέπουν-και θα συνεχίσουν να βλέπουν το εργασιακό τους πεδίο να συρρικνώνεται, μένουν χωρίς δουλειά, χωρίς εισόδημα, χωρίς ασφάλεια. Υπολογίζεται ότι οι μισοί εργαζόμενοι στον κόσμο κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι. Μεγάλος αριθμός από αυτούς έκαναν αδήλωτες εργασίες, που σημαίνει ότι δεν δικαιούνται καμία αποζημίωση, καμία ιατρική κάλυψη, καμία διέξοδο.

Τα πράγματα είναι πιο δυσοίωνα για μία ακόμα φορά, αν είσαι γυναίκα. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων σε μη επίσημα δηλωμένες εργασίες είναι γυναίκες. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, περισσότερο από τα 2/3 των γυναικών απασχολούνται σε μη επίσημες δουλειές. Οι γυναίκες είναι και οι πρώτες σε περιπτώσεις απολύσεων, στις ελαστικές μορφές απασχόλησης, στη μείωση αμοιβών, στην άσκηση πίεσης στον χώρο της εργασίας. Και μπορεί σε πολλά κράτη να είναι θεσπισμένη η ισότητα των αμοιβών, στην εφαρμογή, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική, αφού υπολογίζεται ότι παγκοσμίως η διαφορά τους σε απολαβές αγγίζει το 23% ή αλλιώς, η εξίσωση των μισθών αναμένεται να φτάσει σε 68-200 χρόνια! Τα «κορίτσια τον Μάη», λοιπόν, έχουν πολλούς λόγους να βγουν στους δρόμους την πρωτομαγιά-και όχι για να πλέξουν στεφάνια. Όπου τους επιτρέπεται βέβαια, αν σκεφτεί κανείς ότι σε 18 χώρες στον κόσμο οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα να δουλέψουν αν δεν έχουν τη συγκατάθεση του συζύγου τους… 

Έχουν περάσει σχεδόν 135 χρόνια από τις πρώτες κινητοποιήσεις των εργατών και των εργατριών. Από τότε, σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά, σίγουρα τα εργασιακά δικαιώματα σε πολλές χώρες κατοχυρώνουν αξιοπρεπείς συνθήκες για τους εργαζομένους. Το γεγονός αυτό, όμως, δεν πρέπει να μας είναι αρκετό, ώστε να εφησυχάζουμε, να αρκούμαστε σε όσα διασφάλισαν άλλοι για εμάς, διακινδυνεύοντας να τα χάσουμε. Αν ακόμα και το ίδιο το οκτάωρο, θεωρείται πολυτέλεια για τόσους εργαζόμενους, ο κίνδυνος να επιστρέψουμε στις εργασιακές συνθήκες του 19ου αιώνα, απέχει πράγματι πολύ; Για να ανθίσει ο κόσμος, θέλει δουλειά, αλλά τότε γίνεται πραγματικά όμορφος. Καλή Πρωτομαγιά!

ΔΡΑΣΗ

Δείχνοντας αλληλεγγύη στην περίοδο του κορωνοϊού

Πέμπτη Απριλίου 16, 2020 - 13:30, by Στέλλα Ελματζόγλου- Volunteer Program Coordinator
Main Image

Η Αφροδίτη και η Μαριλένα είναι μέλη της ευρύτερης πολύτιμης οικογένειας των εθελοντών της ActionAid. Η Μαριλένα ξεκίνησε να υποστηρίζει την οργάνωση από τον περασμένο Σεπτέμβριο, ενώ η Αφροδίτη εντάχθηκε στην ομάδα μας λίγο διάστημα πριν ξεσπάσει η κρίση του κορωνοϊού. Οι δύο τους γνωρίστηκαν στο Επίκεντρο, μέσα από την συνεργασία τους στην Υπηρεσία Συμβουλευτικής Εύρεσης Εργασίας, την οποία εξακολουθούν να στηρίζουν εθελοντικά, χωρίς διακοπή, από το σπίτι τους.

Παίρνοντας κίνητρο από τη δοτικότητα και την αφοσίωσή τους, τους ζήτησα να μοιραστούν μαζί μας πως αποφάσισαν να συνεχίσουν την εθελοντική τους υποστήριξη, παρόλη τη δυσκολία της κατάστασης που βιώνουμε, και αν υπάρχει κάποιο μήνυμα το οποίο θα ήθελαν να περάσουν σε όσους θα διαβάσουν τις απαντήσεις τους. Εκείνες, λοιπόν, ανταποκρίθηκαν λέγοντάς μας:

(Μαριλένα) «Η δραστηριοποίηση της ActionAid σε χώρες που πλήττονται και η αποτελεσματική βοήθεια της ήταν αυτό που με παρακίνησε αρχικά να ενημερωθώ για το πώς μπορώ να προσφέρω εθελοντικά στην συγκεκριμένη οργάνωση. Όταν ενημερώθηκα για το Επίκεντρο και την Συμβουλευτική Εύρεσης Εργασίας ένιωσα πώς εκεί θα μπορούσα να συνεισφέρω αποτελεσματικά. Πέρα από το πρακτικό κομμάτι του εθελοντισμού, η σχέση που αναπτύσσεται με τους ανθρώπους που συμμετέχουν στα προγράμματα και τους εθελοντές είναι μοναδική. Μέσα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ο ανταγωνισμός κυριαρχεί, εκεί καταφέρνουμε να γίνουμε όλοι μια ομάδα, να βοηθάει και να μαθαίνει ο ένας από τον άλλο. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα να συνεχίσω να υποστηρίζω εθελοντικά τη Συμβουλευτική Εύρεσης Εργασίας εξ αποστάσεως την παρούσα περίοδο, με την ενημέρωση νέων αγγελιών εργασίας και σεμιναρίων. Νιώθω κομμάτι αυτής της ομάδας και δεν θα μπορούσα να σταματήσω να προσφέρω όσο μπορώ. Βέβαια μου λείπει το Επίκεντρο, οι συζητήσεις και τα γέλια μας, είμαι σίγουρη όμως πώς θα επανέλθουμε ακόμα πιο δυνατοί και δεμένοι. Όντας εθελόντρια στην ActionAid ένιωσα τι σημαίνει αλληλεγγύη και γέμισα αισιοδοξία. Υπάρχει μια τρομερή συνεργασία με όλα τα άτομα της οργάνωσης. Οποιαδήποτε βοήθεια κι αν ζήτησα ήταν εκεί τόσο οι σύμβουλοι όσο και η υπεύθυνη εθελοντισμού η οποία πάντα είναι εκεί γι’ όλους και πάντα χαμογελαστή. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω όλους, που με έκαναν κομμάτι της υπέροχης ομάδας τους.»

