Blog : ActionAid Blog Blog : ActionAid Blog
Blog
ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Ανακτώντας τον συλλογικό χώρο

Πέμπτη Ιουλίου 9, 2020 - 18:04, by Μαρία Μουρτζάκη -Υπεύθυνη Έρευνας και Θεσμικής Πίεσης
Main Image

Τα μέτρα που εφαρμόστηκαν τους προηγούμενους μήνες για την πρόληψη της εξάπλωσης του κορωνοϊού περιόρισαν εμφανώς τον χώρο μέσα στον οποίο μπορούσαμε να κινηθούμε τόσο ατομικά όσο και συλλογικά. Πολλές από τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνταν στον φυσικό χώρο μεταφέρθηκαν σε διαδικτυακό περιβάλλον και η βασική ερώτηση που γινόταν πάντα ήταν αν θα πάψουμε να συναντιόμαστε, να γιορτάζουμε και να διαδηλώνουμε, όπως ξέρουμε. Αυτή η μετατόπιση του χώρου και η διαφορετική αίσθηση του χρόνου ανέδειξε την ανάγκη να ενισχυθεί η αίσθηση του ανήκειν και να διατηρηθεί η δυναμική των μέσων έκφρασης και διεκδίκησης που φάνηκε να συρρικνώνονται ταυτόχρονα με τον χώρο.

Η δυνατότητα να συμμετέχουμε σε ομάδες και να διαδηλώνουμε σε δημόσιο χώρο είναι μια πιο συγκεκριμένη μορφή της ελευθερίας της έκφρασης, η οποία έχει εξέχουσα θέση σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Το κράτος δεν μπορεί να εμποδίζει την έκφραση της γνώμης, αν θέλει να λέγεται δημοκρατικό. Αντιθέτως, θα πρέπει να καλλιεργεί ένα κλίμα μέσα στο οποίο οι πολίτες θα είναι σε θέση να εκφράζονται ελεύθερα χωρίς φόβο. Αντιστοίχως, το κράτος δεν μπορεί να εμποδίζει τους πολίτες να συμμετέχουν σε ομάδες και να διαδηλώνουν κρίνοντας προληπτικά ποιες από τις διαδηλώσεις επιτρέπεται να καταλαμβάνουν δημόσιο χώρο και ποιες όχι. Με ποια κριτήρια, άλλωστε, θα αποφασίζεται αν κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο;

Ο περιορισμός του κοινού μας χώρου έχει ως αποτέλεσμα να μικραίνουν πολλές από τις δυνατότητες και τις ελευθερίες μας που διαφοροποιούν τη δημοκρατία από τα άλλα πολιτεύματα. Το πολίτευμα της χώρας μας βασίζεται στην εξωστρέφεια και στη δυνατότητα να αισθανόμαστε μέλη του συνόλου ή μιας ομάδας με την οποία έχουμε κοινές απόψεις, αξίες ή αντιλήψεις. Αισθάνομαι ενεργή πολίτης όταν έχω τη δυνατότητα να διεκδικώ, να εκφράζομαι και να συμμετέχω ελεύθερα.

Οι παραπάνω σκέψεις ξεκίνησαν καθώς παρακολουθούσα τη συζήτηση για το σχέδιο νόμου για τις διαδηλώσεις που βρίσκεται υπό ψήφιση στη Βουλή αυτή την εβδομάδα. Το να μπορούμε να διαδηλώνουμε ελεύθερα δε σημαίνει- τουλάχιστον, όπως το αντιλαμβάνομαι- ότι απλώς διεκδικούμε τη δυνατότητά μας να αντιδράμε. Σημαίνει ότι αναζητάμε τη σύνδεσή μας με τον χώρο στον οποίο ζούμε και κινούμαστε, μια σύνδεση που στερηθήκαμε όλες και όλοι για να προστατεύσουμε την υγεία μας κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών. Ωστόσο, αν η στέρηση αυτή αποκτήσει σταδιακά μόνιμο χαρακτήρα, τα αποτελέσματά της στη δημόσια ζωή θα είναι δυσάρεστα. Ανεξάρτητα από το πόσο συχνά διαδηλώνουμε και από το αν μας ταιριάζει αυτός ο τρόπος έκφρασης και διεκδίκησης, η δυνατότητα να κινούμαστε και να οργανωνόμαστε ελεύθερα στον δημόσιο χώρο είναι η ταυτότητα της δημοκρατίας.

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Μετάβαση στην ψηφιακή εποχή, για την εξάλειψη του ρατσισμού…

Παρασκευή Μαΐου 29, 2020 - 14:28, by Απόστολος Στυλιανός Τζιόλας- Κοινωνικός Επιστήμονας
Main Image

Συνήθως, η καθεμία και ο καθένας μας ψάχνει μία αφορμή και μία ανάγκη για να γίνει μέλος μιας ομάδας. Η κοινωνία που ζούμε δεν ήταν και δεν θα υπάρξει ποτέ αγγελικά πλασμένη, γιατί σε κάθε γωνιά μπορεί να συναντήσεις τη φτώχια, τον ρατσισμό, τον αντι-σημιτισμό. Άτομα να καταριούνται, για τα δικά τους προβλήματα, τους ξεριζωμένους από τους τόπους τους πρόσφυγες και μετανάστες και άλλοι να "νιώθουν δυνατοί" ασκώντας βία σε μία γυναίκα, σύζυγο, κόρη… Και όσοι/ες θέλουν να δουν τον κόσμο λίγο διαφορετικό, προς το καλύτερο, να ψάχνουν συνεχώς αφορμές για να τον αλλάξουν.