Δείχνοντας αλληλεγγύη στην περίοδο του κορωνοϊού - Μαριλένα

Η εθελόντριά μας Μαριλένα Τσαδίμα 

(Αφροδίτη) «Είναι απόλυτα κατανοητό ότι υπό αυτές τις συνθήκες της κοινωνικής απομόνωσης, του εγκλεισμού και της παύσης σχεδόν κάθε καθημερινής και απλής δραστηριότητας, η ανάγκη για αλληλεγγύη και για συντροφιά εντείνεται. Δεδομένων των συνθηκών ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουμε να επικοινωνούμε είναι διαδικτυακά. Πιστεύω πως είναι ακόμα πιο σημαντικό να νιώθει κανείς ότι δεν είναι μονός του, ότι η ζωή και η δράση της δεν σταματάει παντελώς και ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που αφιλοκερδώς είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν ψυχολογικά, ηθικά αλλά και πρακτικά. Έτσι, μέσω των διαδικτυακών ραντεβού αυτές τις μέρες του κορωνοϊού, συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε άτομα που έχουμε γνωρίσει από κοντά ή άλλα καινούργια με τα οποία συστηνόμαστε πρώτη φορά μπροστά από μία κάμερα και από απόσταση μερικών χιλιομέτρων. Αυτό που αποκομίζω από αυτές τις διαδικτυακές μας συναντήσεις είναι ότι η θέρμη της ανθρώπινης επαφής καταφέρνει να εκμηδενίσει αποστάσεις και ψυχρά υλικά, μοναξιές και ανασφάλειες. Θα ήθελα να μοιραστώ τη χαρά, την ικανοποίηση και την πληρότητα που αποκομίζει κανείς από το να προσφέρει βοήθεια και στήριξη σε συνανθρώπους μας. Ας μην ξεχνάμε πως στις παλαιότερες, μικρότερες και πιο κλειστές κοινωνικές δομές η έννοια της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς ήταν αυτονόητες. Η αστικοποίηση κυρίως, οι ρυθμοί της πόλης, η εγκληματικότητα, ο άκρατος ατομικισμός και η μανία της κατανάλωσης μας έχουν απομακρύνει από τις βάσεις του κοινωνικού ιστού, της συλλογικότητας. Απεναντίας, δράσεις όπως αυτές που αναλαμβάνει η ActionAid δίνουν την ευκαιρία να αναδείξουμε το ανθρώπινο πρόσωπο των απρόσωπων πόλεων και να νιώσουμε εμείς οι ίδιοι λίγο καλύτεροι άνθρωποι απλά και μόνο γιατί επιστρέφουμε σε αυτό που είναι γραμμένο στο DNA μας· την ανθρώπινη επαφή.»

Δείχνοντας αλληλεγγύη στην περίοδο του κορωνοϊού - Αφροδίτη

Η εθελόντριά μας Αφροδίτη Νταή

Από τη δική μας πλευρά, είμαστε πολύ τυχεροί και τυχερές να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους σαν τη Μαριλένα και την Αφροδίτη, οι οποίες συνειδητά φέρνουν φως, αγάπη και ανιδιοτέλεια σε μία περίοδο που η αλληλεγγύη συνδέει τις αποστάσεις περισσότερο έμπρακτα από ποτέ και μας δίνει ελπίδα.

Credits κεντρικής φωτογραφίας© Studio Kominis/ActionAid

ΔΡΑΣΗ

Εθελοντισμός: Από τη θεωρία στην πράξη

Τετάρτη Απριλίου 1, 2020 - 15:00, by Βιολέττα Σφουντούρη – Πρακτική στο τμήμα Εθελοντισμού
Main Image

Η αλήθεια είναι πως όταν μπήκα στην σχολή δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω, ή τι μπορούσα να κάνω, και τα πρώτα έτη απλά  πήγαινα με τους ρυθμούς της με την ελπίδα κάποια στιγμή να μου έρθει η φώτιση και ξαφνικά να καταλάβω με τι θέλω να ασχοληθώ. Με το που έφτασε η ώρα να ψάξω για πρακτική άρχισα να κοιτάω για ΜΚΟ. Δεν θυμάμαι γιατί και πως, ίσως με αυτά που έβλεπα να γίνονται τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας μου βγήκε η θέληση να κάνω κάτι και να μην είμαι μια απλή παρατηρήτρια, αλλά ένιωσα ότι μέσα από μια ΜΚΟ θα μπορέσω να κάνω κάτι. Έμαθα  λοιπόν ότι μπορώ μέσω της σχολής μου να ασχοληθώ ή τουλάχιστον να γνωρίσω τον τρίτο τομέα. Είχα αρχίσει επίσης να ψάχνω για τον εθελοντισμό, κάτι με το οποίο δεν είχα ασχοληθεί αλλά ήθελα πολύ να γνωρίσω. Και εκεί μπαίνει η ActionAid στην ζωή μου.

Με το που έμαθα ότι με δέχτηκαν τον Σεπτέμβρη, μέχρι και τον Δεκέμβρη που τελικά ξεκίνησα την πρακτική το μόνο που μπορώ να πω πως ένιωθα είναι ενθουσιασμό για να κάνω καινούργια πράγματα, να γνωρίσω νέο κόσμο και να δω τις δυνατότητές μου στον χώρο και ανυπομονησία για να ξεκινήσω αυτή την εμπειρία. Είχα ήδη ξεκινήσει ως εθελόντρια στην ομάδα νέων του Επικέντρου τον Οκτώβρη, χάρη στην Στέλλα που με μύησε στον κόσμο του εθελοντισμού, οπότε είχα μια πρώτη εικόνα για τις δράσεις και τους ανθρώπους της οργάνωσης. Εκεί γνώρισα την Σωτηρία και τη Ντόρα, συντονίστριες της ομάδας και εμψυχώτριες μας, καθώς και τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας, όλοι τους άνθρωποι που έχουν προσφέρει τόσα και με όρεξη για ακόμα περισσότερα.

Τον Δεκέμβρη ξεκινάω και επίσημα την πρακτική μου, με την Στέλλα Ελματζόγλου ως υπεύθυνή μου και δεν θα μπορούσα να ζητήσω τίποτα περισσότερο. Νιώθω απίστευτα τυχερή που τη γνώρισα πρώτα απ’ όλα σαν άνθρωπο και έπειτα σαν συνεργάτη. Με την όρεξη και το μεράκι που έχει για αυτό που κάνει, την αισιοδοξία που βγάζει σαν άνθρωπος, νιώθω πως θα είναι λίγο ότι και να πω για εκείνη. Απλά την ευχαριστώ. Μου έδειξε απίστευτη εμπιστοσύνη από την πρώτη στιγμή, αναθέτοντάς μου σαν πρώτο «task» να πάω με τους εθελοντές μας στις Αόρατες Διαδρομές της Σχεδίας, που ήταν απίστευτη εμπειρία από μόνη της! Αποτελεί απλά έμπνευση και πηγή δύναμης για εμένα, καθώς χάρη σε εκείνη φεύγω από την οργάνωση έχοντας κάνει πράγματα που δεν πίστευα ότι θα κάνω σε οποιαδήποτε πρακτική, ξεπερνώντας φόβους, ντροπές και συστολές, φεύγω σαν εθελόντρια πλέον, πιο σίγουρη για τον εαυτό μου, έχοντας μια καλύτερη εικόνα για το τι θέλω να κάνω και να προσφέρω προχωρώντας στη ζωή μου και τέλος, φεύγω με όρεξη να κάνω νέα πράγματα και να κυνηγήσω νέους στόχους χωρίς φόβο.

Νιώθω ότι τελειώνοντας την πρακτική μου φεύγω διαφορετική, καλύτερος άνθρωπος θα ήθελα να πω, και σε αυτό με βοήθησαν όλοι, από τα άτομα που απλά μου χαμογελούσαν στο γραφείο ή με ρωτούσαν πως περνάω εκεί, μέχρι  τα άτομα που είχα μια πιο καθημερινή τριβή είτε στο γραφείο είτε στο Επίκεντρο. Νιώθω ότι πλέον κάθε μέρα θέλω να κάνω κάτι καλό, μικρό ή μεγάλο, να βοηθάω λίγο παραπάνω τους γύρω μου, να μιλάω σε κάποιον άγνωστο αν δω ότι χρειάζεται βοήθεια χωρίς να  περιμένω από κάποιον άλλον να το κάνει.