Αυτό έπρεπε να κάνουμε, και το κάναμε με μεγάλη επιτυχία στο διαδικτυακό εργαστήριο της ActionAid Hellas "Action Lab for Migration" μαζί με ακόμα δεκατέσσερις νέους και νέες από κάθε πλευρά της χώρας και τις τέσσερις εξαιρετικές εκπαιδεύτριες μας. Ένα εργαστήριο που ήταν αρχικά προγραμματισμένο να πραγματοποιηθεί στο Σοφικό Κορινθίας, πραγματοποιήθηκε από το δωμάτιο του σπιτιού μας, βλέποντας πίσω από τις κάμερες για φόντο μία βιβλιοθήκη, ένα παράθυρο ή ένα μπαλκόνι.

Εξοπλιστήκαμε με μπόλικο καφέ και για δύο σαββατοκύριακα γεμίσαμε τις μέρες μας με ομιλίες από ειδικούς σε θέματα Fake News και ηθικής δημοσιογραφίας. Βάλαμε σπουδαίους ακτιβιστές του παρελθόντος όπως ο Martin Luther King και ο Nelson Mandela να προσαρμοστούν στην τωρινή εποχή, χρησιμοποιώντας τα social media για την αντιρατσιστική τους εκστρατεία. Μιλήσαμε αναλυτικά το προσφυγικό ζήτημα και τα ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα, θίξαμε το κατά πόσο έχει επηρεαστεί η ψυχική υγεία προσφύγων και μεταναστών, εμβαθύναμε και σε λιγότερο γνωστά ζητήματα όπως οι καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υφίστανται οι γυναίκες πρόσφυγες/μετανάστριες, καθώς και τα μέλη της LGBTQI+ κοινότητας.

Αλλά κυρίως, έστω και πίσω από έναν υπολογιστή, κατορθώσαμε να ανταλλάξουμε απόψεις και γνώσεις για τον ρατσισμό και το προσφυγικό, να συμφωνήσουμε και να διαφωνήσουμε για την αντιμετώπισή τους και κυρίως, να δεχθούμε την διαφορετική οπτική, μικρή και μεγάλη του καθενός, για θέματα που μας απασχολούν καθημερινά.

Ο καθένας και η καθεμία από εμάς έστυψε λίγο το μυαλό του, και ύστερα ομαδικά, προτείναμε δράσεις για να ακουστούν οι φωνές, αυτών που ακούγονται λιγότερο στη σημερινή κοινωνία. Γιατί ως ομάδα, γινόμαστε δυνατότεροι και δυνατότερες…

 

 Credits Εικαστικού : ActionAid

ΔΡΑΣΗ

3 χρόνια με τον άνθρωπο στο επίκεντρο

Τετάρτη Μαΐου 20, 2020 - 12:55, by Mαρού Καραϊσάρογλου - Community Centre Coordinator
Main Image

Το Επίκεντρο έγινε 3 ετών! Ξεκινήσαμε τον Μάιο του 2017, βάζοντας στο... επίκεντρο τον άνθρωπο και τη διάθεση να γίνουν πράξη όσα σχεδιάσαμε. Οι 9 εργαζόμενοι έγιναν 20, οι συνεργάτες πάνω από 50 και οι 5 άνθρωποι που βοηθήθηκαν την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας μας έχουν ξεπεράσει πλέον τους 3.400!

Μιλώντας για το Επίκεντρο η συγκίνηση είναι κάθε φορά μεγάλη. Δεν είναι ότι συγκινούμαστε μόνο για τα όσα έχουμε καταφέρει έως τώρα. Συγκινούμαστε για τις σχέσεις που καλλιεργήσαμε με τους ανθρώπους. Συγκινούμαστε με την χαρά και την εκτίμηση που βλέπουμε στα πρόσωπά τους όταν μας συναντούν. Συγκινούμαστε με τις αλλαγές στη ζωή και τη συμπεριφορά τους.

3 χρόνια τώρα έχουμε δει ανθρώπους που έμειναν άνεργοι, ανθρώπους που αδυνατώντας να τα βγάλουν πέρα οδηγήθηκαν σε επικίνδυνες σκέψεις ή αποφάσεις, γυναίκες και άντρες μέσα σε κακοποιητικές σχέσεις, ανθρώπους που λόγω των συνθηκών βρέθηκαν να στερούνται πρόσβασης σε αγαθά και υπηρεσίες, θύματα απάτης, αστέγους, ανθρώπους στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, κακοποιημένα παιδιά, παιδιά χωρίς βασικά δικαιώματα, παιδιά λυπημένα...

Έχουμε δει, όμως, και ανθρώπους που κατάφεραν να βρουν δουλειά, ανθρώπους που άρχισαν να βλέπουν πιο θετικά τη ζωή και τους γύρω τους, που μέσα από την ενδυνάμωση κατάφεραν να φύγουν από κακοποιητικά περιβάλλοντα, ανθρώπους που έβαλαν σε μια τάξη τα οικονομικά τους, που έλαβαν επιδόματα που δικαιούνται μέχρι να σταθούν στα πόδια τους, που βρήκαν λύση σε θέματα στέγασης ή σίτισης, ανθρώπους που ενθαρρύνθηκαν να πάρουν στα χέρια τους τη ζωή!