Πριν ξεκινήσω, η αλήθεια είναι πως είχα σκεφτεί το πρακτικό-εργασιακό κομμάτι της πρακτικής μου και πώς θα με βοηθούσε αργότερα στην επαγγελματική μου πορεία, όποια κι αν είναι αυτή, δεν είχα σκεφτεί όμως τον ανθρώπινο παράγοντα. Γνώρισα όμορφους ανθρώπους, που προσφέρουν ο καθένας και η καθεμία με τον τρόπο τους στην οργάνωση για να την κάνουν αυτό που είναι και μπορώ μόνο να ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα μπορέσω κι εγώ να προσφέρω κάτι εδώ. Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη και πολύ τυχερή για όσες και όσους γνώρισα, για τις εμπειρίες που απέκτησα, για την ActionAid, και φυσικά για τη Στέλλα.

 Phοtο Credits: ActiοnAid 

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΡΑΣΗ

«Κι αν δεν μπορώ να μείνω σπίτι;»

Παρασκευή Μαρτίου 27, 2020 - 17:39, by Μαρία Μουρτζάκη -Υπεύθυνη Έρευνας και Θεσμικής Πίεσης
Main Image

Το χιούμορ μας και ο τρόπος με τον οποίο αντιδράμε σε κρίσιμες στιγμές, δείχνει πολλά για το ποιοι είμαστε. Ωστόσο, πολλά πράγματα δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι αστεία, πόσο μάλλον σε συνθήκες που οι επιλογές και οι ελευθερίες μας περιορίζονται. Από τη στιγμή που αναγκαστήκαμε να μείνουμε σπίτι για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας από τον κορωνοϊό, ξεκίνησαν να κυκλοφορούν μεταξύ σοβαρού και αστείου εικόνες και βίντεο που μιλούσαν για μεγάλη αύξηση των διαζυγίων λόγω της καραντίνας και τα μέτρα που πρέπει να λάβουν τα ζευγάρια για να αντέξουν τους συντρόφους ή  τις συντρόφους τους. Πολλά από αυτά, ωστόσο, δεν είναι καθόλου αστεία, αλλά το ακριβώς αντίθετο. «Πρώτος θάνατος λόγω κορωνοϊού. Άντρας στραγγάλισε τη σύζυγό του μετά από τρεις ημέρες καραντίνας μέσα στο σπίτι», έλεγε ένα από αυτά, ενώ σε μία άλλη φωτογραφία, φαίνεται ένας άντρας με χειρουργική μάσκα και δίπλα του μια γυναίκα με πολλές στρώσεις χαρτοταινίας στο στόμα και σε ένα άλλο βίντεο μια φιμωμένη γυναίκα, της οποίας ο σύζυγος -για να αποφύγει τη γκρίνια- την έκλεισε στο ψυγείο μέχρι να λήξει η καραντίνα. «Αστεία» όλα. Περίεργη αίσθηση του χιούμορ σε μια χώρα που πολλοί δράστες ομολογούν στα δικαστήρια ότι χτυπούν και σκοτώνουν για πλάκα.

Ιστορικά, κατά τη διάρκεια υγειονομικών κρίσεων, αλλά και άλλων γεγονότων που όσο διαρκούν μας κρατούν για σημαντικό χρόνο στο σπίτι, έχει παρατηρηθεί αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας. Ήδη από τις πρώτες μέρες της καραντίνας, ο Σύνδεσμος για την Πρόληψη και την Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια στην Κύπρο (ΣΠΑΒΟ) κατέγραψε αύξηση της τάξης 30% στις τηλεφωνικές κλήσεις με αίτημα την υποστήριξη για άσκηση βίας μέσα στην οικογένεια.[1] Η έρευνα της ActionAid για την ενδοοικογενειακή βία κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, που δημοσιεύτηκε μέσα στο 2018 συμπέρανε, μεταξύ άλλων, ότι η κρίση από μόνη της δεν αύξησε τη βία, αλλά βοήθησε να βγουν στην επιφάνεια βίαιες συμπεριφορές που εκδηλώνονταν μέσα στα χρόνια. Με τον ίδιο τρόπο, ο περιορισμός στο σπίτι θα βγάλει στην επιφάνεια εξίσου συμπεριφορές βίαιες.

Για όσους δέχονται τη βία μέσα στην οικογένεια, που είναι συνήθως γυναίκες και παιδιά, είναι διαθέσιμη η τηλεφωνική γραμμή 15900 του Δικτύου της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων, που παρά τις δυσκολίες υποστηρίζει και καθοδηγεί χιλιάδες γυναίκες. Για να μπορούμε να έχουμε διαρκώς αποτελεσματικές υπηρεσίες, οι δομές φιλοξενίας, η δημόσια υγεία και όλοι οι κρίκοι της αλυσίδας προστασίας, θα πρέπει να έχουν το προσωπικό που χρειάζονται για να λειτουργήσουν και όχι λιγότερο. Οι επαγγελματίες πρέπει να υποστηρίζονται και εκείνοι κατάλληλα για να αποφεύγουν την εργασιακή εξουθένωση (burnout), ενώ πρέπει, επίσης, να έχουμε τις απαραίτητες στέγες έκτακτης φιλοξενίας για να μπορούν να έχουν καταφύγιο όλοι όσοι το έχουν ανάγκη.

Το ότι το σπίτι δεν είναι ένα ασφαλές μέρος για όλο τον κόσμο και ότι κάποιοι δεν έχουν καν σπίτι για να μπορέσουν να προφυλαχθούν το ξέραμε εδώ και καιρό. Αν, λοιπόν, το ξέραμε, γιατί δε φροντίσαμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα για να μη μείνει κανένας πίσω; Η σημερινή κατάσταση θα φέρει αλλαγές σε πολλούς τομείς και θα αλλάξει τον τρόπο που εργαζόμαστε, τον τρόπο που επικοινωνούμε, τον τρόπο που ζούμε. Βασική πρόκληση, όταν όλο αυτό περάσει, είναι να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά να μείνουν πίσω όσοι το έχουν περισσότερο ανάγκη, τις γυναίκες και τα παιδιά που βιώνουν βία μέσα στο σπίτι τους. Ως τότε, δυστυχώς, το «Μένουμε Σπίτι» δεν είναι το ίδιο ανώδυνο για όλους.

Photo credits: ActionAid

[1] Ενδεικτικά σε άλλες χώρες: France 24, Trapped at home: Domestic violence victims at high risk in coronavirus confinement: https://www.france24.com/en/20200325-trapped-at-home-domestic-violence-victims-at-high-risk-in-coronavirus-confinement και The Guardian, Warning over rise in UK domestic abuse cases linked to coronavirus, https://www.theguardian.com/society/2020/mar/26/warning-over-rise-in-uk-domestic-abuse-cases-linked-to-coronavirus.

ΔΡΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Επίκεντρο: ημερολόγιο καταστρώματος A

Πέμπτη Μαρτίου 26, 2020 - 15:00, by Μάχη Κανελλάκη - Local Programs Communications Officer
Main Image

Νομοτελειακά οι πρώτες μέρες σε νέο περιβάλλον, ειδικά εργασιακό, σου προκαλούν αμηχανία. Κάτι τέτοιο δε συνέβη και με το Επίκεντρο της ActionAid. Σε ένα τριώροφο φωτεινό κτήριο, στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή του Κολωνού, στεγάζεται εδώ και σχεδόν τρία χρόνια μία δομή που σε προκαλεί να την αναζητήσεις και σε καλεί να την επισκεφτείς.