Βιώνοντας αυτές τις αλλαγές μέσα από την καθημερινή επαφή με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων, ένα είναι το δεδομένο: η δουλειά στο Επίκεντρο σίγουρα δεν αποτελεί ρουτίνα. Καμία μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, κάθε φορά αντιμετωπίζουμε κάτι καινούριο και σίγουρα υπάρχει πλήθος και ποικιλία συναισθημάτων. Οι εναλλαγές στη διάθεσή μας είναι καθημερινό φαινόμενο. Όταν η ιστορία του ανθρώπου που έχουμε μπροστά μας είναι ιστορία ενδυνάμωσης, είμαστε περήφανοι για όσα καταφέραμε. Τις περισσότερες φορές, όμως, το είδος ιστοριών που ακούμε δεν είναι αυτό... Στόχος μας είναι να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να έρθουν στο Επίκεντρο, να πραγματοποιήσουν συναντήσεις με τους κατάλληλους συμβούλους για να καταφέρουν ενδυναμωμένοι πια να κινητοποιηθούν, αναλαμβάνοντας το δύσκολο έργο της αλλαγής της ζωής τους.

 

Κάποιοι από τους πρώτους εργαζόμενους του Επίκεντρου μοιράζονται τις σκέψεις τους μαζί μας:

«Τα όνειρά μας για το Επίκεντρο έγιναν πραγματικότητα και με το παραπάνω. Δεν είναι απλά ένα κέντρο κοινότητας. Έχει ψυχή και προτεραιότητά του είναι η άμεση και αποτελεσματική εξυπηρέτηση. Είναι πολύ σπάνιο να συνεργάζεσαι με μια τόσο επιτυχημένη ομάδα από υπέροχους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι είναι που το έκαναν να πετύχει!»

Ευδοκία Βενέτη – Υπεύθυνη Υποδοχής

 

«Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Είχα άγχος, δεν το κρύβω, για το κατά πόσο μπορεί να εκπληρωθεί αυτό που είχαμε οραματιστεί. Από τον πρώτο καιρό κατάλαβα πως θα γινόταν εύκολα χάρη στους ανθρώπους του Επίκεντρου και τη σχέση που είχαμε μεταξύ μας, κάτι που διατηρείται αναλλοίωτο μέχρι σήμερα.»

Δημήτρης Μπανούσης – Λογιστής

 

«Είχα αγωνία για το νέο πεδίο, για τους συνεργάτες, για τους ανθρώπους που θα εξυπηρετούσα. Από την πρώτη μέρα όλοι ήταν ευχάριστοι, με διάθεση να δουλέψουν. Και αυτή η διάθεση διατηρείται αμείωτη μέχρι σήμερα. Οι περισσότεροι όταν έρχονται μου λένε: Είχα αυτό το θέμα και σκέφτηκα να έρθω να το δω με τη δικηγόρο μου στο Επίκεντρο!»

Ζέφη Λαβδιώτη – Δικηγόρος

 

«Ως εταίροι (ΙΑΣΙΣ) κληθήκαμε να στελεχώσουμε την ψυχοκοινωνική υπηρεσία του Επίκεντρου. Ενθουσιασμός, ανυπομονησία, αλλά και αγωνία. Δεθήκαμε πολύ μεταξύ μας, γιατί ήμασταν επαγγελματίες που δουλεύαμε για έναν κοινό στόχο και με κοινό όραμα. Η στήριξη από την ActionAid σε οτιδήποτε χρειαστήκαμε ως εταίροι για να γίνεται καλύτερα η δουλειά μας είναι αξιοσημείωτη και ευχαριστώ όλους όσοι βοήθησαν σε αυτό.»

Έλενα Χαραμή-Αλεξανδροπούλου – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΑΜΚΕ ΙΑΣΙΣ

 

Photo Credits: ActionAid

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Πρωτομαγιά 2020: Μας φτάνει ένα τριαντάφυλλο κι ένα κλαδί χλωρό;

Πέμπτη Απριλίου 30, 2020 - 19:52, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

«Ο Μάιος μάς έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ…». Και όλοι αναπολούμε στιγμές που σπεύδαμε να τον «πιάσουμε» στα πάρκα και στις εξοχές, παρέα με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Και ανυπομονούμε. Να επανέλθουμε στην παλιά, «καλή» μας καθημερινότητα. Κατά πόσο, όμως, θα μπορέσουμε να επανέλθουμε και πόσοι;

Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλά η μέρα που πλέκουμε στεφάνια και γιορτάζουμε την άνοιξη, είναι και η καθιερωμένη παγκόσμια ημέρα των εργατών. Είναι ημέρα συνυφασμένη με τα εργατικά κινήματα, με την κατοχύρωση θεμελιωδών δικαιωμάτων στον τομέα της εργασίας, πολλά από τα οποία μας φαίνονται σήμερα αυτονόητα, μολονότι μόλις μερικές δεκαετίες πριν, ήταν καθολικά αμφισβητούμενα, μολονότι σε μεγάλο μέρος του πλανήτη πρέπει ακόμα να τα διεκδικήσουν. Και αν κάθε χρόνο τέτοια μέρα μερικοί αναρωτιούνται για τη χρησιμότητα μιας τέτοιας επετείου μέσα στις πολιτικά ορθές, «δίκαιες» πλέον κοινωνίες μας-ας μην εξετάσουμε τώρα κατά πόσο ισχύει ο χαρακτηρισμός-, οι τρέχουσες συνθήκες μπορεί να μας κάνουν να αναλογιστούμε τα πράγματα διαφορετικά.

Αν η επιστροφή στα πάρκα και τους αγρούς, στις εκδρομές στη φύση, είναι αυτονόητη και προσιτή σε όλους με τη λήξη των περιοριστικών μέτρων, η επιστροφή στην παλιά επαγγελματική καθημερινότητα έχει πολλούς λόγους να αμφισβητείται. Μέσα σε ένα μόλις τρίμηνο έκτακτης κατάστασης που βιώνει η παγκόσμια κοινότητα, έχουν ανατραπεί ισορροπίες δεκαετιών κι έχουν εκχωρηθεί -αναπόφευκτα- δικαιώματα μακροχρόνιων αγώνων. Μία πολύ μικρή γεύση της έλλειψης ωραρίου, μπορεί να πήραμε όλοι με την εργασία από το σπίτι. Το ελαστικό ωράριο «ξεχειλώνει» κατά κανόνα προς τη μεριά του εργοδότη, όταν απουσιάζει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο. Οι εργάτες που ξεσηκώθηκαν την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο απαιτούσαν 8ωρη εργασία κι εμείς, στον 21ο αιώνα πλέον επιστρέφουμε με βήμα ταχύ στον 19ο… Και αυτό είναι το καλό σενάριο-προϋποθέτει ότι έχεις ένα ωράριο. Χιλιάδες άνθρωποι βλέπουν-και θα συνεχίσουν να βλέπουν το εργασιακό τους πεδίο να συρρικνώνεται, μένουν χωρίς δουλειά, χωρίς εισόδημα, χωρίς ασφάλεια. Υπολογίζεται ότι οι μισοί εργαζόμενοι στον κόσμο κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι. Μεγάλος αριθμός από αυτούς έκαναν αδήλωτες εργασίες, που σημαίνει ότι δεν δικαιούνται καμία αποζημίωση, καμία ιατρική κάλυψη, καμία διέξοδο.

Τα πράγματα είναι πιο δυσοίωνα για μία ακόμα φορά, αν είσαι γυναίκα. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων σε μη επίσημα δηλωμένες εργασίες είναι γυναίκες. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, περισσότερο από τα 2/3 των γυναικών απασχολούνται σε μη επίσημες δουλειές. Οι γυναίκες είναι και οι πρώτες σε περιπτώσεις απολύσεων, στις ελαστικές μορφές απασχόλησης, στη μείωση αμοιβών, στην άσκηση πίεσης στον χώρο της εργασίας. Και μπορεί σε πολλά κράτη να είναι θεσπισμένη η ισότητα των αμοιβών, στην εφαρμογή, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική, αφού υπολογίζεται ότι παγκοσμίως η διαφορά τους σε απολαβές αγγίζει το 23% ή αλλιώς, η εξίσωση των μισθών αναμένεται να φτάσει σε 68-200 χρόνια! Τα «κορίτσια τον Μάη», λοιπόν, έχουν πολλούς λόγους να βγουν στους δρόμους την πρωτομαγιά-και όχι για να πλέξουν στεφάνια. Όπου τους επιτρέπεται βέβαια, αν σκεφτεί κανείς ότι σε 18 χώρες στον κόσμο οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα να δουλέψουν αν δεν έχουν τη συγκατάθεση του συζύγου τους… 

Έχουν περάσει σχεδόν 135 χρόνια από τις πρώτες κινητοποιήσεις των εργατών και των εργατριών. Από τότε, σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά, σίγουρα τα εργασιακά δικαιώματα σε πολλές χώρες κατοχυρώνουν αξιοπρεπείς συνθήκες για τους εργαζομένους. Το γεγονός αυτό, όμως, δεν πρέπει να μας είναι αρκετό, ώστε να εφησυχάζουμε, να αρκούμαστε σε όσα διασφάλισαν άλλοι για εμάς, διακινδυνεύοντας να τα χάσουμε. Αν ακόμα και το ίδιο το οκτάωρο, θεωρείται πολυτέλεια για τόσους εργαζόμενους, ο κίνδυνος να επιστρέψουμε στις εργασιακές συνθήκες του 19ου αιώνα, απέχει πράγματι πολύ; Για να ανθίσει ο κόσμος, θέλει δουλειά, αλλά τότε γίνεται πραγματικά όμορφος. Καλή Πρωτομαγιά!

ΔΡΑΣΗ

Δείχνοντας αλληλεγγύη στην περίοδο του κορωνοϊού

Πέμπτη Απριλίου 16, 2020 - 13:30, by Στέλλα Ελματζόγλου- Volunteer Program Coordinator
Main Image

Η Αφροδίτη και η Μαριλένα είναι μέλη της ευρύτερης πολύτιμης οικογένειας των εθελοντών της ActionAid. Η Μαριλένα ξεκίνησε να υποστηρίζει την οργάνωση από τον περασμένο Σεπτέμβριο, ενώ η Αφροδίτη εντάχθηκε στην ομάδα μας λίγο διάστημα πριν ξεσπάσει η κρίση του κορωνοϊού. Οι δύο τους γνωρίστηκαν στο Επίκεντρο, μέσα από την συνεργασία τους στην Υπηρεσία Συμβουλευτικής Εύρεσης Εργασίας, την οποία εξακολουθούν να στηρίζουν εθελοντικά, χωρίς διακοπή, από το σπίτι τους.