Μπαίνοντας το μόνο που συναντάς είναι μία φιλική ατμόσφαιρα: μία ομάδα ανθρώπων, περισσότερο μία παρέα, χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο τον επαγγελματισμό, τη συνέπεια και την οργάνωσή τους. Σε υποδέχονται με χαμόγελο και ευγένεια για να σε βοηθήσουν και να σε εξυπηρετήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Το Επίκεντρο αποτελεί ένα κοινοτικό κέντρο, το οποίο εκτός από μία ποικιλία εκπαιδευτικών προγραμμάτων για μικρούς και μεγάλους, παρέχει μία πληθώρα υπηρεσιών που στόχο έχουν να βοηθήσουν ανθρώπους που αντιμετωπίζουν οικονομικό και κοινωνικό αποκλεισμό. Ποιος είναι ο σκοπός του;! Να αποτελέσει έναν πολυχώρο δράσης και αλλαγής, έναν χώρο όπου όσοι τον επισκέπτονται ενδυναμώνονται και διαμορφώνουν τις συνθήκες για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον, σε ένα πλαίσιο συνεργασίας και αλληλοβοήθειας.

Στην είσοδο γνώρισα ανθρώπους έτοιμους να κατευθύνουν και να λύσουν κάθε απορία για τα προγράμματα και τις υπηρεσίες. Την ώρα που πήγαινα να ανέβω στο δεύτερο όροφο συνάντησα τις γυναίκες από την ομάδα ενδυνάμωσης και με καλωσόρισαν κι εκείνες, αφού νιώθουν ότι είναι μέρος του Επίκεντρου, και είναι πράγματι. Σε άλλο όροφο μίλησα με την εθελόντρια στα μαθήματα ελληνικών για πρόσφυγες και μετανάστες και τη χαρά που νιώθει να προσφέρει. Ενώ δίπλα σε μία άρτια εξοπλισμένη αίθουσα υπολογιστών ξεκινούσαν το μάθημα. Και ενώ νόμιζα ότι είχα δει αρκετά με κατηύθυναν στην ταράτσα, σε έναν απίστευτα περιποιημένο χώρο, με λουλούδια και μυρωδικά που έβαλαν τα παιδιά κατά τη διάρκεια παλαιότερου εργαστηρίου. Ξαφνικά ακούσαμε φωνές στην είσοδο, και κατεβαίνοντας περίμεναν τα παιδιά από την ποδοσφαιρική ομάδα, για να πάμε όλοι μαζί στο κοντινό γήπεδο στη Ακαδημία Πλάτωνος για το παιχνίδι της βδομάδας!

Βλέποντας μέσα στις μέρες πώς λειτουργούν οι άνθρωποι στο Επίκεντρο κατάλαβα ότι πάνω από όλα είναι μία οικογένεια, ένας χώρος που δεν στοχεύει να παρέχει βοήθεια μόνο μια φορά. Η ομάδα ξέρει τους ανθρώπους με το όνομά τους και βλέπει τη μεγαλύτερη εικόνα. Το παιδί θα φέρει τη μητέρα του, ο θείος θα ενημερωθεί για τα μαθήματα που θα βοηθήσουν τον ανιψιό. Στη συνάντηση προσωπικού οι εργαζόμενοι θα προτείνουν τον γιό της κυρίας που είναι στη χορωδία για τα μαθήματα αγγλικών και είναι σίγουροι πως η συμβουλευτική εύρεση εργασίας θα βοηθήσει πολύ τη μητέρα του μικρού που συμμετέχει στην κεραμική.

Η εικόνα που θα δεις τελικά στο Επίκεντρο; Μία πολύχρωμη αίθουσα υποδοχής, όπου παιδιά κάθονται αρμονικά παρέα με τον κύριο που περιμένει να δει τη δικηγόρο και το ζευγάρι που έχει έρθει να κλείσει ραντεβού για τη λογιστική υποστήριξη. Αρμονική συνύπαρξη ηλικιών και εθνικοτήτων ή αλλιώς ένα πρότυπο κοινοτικό κέντρο που θέλει να κάνει τη διαφορά και να προτείνει μία νέα μορφή ανθεκτικής συνεργατικής κοινότητας. Ένα κέντρο που ο καθένας μπορεί να μιλήσει και που σίγουρα ο καθένας θα ακουστεί. Κι αυτό δε σταματά ούτε το τελευταίο διάστημα με την πανδημία, καθώς το Επίκεντρο προσαρμοζόμενο στις ανάγκες της περιόδου, κάνοντας πράξη το όραμα του για μία τέτοια κοινότητα, συνεχίζει την παροχή υπηρεσιών και προγραμμάτων διαδικτυακά και τηλεφωνικά.

Και ναι θα πω κι εγώ χωρίς καμία αμφιβολία, να μάθεις σίγουρα για το Επίκεντρο και να έρθεις μαζί μας!

Photo credits: Studio Kominis

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

H παραπληροφόρηση στις μέρες του Covid-19

Παρασκευή Μαρτίου 13, 2020 - 16:11, by Σίσσυ Γκουρνέλου - Υπεύθυνη Τύπου ActionAid
Main Image

Αν αυτό το κείμενο δεν είχε τον παραπάνω τίτλο, θα είχε το «τι να μην κάνεις όσο θα μείνεις σπίτι» - ελπίζοντας πραγματικά να ακολουθείς τις οδηγίες των ειδικών και να είσαι σπίτι! Σε αυτή τη χρονική στιγμή λοιπόν της πανδημίας κορονοϊού αλλά και σε όλες εκείνες των έκτακτων καταστάσεων, των μεγάλων γεγονότων (τοπικών, εθνικών, παγκόσμιων), η τάση για συνεχή ενημέρωση είναι για πολλούς έντονη. Και είναι αυτή ακριβώς η ανάγκη, της ασταμάτητης πληροφόρησης που προσφέρει γόνιμο έδαφος για διασπορά ψευδών ειδήσεων. Εκούσια ή ακούσια.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας στην προσπάθεια να μειώσει τη διάδοση μύθων επικίνδυνων για όλους (υπάρχει ήδη μία περίπτωση με τραγική κατάληξη καθώς στην Ινδία άντρας που βλέποντας βίντεο στο διαδίκτυο πίστεψε ότι φέρει τον ιό, αυτοκτόνησε), δημιούργησε ειδική σελίδα, στη οποία καταρρίπτει όλα τα ψέματα που έχουν κυκλοφορήσει σχετικά με τον συγκεκριμένο ιό. Για τον ίδιο λόγο ο ΠΟΥ έφτιαξε προφίλ στο Tik Tok, το δίκτυο που χρησιμοποιούν κυρίως έφηβοι και το οποίο μέσα σε λίγες μέρες γέμισε με βίντεο με ψεύτικες ειδήσεις σχετικά με τη διάδοση του ιού και ρατσιστικά σχόλια για ανθρώπους με ασιατική καταγωγή.

Τα fake news που έχουν κυκλοφορήσει είναι εκατοντάδες με κάποια από αυτά να αναφέρουν ότι το εμβόλιο κατά του κορονοϊού είναι ήδη διαθέσιμο προς πώληση, ότι ο ιταλικός στρατός έχει βγει στους δρόμους, ότι πλήθος κόσμου στη Μαδρίτη συγκεντρώνεται έξω από σούπερ μάρκετ για να εφοδιαστεί με τα απαραίτητα. Αυτό το τελευταίο έπαιξε και από τα ελληνικά κανάλια για να αποδειχθεί στη συνέχεια ότι ήταν βίντεο από τη Γερμανία του 2011! Ένα άλλο παράδειγμα fake news είναι το ψευδές μήνυμα που έφτασε τις τελευταίες μέρες στα κινητά τηλέφωνα εκατοντάδων πολιτών και το οποίο ενημέρωνε για γενική επιστράτευση, επιβεβαιώνοντας ότι όποιο θέμα απασχολεί την επικαιρότητα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο στη φαρέτρα της παραπληροφόρησης.