Παίρνοντας κίνητρο από τη δοτικότητα και την αφοσίωσή τους, τους ζήτησα να μοιραστούν μαζί μας πως αποφάσισαν να συνεχίσουν την εθελοντική τους υποστήριξη, παρόλη τη δυσκολία της κατάστασης που βιώνουμε, και αν υπάρχει κάποιο μήνυμα το οποίο θα ήθελαν να περάσουν σε όσους θα διαβάσουν τις απαντήσεις τους. Εκείνες, λοιπόν, ανταποκρίθηκαν λέγοντάς μας:

(Μαριλένα) «Η δραστηριοποίηση της ActionAid σε χώρες που πλήττονται και η αποτελεσματική βοήθεια της ήταν αυτό που με παρακίνησε αρχικά να ενημερωθώ για το πώς μπορώ να προσφέρω εθελοντικά στην συγκεκριμένη οργάνωση. Όταν ενημερώθηκα για το Επίκεντρο και την Συμβουλευτική Εύρεσης Εργασίας ένιωσα πώς εκεί θα μπορούσα να συνεισφέρω αποτελεσματικά. Πέρα από το πρακτικό κομμάτι του εθελοντισμού, η σχέση που αναπτύσσεται με τους ανθρώπους που συμμετέχουν στα προγράμματα και τους εθελοντές είναι μοναδική. Μέσα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ο ανταγωνισμός κυριαρχεί, εκεί καταφέρνουμε να γίνουμε όλοι μια ομάδα, να βοηθάει και να μαθαίνει ο ένας από τον άλλο. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα να συνεχίσω να υποστηρίζω εθελοντικά τη Συμβουλευτική Εύρεσης Εργασίας εξ αποστάσεως την παρούσα περίοδο, με την ενημέρωση νέων αγγελιών εργασίας και σεμιναρίων. Νιώθω κομμάτι αυτής της ομάδας και δεν θα μπορούσα να σταματήσω να προσφέρω όσο μπορώ. Βέβαια μου λείπει το Επίκεντρο, οι συζητήσεις και τα γέλια μας, είμαι σίγουρη όμως πώς θα επανέλθουμε ακόμα πιο δυνατοί και δεμένοι. Όντας εθελόντρια στην ActionAid ένιωσα τι σημαίνει αλληλεγγύη και γέμισα αισιοδοξία. Υπάρχει μια τρομερή συνεργασία με όλα τα άτομα της οργάνωσης. Οποιαδήποτε βοήθεια κι αν ζήτησα ήταν εκεί τόσο οι σύμβουλοι όσο και η υπεύθυνη εθελοντισμού η οποία πάντα είναι εκεί γι’ όλους και πάντα χαμογελαστή. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω όλους, που με έκαναν κομμάτι της υπέροχης ομάδας τους.»

Δείχνοντας αλληλεγγύη στην περίοδο του κορωνοϊού - Μαριλένα

Η εθελόντριά μας Μαριλένα Τσαδίμα 

(Αφροδίτη) «Είναι απόλυτα κατανοητό ότι υπό αυτές τις συνθήκες της κοινωνικής απομόνωσης, του εγκλεισμού και της παύσης σχεδόν κάθε καθημερινής και απλής δραστηριότητας, η ανάγκη για αλληλεγγύη και για συντροφιά εντείνεται. Δεδομένων των συνθηκών ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουμε να επικοινωνούμε είναι διαδικτυακά. Πιστεύω πως είναι ακόμα πιο σημαντικό να νιώθει κανείς ότι δεν είναι μονός του, ότι η ζωή και η δράση της δεν σταματάει παντελώς και ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που αφιλοκερδώς είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν ψυχολογικά, ηθικά αλλά και πρακτικά. Έτσι, μέσω των διαδικτυακών ραντεβού αυτές τις μέρες του κορωνοϊού, συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε άτομα που έχουμε γνωρίσει από κοντά ή άλλα καινούργια με τα οποία συστηνόμαστε πρώτη φορά μπροστά από μία κάμερα και από απόσταση μερικών χιλιομέτρων. Αυτό που αποκομίζω από αυτές τις διαδικτυακές μας συναντήσεις είναι ότι η θέρμη της ανθρώπινης επαφής καταφέρνει να εκμηδενίσει αποστάσεις και ψυχρά υλικά, μοναξιές και ανασφάλειες. Θα ήθελα να μοιραστώ τη χαρά, την ικανοποίηση και την πληρότητα που αποκομίζει κανείς από το να προσφέρει βοήθεια και στήριξη σε συνανθρώπους μας. Ας μην ξεχνάμε πως στις παλαιότερες, μικρότερες και πιο κλειστές κοινωνικές δομές η έννοια της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς ήταν αυτονόητες. Η αστικοποίηση κυρίως, οι ρυθμοί της πόλης, η εγκληματικότητα, ο άκρατος ατομικισμός και η μανία της κατανάλωσης μας έχουν απομακρύνει από τις βάσεις του κοινωνικού ιστού, της συλλογικότητας. Απεναντίας, δράσεις όπως αυτές που αναλαμβάνει η ActionAid δίνουν την ευκαιρία να αναδείξουμε το ανθρώπινο πρόσωπο των απρόσωπων πόλεων και να νιώσουμε εμείς οι ίδιοι λίγο καλύτεροι άνθρωποι απλά και μόνο γιατί επιστρέφουμε σε αυτό που είναι γραμμένο στο DNA μας· την ανθρώπινη επαφή.»

Δείχνοντας αλληλεγγύη στην περίοδο του κορωνοϊού - Αφροδίτη

Η εθελόντριά μας Αφροδίτη Νταή

Από τη δική μας πλευρά, είμαστε πολύ τυχεροί και τυχερές να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους σαν τη Μαριλένα και την Αφροδίτη, οι οποίες συνειδητά φέρνουν φως, αγάπη και ανιδιοτέλεια σε μία περίοδο που η αλληλεγγύη συνδέει τις αποστάσεις περισσότερο έμπρακτα από ποτέ και μας δίνει ελπίδα.

Credits κεντρικής φωτογραφίας© Studio Kominis/ActionAid

ΔΡΑΣΗ

Εθελοντισμός: Από τη θεωρία στην πράξη

Τετάρτη Απριλίου 1, 2020 - 15:00, by Βιολέττα Σφουντούρη – Πρακτική στο τμήμα Εθελοντισμού
Main Image

Η αλήθεια είναι πως όταν μπήκα στην σχολή δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω, ή τι μπορούσα να κάνω, και τα πρώτα έτη απλά  πήγαινα με τους ρυθμούς της με την ελπίδα κάποια στιγμή να μου έρθει η φώτιση και ξαφνικά να καταλάβω με τι θέλω να ασχοληθώ. Με το που έφτασε η ώρα να ψάξω για πρακτική άρχισα να κοιτάω για ΜΚΟ. Δεν θυμάμαι γιατί και πως, ίσως με αυτά που έβλεπα να γίνονται τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας μου βγήκε η θέληση να κάνω κάτι και να μην είμαι μια απλή παρατηρήτρια, αλλά ένιωσα ότι μέσα από μια ΜΚΟ θα μπορέσω να κάνω κάτι. Έμαθα  λοιπόν ότι μπορώ μέσω της σχολής μου να ασχοληθώ ή τουλάχιστον να γνωρίσω τον τρίτο τομέα. Είχα αρχίσει επίσης να ψάχνω για τον εθελοντισμό, κάτι με το οποίο δεν είχα ασχοληθεί αλλά ήθελα πολύ να γνωρίσω. Και εκεί μπαίνει η ActionAid στην ζωή μου.

Με το που έμαθα ότι με δέχτηκαν τον Σεπτέμβρη, μέχρι και τον Δεκέμβρη που τελικά ξεκίνησα την πρακτική το μόνο που μπορώ να πω πως ένιωθα είναι ενθουσιασμό για να κάνω καινούργια πράγματα, να γνωρίσω νέο κόσμο και να δω τις δυνατότητές μου στον χώρο και ανυπομονησία για να ξεκινήσω αυτή την εμπειρία. Είχα ήδη ξεκινήσει ως εθελόντρια στην ομάδα νέων του Επικέντρου τον Οκτώβρη, χάρη στην Στέλλα που με μύησε στον κόσμο του εθελοντισμού, οπότε είχα μια πρώτη εικόνα για τις δράσεις και τους ανθρώπους της οργάνωσης. Εκεί γνώρισα την Σωτηρία και τη Ντόρα, συντονίστριες της ομάδας και εμψυχώτριες μας, καθώς και τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας, όλοι τους άνθρωποι που έχουν προσφέρει τόσα και με όρεξη για ακόμα περισσότερα.

Τον Δεκέμβρη ξεκινάω και επίσημα την πρακτική μου, με την Στέλλα Ελματζόγλου ως υπεύθυνή μου και δεν θα μπορούσα να ζητήσω τίποτα περισσότερο. Νιώθω απίστευτα τυχερή που τη γνώρισα πρώτα απ’ όλα σαν άνθρωπο και έπειτα σαν συνεργάτη. Με την όρεξη και το μεράκι που έχει για αυτό που κάνει, την αισιοδοξία που βγάζει σαν άνθρωπος, νιώθω πως θα είναι λίγο ότι και να πω για εκείνη. Απλά την ευχαριστώ. Μου έδειξε απίστευτη εμπιστοσύνη από την πρώτη στιγμή, αναθέτοντάς μου σαν πρώτο «task» να πάω με τους εθελοντές μας στις Αόρατες Διαδρομές της Σχεδίας, που ήταν απίστευτη εμπειρία από μόνη της! Αποτελεί απλά έμπνευση και πηγή δύναμης για εμένα, καθώς χάρη σε εκείνη φεύγω από την οργάνωση έχοντας κάνει πράγματα που δεν πίστευα ότι θα κάνω σε οποιαδήποτε πρακτική, ξεπερνώντας φόβους, ντροπές και συστολές, φεύγω σαν εθελόντρια πλέον, πιο σίγουρη για τον εαυτό μου, έχοντας μια καλύτερη εικόνα για το τι θέλω να κάνω και να προσφέρω προχωρώντας στη ζωή μου και τέλος, φεύγω με όρεξη να κάνω νέα πράγματα και να κυνηγήσω νέους στόχους χωρίς φόβο.

Νιώθω ότι τελειώνοντας την πρακτική μου φεύγω διαφορετική, καλύτερος άνθρωπος θα ήθελα να πω, και σε αυτό με βοήθησαν όλοι, από τα άτομα που απλά μου χαμογελούσαν στο γραφείο ή με ρωτούσαν πως περνάω εκεί, μέχρι  τα άτομα που είχα μια πιο καθημερινή τριβή είτε στο γραφείο είτε στο Επίκεντρο. Νιώθω ότι πλέον κάθε μέρα θέλω να κάνω κάτι καλό, μικρό ή μεγάλο, να βοηθάω λίγο παραπάνω τους γύρω μου, να μιλάω σε κάποιον άγνωστο αν δω ότι χρειάζεται βοήθεια χωρίς να  περιμένω από κάποιον άλλον να το κάνει.

Πριν ξεκινήσω, η αλήθεια είναι πως είχα σκεφτεί το πρακτικό-εργασιακό κομμάτι της πρακτικής μου και πώς θα με βοηθούσε αργότερα στην επαγγελματική μου πορεία, όποια κι αν είναι αυτή, δεν είχα σκεφτεί όμως τον ανθρώπινο παράγοντα. Γνώρισα όμορφους ανθρώπους, που προσφέρουν ο καθένας και η καθεμία με τον τρόπο τους στην οργάνωση για να την κάνουν αυτό που είναι και μπορώ μόνο να ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα μπορέσω κι εγώ να προσφέρω κάτι εδώ. Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη και πολύ τυχερή για όσες και όσους γνώρισα, για τις εμπειρίες που απέκτησα, για την ActionAid, και φυσικά για τη Στέλλα.