Και ενώ μέχρι προσφάτως Έλληνας βουλευτής και πρόεδρος κόμματος διαφήμιζε σκεύασμα, υποστηρίζοντας ότι προστατεύει από τον κορονοϊό, για όσους από εμάς θέλουμε να προστατευθούμε και να προστατέψουμε από τις ψεύτικες ειδήσεις οι οδηγίες είναι λιτές και διαχρονικές:

  • Ελέγχουμε την πηγή της είδησης που διαβάζουμε. Αν είναι διαδικτυακό Μέσο Ενημέρωσης, επισκεπτόμαστε το site για να δούμε συνολικά τον τρόπο που καλύπτει τις ειδήσεις και τι περιεχόμενο δημοσιεύει.
  • Ελέγχουμε αν είναι ενυπόγραφο το άρθρο ή όχι. Αν έχει πηγές και ποιες είναι αυτές. Ποια είναι η ημερομηνία δημοσίευσης.
  • Ο τίτλος ενός άρθρου ή ενός βίντεο μπορεί να είναι παραπλανητικός. Διαβάζουμε ολόκληρο το κείμενο και βλέπουμε μέχρι τέλους το βίντεο πριν αποφασίσουμε να το μοιραστούμε. Το ίδιο ισχύει και με τις φωτογραφίες.
  • Σκεφτόμαστε κατά πόσο τα προσωπικά μας πιστεύω, επηρεάζουν την κρίση μας πριν αναπαράγουμε μια είδηση από τα κοινωνικά μας δίκτυα.
  • Ρωτάμε τους ειδικούς και δεν ανακυκλώνουμε ειδήσεις που δεν είναι επιβεβαιωμένες, που απλά έχουμε δει στα social media ή που έχουμε ακούσει από κάποια φίλη/φίλο.

Οι οδηγίες είναι απλές, τόσο απλές όσο το «μείνετε στα σπίτια σας». Και αποτελεσματικές μιας και μάς προστατεύουν από το να γίνουμε ο επόμενος κρίκος στην αλυσίδα μετάδοσης είτε ψεύτικων ειδήσεων είτε του κορονοϊού.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΔΡΑΣΗ

Γλωσσικά Αόρατες

Τετάρτη Φεβρουαρίου 26, 2020 - 16:14, by Ασπασία Κάκαρη - Επικεφαλής τμήματος Επικοινωνίας, Συνηγορίας & Εκστρατειών
Main Image

Είναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς ότι ενώ η πλειοψηφία των υποστηρικτών της ActionAid είναι γυναίκες, σπάνια αναφερόμαστε στις υποστηρίκτριές μας. Μιλάμε και γράφουμε για τους υποστηρικτές, τους εργαζομένους, τους εθελοντές μας, τον καθένα από μας, όλους μας, θεωρώντας φυσικά ότι συμπεριλαμβάνουμε τις υποστηρίκτριες, τις εργαζόμενες, τις εθελόντριες μας, την καθεμιά μας, όλες μας. Και δεν είμαστε η μόνη οργάνωση που δεν χρησιμοποιεί έμφυλους τύπους, δηλαδή μια συμπεριληπτική προς το φύλο γλώσσα. Πολλές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών στην Ελλάδα αναφέρονται στους πρόσφυγες, τους κρατουμένους, τους εκπαιδευτές, τους βουλευτές και τους ηγέτες αφήνοντας απέξω, ανεξαρτήτως προθέσεων, τις προσφύγισσες, τις κρατούμενες, τις εκπαιδεύτριες, τις βουλεύτριες και τις ηγέτιδες.

Και που είναι το πρόβλημα, θα μου πείτε; Λέμε ο/η βουλευτής, ο/η ηγέτης, ο/η πρόεδρος. Δεν υπάρχει κανένα γραμματικό λάθος. Τα θηλυκά παραλείπονται ως ευκόλως εννοούμενα. Πόσο ευκόλως εννοούμενες είναι, όμως, οι βουλεύτριες και οι ηγέτιδες στον κόσμο μας και πόσω μάλλον στη χώρα μας; “Όπως στις μεγάλες εταιρείες της Αμερικής και της Ευρώπης υπάρχει η αόρατη και άγραφη “γυάλινη οροφή” που εμποδίζει τις γυναίκες να ανέβουν πάνω από κάποιο ορισμένο επίπεδο της  ιεραρχίας”, γράφει ο Νίκος Σαραντάκος στο βιβλίο του Γλώσσα μετ’ εμποδίων[1], “έτσι και στη δική μας γλωσσική πραγματικότητα υπάρχει μια αόρατη οροφή που παραδέχεται γυναίκες εργάτριες και καθαρίστριες, άντε ποιήτριες και πιανίστριες, ακόμα και λογίστριες και καθηγήτριες αλλά όχι παραπάνω: όχι δικάστριες, βουλεύτριες, προς Θεού!”.

Πολλά έχουν γραφτεί για τα θηλυκά επαγγελματικά αλλά δεν υπάρχει ένας ενιαίος κανόνας και η επιλογή αφήνεται κάθε φορά στη διακριτική ευχέρεια του χρήστη της γλώσσας. Ομολογώ ότι κι εγώ μέχρι σήμερα προτιμούσα τη λύση του αρσενικού τύπου (π.χ. η γιατρός, η βουλευτής), όχι μόνο για λόγους οικονομίας, αλλά και γιατί πολλά από τα θηλυκά και κυρίως τα σε -ίνα, -ίσσα, -έσσα μου ακούγονταν κάπως υποτιμητικά και όχι τόσο σωστά όσο οι αντίστοιχοι θηλυκοποιημένοι αρσενικοί τύποι. Ωστόσο, σήμερα κατανοώ ότι πίσω από αυτή τη γλωσσική επιλογή κρύβεται η διεκδίκηση της πλήρους εξίσωσης της γυναίκας με τους άνδρες συναδέλφους της και όχι της αναγνώρισης της διαφορετικότητάς της. Πόσο σωστή -όχι τόσο γραμματικά όσο κοινωνικά- είναι όμως μια επιλογή που αφήνει απέξω από την πρόσληψη του κόσμου μας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού;

 "Πίσω από τη γενετική χρήση του αρσενικού δεν υπάρχουν άντρες και γυναίκες, αλλά συχνά μόνον άνδρες”, αναφέρει ο Οδηγός χρήσης μη σεξιστικής γλώσσας στα διοικητικά έγγραφα[2]της πρώην Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, “και ο γλωσσικός εξοβελισμός των γυναικών οδηγεί στον συμβολικό αποκλεισμό τους από όλα τα πεδία και τις δραστηριότητες της κοινωνίας που χαίρουν κάποιας αναγνώρισης ή αξίας”. Άλλωστε είναι γνωστό ότι η γλώσσα δεν αντανακλά μόνο αλλά επηρεάζει και τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές μας.

Μήπως, λοιπόν, θα πρεπε να σπάσουμε τη δύναμη της συνήθειας και να υιοθετήσουμε μια περισσότερο συμπεριληπτική γλώσσα αποφεύγοντας τον γενικό αρσενικό τύπο; Μήπως είναι προτιμότερο να επιβαρύνουμε τα κείμενά μας με διπλούς (ή ακόμα και περισσότερους) τύπους αντί να τα επιβαρύνουμε με τα έμφυλα στερεότυπα με τα οποία μεγαλώσαμε; Στην τελική το τι είναι και τι δεν είναι δόκιμο στη γλώσσα δεν είναι θέσφατο, αλλά ορίζεται κοινωνικά και επαναπροσδιορίζεται σε κάθε εποχή. Αν θέλουμε, λοιπόν, να κάνουμε ορατές τις γυναίκες στο δημόσιο χώρο, θα έπρεπε να τις κάνουμε ορατές και στον δημόσιο λόγο.

 

Photo Credits: ActionAid

 


[1]      Σαραντάκος Ν., Γλώσσα μετ’ εμποδίων – Συμβολή στη χαρτογράφηση του γλωσσικού ναρκοπεδίου, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα, 2007.

ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΡΑΣΗ

Ζιμπάμπουε: Περιμένοντας το φράγμα να γεμίσει

Δευτέρα Φεβρουαρίου 17, 2020 - 14:58, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

Αναφέροντας τη λέξη Αφρική, οι περισσότεροι φέρνουμε συνειρμικά στο μυαλό μας έναν τόπο υπερβολικά ζεστό και άνυδρο, γεγονός που ευθύνεται κατά κύριο λόγο για την αδιάλειπτη φτώχεια των κατοίκων της. Με μια φράση-δύο στερεότυπα: το πρώτο, ότι η Αφρική είναι κατά κανόνα ένας ξερός τόπος, τη στιγμή που εκεί πηγάζουν από τα μεγαλύτερα ποτάμια και λίμνες του πλανήτη. Και το δεύτερο, ότι η φτώχεια είναι μια κατάσταση που οφείλεται σε φυσικά φαινόμενα, ενώ στην πραγματικότητα η έλλειψη υποδομών για την αντιμετώπισή τους είναι που δημιουργεί και διαιωνίζει τον κύκλο της φτώχειας-τρανό παράδειγμα, χώρες που ευημερούν σε περιοχές με πιο ακραίες κλιματικές συνθήκες-. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που προσπερνάμε με απάθεια ειδήσεις που αναφέρονται σε επισιτιστικές κρίσεις που αντιμετωπίζουν όλο και συχνότερα οι χώρες της Αφρικής, εξαιτίας ακραίων φαινομένων ξηρασίας και παρατεταμένης ανομβρίας.  

 

Τη Ζιμπάμπουε την επισκεφτήκαμε τέλος Οκτωβρίου. Καλή εποχή, για να μην μας προλάβει η περίοδος των βροχοπτώσεων που ξεκινά τον Νοέμβριο. Που τελικά δεν έχει ξεκινήσει ακόμα... Αποστολή μας ήταν να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση τουαλετών για το νηπιαγωγείο ενός χωριού στην κοινότητα Νιάνγκα. Επισκεφτήκαμε τον χώρο όπου θα γινόταν η δουλειά ένα ζεστό πρωινό. Και οι ίδιοι οι ντόπιοι διαμαρτύρονταν για την ασυνήθιστη για την εποχή ζέστη, σε έναν τόπο που είναι μεν από τους πιο ξηρούς της χώρας, αλλά που δεν αντιμετώπιζε μέχρι πρόσφατα τόσο σοβαρά προβλήματα λειψυδρίας. Με τους υπεύθυνους της κοινότητας περιηγηθήκαμε στην περιοχή. Η βλάστηση ήταν ελάχιστη, η σκιά σχεδόν ανύπαρκτη. Κοντά σε μια αντλία νερού μερικές καλλιέργειες επιβίωναν χάρη στην εγγύτητα με το νερό. Η αντλία, ό,τι πιο πολύτιμο στην περιοχή, ήταν περιφραγμένη με συρματόπλεγμα για να προστατεύεται από την εισβολή των διψασμένων ζώων. Τα βόδια και τα αιγοπρόβατα συνωστίζονταν στο μικρό αυλάκι που συγκέντρωνε τα νερά που έφευγαν από την αντλία, όταν κάποιος τραβούσε νερό. Ρουφούσαν λαίμαργα και την παραμικρή υγρασία μέσα από τη λάσπη. Στο θέαμα ένιωθες και τον δικό σου λαιμό να στεγνώνει και ψηλαφούσες το σακίδιό σου να βρεις το μπουκάλι σου. Τότε, κοιτούσες ενοχικά τους γύρω σου και το άφηνες χωρίς να πιείς... 

 

Κάποια στιγμή βρεθήκαμε κάτω από την ευεργετική σκιά πυκνότερης βλάστησης. Μας εξήγησαν ότι βρισκόμασταν στην κοίτη ενός ποταμού που κατεβάζει νερό την περίοδο των βροχοπτώσεων και δίνει ζωή στην περιοχή. Τα τελευταία χρόνια, όμως, οι βροχοπτώσεις περιορίζονται όλο και περισσότερο, το νερό πέφτει μαζεμένο και σε σύντομο διάστημα, μειώνοντας εξαιρετικά τα περιθώρια καλλιέργειας. Κόσμος ήταν μαζεμένος μέσα στο άνοιγμα του ποταμού και δούλευε πυρετωδώς. Ο επικεφαλής της περιφέρειας μάς εξήγησε ότι προσπαθούσαν να διευρύνουν την κοίτη και να φτιάξουν ένα φράγμα, ώστε να συγκρατούν το νερό, όσο πιο πολύ μπορούσαν. Μετά από αρκετή συζήτηση για τη σοβαρότητα του προβλήματος, οι άνθρωποι της ActionAid Ζιμπάμπουε πρότειναν να βοηθήσουμε στην κατασκευή του φράγματος, που αποτελούσε πλέον πρώτη προτεραιότητα για την περιοχή.  

 

Περιμένοντας το πηγάδι να γεμίσει_Εσωτερική (1)

 

Για τέσσερις ημέρες δουλεύαμε όλοι μαζί, να προλάβει να τελειώσει το φράγμα πριν από τις βροχές. Σκάψαμε, γεμίσαμε σακιά με χώμα, φτιάξαμε τσιμέντο. Μιλήσαμε με τους κατοίκους για τα προβλήματα που συνεπάγεται η έλλειψη νερού. Για τις γυναίκες που πρέπει να κουβαλάνε τα βαριά μπιτόνια σε μεγάλες αποστάσεις. Για τα παιδιά που πρέπει να εγκαταλείπουν το σχολείο, αναλαμβάνοντας εκείνα πολλές φορές το κουβάλημα ή επειδή αρρωσταίνουν απο το μολυσμένο βρώμικο νερό. Για τους αγρότες που η σοδειά δεν επαρκεί πλέον ούτε για τη διατροφή της οικογένειας. Για τους κτηνοτρόφους που βλέπουν τα ζώα τους να χάνονται από τη δίψα και την πείνα. Για την ελπίδα που εξατμίζεται, όπως το νερό από τις τελευταίες ρωγμές του εδάφους.  

 

Στη Ζιμπάμπουε αυτή τη στιγμή 3,6 εκατομμύρια κάτοικοι βρίσκονται  σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της ξηρασίας, ενώ 7,7 εκατομμύρια, περίπου ο μισός πληθυσμός της χώρας, βρίσκονται στα πρόθυρα λιμού, γεγονός που κατατάσσει τη Ζιμπάμπουε στις χώρες με τη μεγαλύτερη επισιτιστική κρίση παγκοσμίως. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι αρκετές οικογένειες παντρεύουν τα κορίτσια τους με αντάλλαγμα μερικά σακιά καλαμπόκι. Σε κάποιες αγροτικές περιοχές η τελευταία συγκομιδή έγινε το 2017. Ναι, είναι Αφρική και τα νούμερα μπορούν απλώς να εκληφθούν ως θριαμβευτική επιβεβαίωση των στεροτύπων που κουβαλάμε. Στη Ζιμπάμπουε βρίσκονται οι καταρράκτες του Ζαμβέζη στη λίμνη Βικτώρια. Λέγεται ότι ο ήχος του νερού μπορεί να ακουστεί από απόσταση μέχρι και 40 χιλιομέτρων, ενώ τα σταγονίδια του νερού που πέφτει με ορμή μπορούν να είναι ορατά από ψηλά σε απόσταση 50 χιλιομέτρων. 