 Phοtο Credits: ActiοnAid 

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΡΑΣΗ

«Κι αν δεν μπορώ να μείνω σπίτι;»

Παρασκευή Μαρτίου 27, 2020 - 17:39, by Μαρία Μουρτζάκη -Υπεύθυνη Έρευνας και Θεσμικής Πίεσης
Main Image

Το χιούμορ μας και ο τρόπος με τον οποίο αντιδράμε σε κρίσιμες στιγμές, δείχνει πολλά για το ποιοι είμαστε. Ωστόσο, πολλά πράγματα δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι αστεία, πόσο μάλλον σε συνθήκες που οι επιλογές και οι ελευθερίες μας περιορίζονται. Από τη στιγμή που αναγκαστήκαμε να μείνουμε σπίτι για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας από τον κορωνοϊό, ξεκίνησαν να κυκλοφορούν μεταξύ σοβαρού και αστείου εικόνες και βίντεο που μιλούσαν για μεγάλη αύξηση των διαζυγίων λόγω της καραντίνας και τα μέτρα που πρέπει να λάβουν τα ζευγάρια για να αντέξουν τους συντρόφους ή  τις συντρόφους τους. Πολλά από αυτά, ωστόσο, δεν είναι καθόλου αστεία, αλλά το ακριβώς αντίθετο. «Πρώτος θάνατος λόγω κορωνοϊού. Άντρας στραγγάλισε τη σύζυγό του μετά από τρεις ημέρες καραντίνας μέσα στο σπίτι», έλεγε ένα από αυτά, ενώ σε μία άλλη φωτογραφία, φαίνεται ένας άντρας με χειρουργική μάσκα και δίπλα του μια γυναίκα με πολλές στρώσεις χαρτοταινίας στο στόμα και σε ένα άλλο βίντεο μια φιμωμένη γυναίκα, της οποίας ο σύζυγος -για να αποφύγει τη γκρίνια- την έκλεισε στο ψυγείο μέχρι να λήξει η καραντίνα. «Αστεία» όλα. Περίεργη αίσθηση του χιούμορ σε μια χώρα που πολλοί δράστες ομολογούν στα δικαστήρια ότι χτυπούν και σκοτώνουν για πλάκα.

Ιστορικά, κατά τη διάρκεια υγειονομικών κρίσεων, αλλά και άλλων γεγονότων που όσο διαρκούν μας κρατούν για σημαντικό χρόνο στο σπίτι, έχει παρατηρηθεί αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας. Ήδη από τις πρώτες μέρες της καραντίνας, ο Σύνδεσμος για την Πρόληψη και την Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια στην Κύπρο (ΣΠΑΒΟ) κατέγραψε αύξηση της τάξης 30% στις τηλεφωνικές κλήσεις με αίτημα την υποστήριξη για άσκηση βίας μέσα στην οικογένεια.[1] Η έρευνα της ActionAid για την ενδοοικογενειακή βία κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, που δημοσιεύτηκε μέσα στο 2018 συμπέρανε, μεταξύ άλλων, ότι η κρίση από μόνη της δεν αύξησε τη βία, αλλά βοήθησε να βγουν στην επιφάνεια βίαιες συμπεριφορές που εκδηλώνονταν μέσα στα χρόνια. Με τον ίδιο τρόπο, ο περιορισμός στο σπίτι θα βγάλει στην επιφάνεια εξίσου συμπεριφορές βίαιες.

Για όσους δέχονται τη βία μέσα στην οικογένεια, που είναι συνήθως γυναίκες και παιδιά, είναι διαθέσιμη η τηλεφωνική γραμμή 15900 του Δικτύου της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων, που παρά τις δυσκολίες υποστηρίζει και καθοδηγεί χιλιάδες γυναίκες. Για να μπορούμε να έχουμε διαρκώς αποτελεσματικές υπηρεσίες, οι δομές φιλοξενίας, η δημόσια υγεία και όλοι οι κρίκοι της αλυσίδας προστασίας, θα πρέπει να έχουν το προσωπικό που χρειάζονται για να λειτουργήσουν και όχι λιγότερο. Οι επαγγελματίες πρέπει να υποστηρίζονται και εκείνοι κατάλληλα για να αποφεύγουν την εργασιακή εξουθένωση (burnout), ενώ πρέπει, επίσης, να έχουμε τις απαραίτητες στέγες έκτακτης φιλοξενίας για να μπορούν να έχουν καταφύγιο όλοι όσοι το έχουν ανάγκη.

Το ότι το σπίτι δεν είναι ένα ασφαλές μέρος για όλο τον κόσμο και ότι κάποιοι δεν έχουν καν σπίτι για να μπορέσουν να προφυλαχθούν το ξέραμε εδώ και καιρό. Αν, λοιπόν, το ξέραμε, γιατί δε φροντίσαμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα για να μη μείνει κανένας πίσω; Η σημερινή κατάσταση θα φέρει αλλαγές σε πολλούς τομείς και θα αλλάξει τον τρόπο που εργαζόμαστε, τον τρόπο που επικοινωνούμε, τον τρόπο που ζούμε. Βασική πρόκληση, όταν όλο αυτό περάσει, είναι να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά να μείνουν πίσω όσοι το έχουν περισσότερο ανάγκη, τις γυναίκες και τα παιδιά που βιώνουν βία μέσα στο σπίτι τους. Ως τότε, δυστυχώς, το «Μένουμε Σπίτι» δεν είναι το ίδιο ανώδυνο για όλους.