 

Περιμένοντας το πηγάδι να γεμίσει_Εσωτερική (2)

 

Φεύγοντας από τη Νιάνγκα ζητήσαμε να μας στείλουν φωτογραφίες με το φράγμα μας γεμάτο νερό. Περιμένουμε ακόμα...  

 

Photo Credits: Πόλυ Τσιγκούνη

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΔΡΑΣΗ

Οι χρωματιστές μου Πέμπτες στο Επίκεντρο

Δευτέρα Φεβρουαρίου 10, 2020 - 17:00, by Σοφία Ασμάνη - Εθελόντρια στο Επίκεντρο
Main Image

Αρχές Σεπτέμβρη και βρισκόμενη σε μία μεταβατική φάση (όπως οι περισσότεροι κάθε Σεπτέμβρη) ψάχνω να γεμίσω το πρόγραμμά μου με καινούργια ενδιαφέροντα πράγματα. Ασχολούμουν χρόνια εθελοντικά με δημιουργικές δραστηριότητες και με παράδοση μαθημάτων σε παιδιά ευπαθών κοινωνικών ομάδων και προσφύγων. Έτσι, μία φίλη που ήξερε αυτές μου τις ανησυχίες μου πρότεινε να πάω εθελοντικά στο Επίκεντρο της Actionaid και να βοηθάω στα μαθήματα ελληνικών σε ενήλικες πρόσφυγες και μετανάστες. Ενήλικες;;; Σοκ! Δεν είχε περάσει ποτέ ούτε σαν σκέψη απ’ το μυαλό μου.

Έλεγα ότι αγαπώ να δουλεύω με παιδιά. Όμως, εκεί γνώρισα και την ομορφιά του να διδάσκεις σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Γνώρισα το μαγικό κόσμο του να διδάσκεις τη γλώσσα σου σαν ξένη γλώσσα. Γνώρισα ανθρώπους που μου εμπιστεύτηκαν ιστορίες της καθημερινότητάς τους και της ζωής τους που διέφεραν πολύ απ’ τη δική μου, ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν να τους εξηγήσω πώς λειτουργεί η ελληνική γλώσσα. Και δε μιλάω μόνο για τους μαθητές, αλλά και για την Αμαλία, η οποία είναι η δασκάλα στο Επίκεντρο.

Η Αμαλία απ’ την πρώτη στιγμή που μπήκα στην τάξη και έτρεμε η φωνή μου καθώς μιλούσα, μου έδειξε τρομερή εμπιστοσύνη και με βοήθησε να ξεκινήσω σιγά σιγά να ανακαλύπτω αυτό το μαγικό ταξίδι και να βρίσκω τα πατήματά μου. Μπορεί να ακούγεται χαζό όπως το γράφω, αλλά για ‘μένα πρόκειται πράγματι για ένα παραμυθένιο ταξίδι.

Περιμένω όλη την εβδομάδα να φτάσει η Πέμπτη για να ξαναπάω στο Επίκεντρο και να δω αυτούς τους ανθρώπους που θα μου χαμογελάσουν με την καρδιά τους, θα πούμε τα νέα μας, θα κάνουμε μάθημα, θα κάνουμε αστεία και όλοι μαζί, μαθητές, δάσκαλοι, εθελοντές θα βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, θα δώσουμε και θα πάρουμε. Κάπως έτσι οι Πέμπτες μου απέκτησαν νόημα, πήραν χρώμα!Κάθε φορά που φεύγω απ’ το μάθημα νιώθω τόσο γεμάτη και νομίζω ότι έχω ένα χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπό μου για όλη την υπόλοιπη μέρα.

Οι χρωματιστές μου Πέμπτες στο Επίκεντρο_εσωτερική

Η Σοφία κατά τη διάρκεια του μαθήματος

Είναι τόση η χαρά του να προσφέρεις, να συναναστρέφεσαι με τόσο ενδιαφέροντες ανθρώπους, να μεταφέρεις τη γνώση σου σε άλλους, να μαθαίνεις καινούργια πράγματα απ’ αυτούς και συγχρόνως να παρατηρείς τη γλώσσα σου από μία άλλη οπτική γωνία που δεν μπορούσες να την αντιληφθείς καθώς για ‘σένα είναι η μητρική σου.

Έχω πολύ ωραίες στιγμές να θυμάμαι από αυτή την εμπειρία, στιγμές αστείες, στιγμές συγκινητικές… η πιο συγκινητική όμως που δε θα ξεχάσω ποτέ ήταν όταν μία μέρα που είχα αργήσει, η Αμαλία μου είπε ότι οι μαθητές σε ψάχνουν, ρωτάνε πού είναι η φίλη τους…! Με θεωρούσαν πλέον φίλης τους… δικό τους άνθρωπο… τι περισσότερο να θέλω για να είμαι ευτυχισμένη κάθε πρωί που πηγαίνω στο Επίκεντρο;!

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΡΑΣΗ

Η εικόνα των προσφύγων και των μεταναστών στα Μ.Μ.Ε.

Τετάρτη Οκτωβρίου 16, 2019 - 18:06, by Ξένια Κουναλάκη - Δημοσιογράφος
Main Image

«Πρωινό κρουασάν και κρέας τρεις φορές την εβδομάδα, το μενού για μετανάστες». Σας διαβάζω τον πρόσφατο τίτλο εφημερίδας για ποιο κέντρο υποδοχής, νομίζετε; Για τη Μόρια. «Σε κλοιό πρακτόρων τα χοτ σποτς των προσφύγων, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι μέλη του ΙΣΙΣ και παριστάνουν τους πρόσφυγες», όπως μας πληροφορεί σημερινό ρεπορτάζ. «Μαθήματα...μάρκετινγκ και επιχειρηματικότητας», για μετανάστες και πρόσφυγες. Ειρωνικά τα αποσιωπητικά γιατί «οι μεταναστες και προσφυγες» δεν είναι δυνατόν να ξέρουν μάρκετινγκ ή να είναι επΙχειρηματίες. Και φυσικά πάντα ο διαχωρισμός μετανάστες και πρόσφυγες στον ελληνικό Τύπο, αλλά και η χρήση του όρου λαθρομετανάστες από υπουργικά χείλη. 

Στα ελληνικά ΜΜΕ η μετανάστευση είναι πάντα πρόβλημα ή κρίση, η παραστατική λέξη «ροές» δίνει την εικόνα μίας θεομηνίας. Ποτέ δεν περιγράφεται ως ένα φαινόμενο, διαχρονικό, το οποίο υπήρχε και θα υπάρχει. Εχει εξ ορισμού αρνητική χροιά. Ακόμη και σε άρθρα προοδευτικών αναλυτών διαβάζει κανείς φράσεις-αφορισμούς όπως «οι μετανάστες είναι δύσκολα ενσωματώσιμοι».

Το βέβαιο είναι ότι ο εγχώριος Τύπος κατασκευάζει μία φαντασιακή απειλή που συμπυκνώνει ακριβώς τον φόβο των ντόπιων προς το Ξένο, το Αλλο, το Διαφορετικό. Εκεί ακριβώς εδράζονται και οι αντιφάσεις της έρευνας της Action aid, που από τη μία παρουσιάζει ένα μέσο πολίτη ως ξενόφοβο, εχθρικό προς τους πρόσφυγες, που προτάσει τον νόμο και την τάξη έναντι του ανθρωπισμού για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Οταν όμως τίθεται το ερώτημα «αν οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να συνεχίσουν να στέλνουν πίσω στη Λιβύη τα σκάφη με τους πρόσφυγες και μετανάστες από όλη τη Μεσόγειο, ακόμη και αν κάτι τέτοιο προκαλεί την απώλεια ζωών, το 49% των Ελλήνων δηλώνει ότι διαφωνεί με αυτή την πρακτική». Ολη την έρευνα διατρέχει αυτή η διαφορά ανάμεσα στην αφηρημένη και ως επί το πλείστον ρατσιστική θέαση του φαινομένου και την ευαισθητοποιημένη προσωπική εμπειρία. Μόλις δηλαδή ο μετανάστης ή ο πρόσφυγας αποκτήσει πρόσωπο, όνομα, καταγωγή και προσωπική ιστορία, η ταύτιση και επομένως η ενσυναίσθηση καθίσταται αβίαστη. 

Πιστεύω ότι ακριβώς εκεί είναι και η χαμένη ευκαιρία του Τύπου που θα μπορούσε να παίξει ρόλο εξοικείωσης με το φαινόμενο αντί να φέρνει τους μετανάστες διαρκώς αντιμέτωπους με τους ντόπιους. Διότι μέσω του Τύπου οι ντόπιοι βλέπουν τους μετανάστες σαν έναν ανταγωνιστή, από τον οποίον διεκδικεί θέσεις εργασίας, επιδόματα, νοσοκομειακές κλίνες, ακόμη και το κρουασαν σοκολάτας. Κάπως όμως πρέπει να διευκρινιστεί αυτό. Οτι δεν είναι τα ίδια κονδύλια, υπάρχει ειδικός προϋπολογισμός για τους πρόσφυγες και χρήματα της ΕΕ που δεν θα έρχονταν στη χώρα αν δεν υπήρχαν οι μετανάστες. Συχνά οι κάτοικοι των νησιών που διαμαρτύρονται ξεχνούν αυτόν τον παράγοντα, τα χρήματα ενίσχυσης που κατευθύνονται στους τόπους αυτούς για να συνδράμουν τον τοπικό πληθυσμό στη διαχείριση του φαινομένου. Αλλωστε οι Ελληνες πάντα έχουμε ένα παράδειγμα συγγενούς μετανάστη στη Γερμανία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά. Ακούω συχνά το επιχείρημα ότι οι Ελληνες πηγαν στη Γερμανία υπό άλλες συνθήκες. Με ειδικές άδειες εργασίας, ως προσκεκλημένοι, Γκασταρμπάιτερ, με τα απαραίτητα έγγραφα. Κι όμως εξίσου απαραίτητη για την οικονομική ανάπτυξη, τη δημογραφική απειλή και τον κίνδυνο κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος είναι αυτήν τη στιγμή και εδώ οι μετανάστες. Οι αιτιάσεις ότι κάνουν αφαίμαξη του κοινωνικού κράτους χωρίς να συνδράμουν τα ταμεία είναι ευθύνη δική μας, των Ελλήνων εργοδοτών που θέλουν φτηνά εργατικά χέρια, από τις Μανωλάδες μέχρι μεταφορείς για μερικές ώρες. Παράλληλα ρατσιστική αντιμετώπιση μπορώ να σας διαβεβαιώσω είχαν και οι Ελληνες μετανάστες στη Γερμανία, ελέω και ταμπλόιντ Τύπου.

event αντιλήψεις

Θέλω εδώ να σταθώ στη σημασία των λέξεων και να υπεραμυνθώ της πολιτικής ορθότητας στον δημόσιο λόγο, που περίπου παρουσιάζεται σαν μια προσπάθεια λογοκρισίας ορισμένων αθυρόστομων άτακτων αγοριών της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Δεν είναι έτσι. Η γλώσσα και η επιλογή των όρων δημιουργεί κοινωνική συνείδηση. Οταν πχ λες ή γράφεις προσφυγικό κύμα ή ροές η εικόνα που δημιουργείται στο συλλογικό υποσυνείδητο είναι μια πλημμυρίδα ανθρώπων που απειλεί να πνίξει την Ευρώπη. Οταν βαφτίζεις παράνομους κι όχι παράτυπους ή σαν παπιέ όπως τους λένε οι Γάλλοι η διαφορά είναι σαφής. Στην πρώτη περίπτωση η συνδήλωση είναι κάποιος που έχει παρανομήσει, που είναι δυνάμει εγκληματίας, στη δεύτερη εκείνος που δεν έχει εφοδιαστεί το απαραίτητο έγγραφο. Οταν ως δημοσιογράφος γράφεις ή λες πως ο Πακιστανός βίασε ή έκλεψε, αλλά δεν διευκρινίζεις φυσικά ότι κάποιος βιαστής ή ληστής είναι Ελληνας, είναι σαφές ότι συνδυάζεις συνειρμικά την καταγωγή με την παραβατικότητα. Συνεπώς η πολιτική ορθότητα προστατεύει μειονότητες που δεν έχουν πρόσβαση στον δημόσιο λόγο από εμπέδωση αρνητικών στερεοτύπων. Τέλος ένα πιο λεπτό και δυσκολο ζήτημα είναι πώς περιγράφεις τους ανθρώπους που αντιδρούν π.χ. γονείς που δεν θέλουν να πάνε τα παιδιά τους σχολείο με παιδιά μεταναστών ή κατοίκους νησιών που διαμαρτύρονται για τη δημιουργία χοτ σποτς. Είναι αγανακτισμένοι πολίτες; Είναι γονείς που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους; Πώς αντιμετωπίζεις τέτοιου είδους φαινόμενα; Τα χαιδεύεις, τα κατευνάζεις, τα καταγγέλλεις, τα αγνοείς και προχωράς μπροστά ελπίζοντας ότι η κοινωνία η ίδια θα τα απομονώσει; Ολα αυτά είναι θέματα που έπρεπε να προβληματίσουν περισσότερο εμάς τους δημοσιογράφους από μία επιφανειακή και συχνά άγαρμπη καταγραφή, που απλώς αναπαράγει ρατσιστικά σχήματα.

Καταλήγοντας, θεωρώ λοιπόν ότι ο ρόλος ημών των δημοσιογράφων είναι η ενημέρωση και με παράθεση συγκεκριμένων στοιχείων αποδόμηση διαδεδομένων θεωριών συνωμοσίας, που συνδέουν π.χ. το προσφυγικό ζήτημα με την ανεργία, την εγκληματικότητα, την τρομοκρατία, το πρόβλημα στέγης, τα επιδόματα, την κατάρρευση του συστηματος υγείας. Η ανάδειξη της ανθρωπιστικής διάστασης του φαινομένου, η επιλογή των λέξεων με ευαισθησία για ανθρώπους που δεν συμμετέχουν στον δημόσιο λόγο, όπως προείπα, αλλά και ο διάλογος μεταξύ μας, των δημοσιογράφων, ακτιβιστών, πολιτικών και όλων όσων ανησυχούν για έρευνες σαν κι αυτήν που παρουσιάστηκε εδώ απόψε και θέλουν να αλλάξουν οι υπάρχουσες τάσεις στην ελληνική κοινωνία.

Αρχείο Blog

Βρέθηκαν 0 blogposts το:

Διάβασε τα blogposts

Newsletter

Γραφτείτε στο newsletter μας
για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα
μας.



Υποχρεωτικό