Photo credits: ActionAid

[1] Ενδεικτικά σε άλλες χώρες: France 24, Trapped at home: Domestic violence victims at high risk in coronavirus confinement: https://www.france24.com/en/20200325-trapped-at-home-domestic-violence-victims-at-high-risk-in-coronavirus-confinement και The Guardian, Warning over rise in UK domestic abuse cases linked to coronavirus, https://www.theguardian.com/society/2020/mar/26/warning-over-rise-in-uk-domestic-abuse-cases-linked-to-coronavirus.

ΔΡΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Επίκεντρο: ημερολόγιο καταστρώματος A

Πέμπτη Μαρτίου 26, 2020 - 15:00, by Μάχη Κανελλάκη - Local Programs Communications Officer
Main Image

Νομοτελειακά οι πρώτες μέρες σε νέο περιβάλλον, ειδικά εργασιακό, σου προκαλούν αμηχανία. Κάτι τέτοιο δε συνέβη και με το Επίκεντρο της ActionAid. Σε ένα τριώροφο φωτεινό κτήριο, στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή του Κολωνού, στεγάζεται εδώ και σχεδόν τρία χρόνια μία δομή που σε προκαλεί να την αναζητήσεις και σε καλεί να την επισκεφτείς.

Μπαίνοντας το μόνο που συναντάς είναι μία φιλική ατμόσφαιρα: μία ομάδα ανθρώπων, περισσότερο μία παρέα, χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο τον επαγγελματισμό, τη συνέπεια και την οργάνωσή τους. Σε υποδέχονται με χαμόγελο και ευγένεια για να σε βοηθήσουν και να σε εξυπηρετήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Το Επίκεντρο αποτελεί ένα κοινοτικό κέντρο, το οποίο εκτός από μία ποικιλία εκπαιδευτικών προγραμμάτων για μικρούς και μεγάλους, παρέχει μία πληθώρα υπηρεσιών που στόχο έχουν να βοηθήσουν ανθρώπους που αντιμετωπίζουν οικονομικό και κοινωνικό αποκλεισμό. Ποιος είναι ο σκοπός του;! Να αποτελέσει έναν πολυχώρο δράσης και αλλαγής, έναν χώρο όπου όσοι τον επισκέπτονται ενδυναμώνονται και διαμορφώνουν τις συνθήκες για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον, σε ένα πλαίσιο συνεργασίας και αλληλοβοήθειας.

Στην είσοδο γνώρισα ανθρώπους έτοιμους να κατευθύνουν και να λύσουν κάθε απορία για τα προγράμματα και τις υπηρεσίες. Την ώρα που πήγαινα να ανέβω στο δεύτερο όροφο συνάντησα τις γυναίκες από την ομάδα ενδυνάμωσης και με καλωσόρισαν κι εκείνες, αφού νιώθουν ότι είναι μέρος του Επίκεντρου, και είναι πράγματι. Σε άλλο όροφο μίλησα με την εθελόντρια στα μαθήματα ελληνικών για πρόσφυγες και μετανάστες και τη χαρά που νιώθει να προσφέρει. Ενώ δίπλα σε μία άρτια εξοπλισμένη αίθουσα υπολογιστών ξεκινούσαν το μάθημα. Και ενώ νόμιζα ότι είχα δει αρκετά με κατηύθυναν στην ταράτσα, σε έναν απίστευτα περιποιημένο χώρο, με λουλούδια και μυρωδικά που έβαλαν τα παιδιά κατά τη διάρκεια παλαιότερου εργαστηρίου. Ξαφνικά ακούσαμε φωνές στην είσοδο, και κατεβαίνοντας περίμεναν τα παιδιά από την ποδοσφαιρική ομάδα, για να πάμε όλοι μαζί στο κοντινό γήπεδο στη Ακαδημία Πλάτωνος για το παιχνίδι της βδομάδας!

Βλέποντας μέσα στις μέρες πώς λειτουργούν οι άνθρωποι στο Επίκεντρο κατάλαβα ότι πάνω από όλα είναι μία οικογένεια, ένας χώρος που δεν στοχεύει να παρέχει βοήθεια μόνο μια φορά. Η ομάδα ξέρει τους ανθρώπους με το όνομά τους και βλέπει τη μεγαλύτερη εικόνα. Το παιδί θα φέρει τη μητέρα του, ο θείος θα ενημερωθεί για τα μαθήματα που θα βοηθήσουν τον ανιψιό. Στη συνάντηση προσωπικού οι εργαζόμενοι θα προτείνουν τον γιό της κυρίας που είναι στη χορωδία για τα μαθήματα αγγλικών και είναι σίγουροι πως η συμβουλευτική εύρεση εργασίας θα βοηθήσει πολύ τη μητέρα του μικρού που συμμετέχει στην κεραμική.

Η εικόνα που θα δεις τελικά στο Επίκεντρο; Μία πολύχρωμη αίθουσα υποδοχής, όπου παιδιά κάθονται αρμονικά παρέα με τον κύριο που περιμένει να δει τη δικηγόρο και το ζευγάρι που έχει έρθει να κλείσει ραντεβού για τη λογιστική υποστήριξη. Αρμονική συνύπαρξη ηλικιών και εθνικοτήτων ή αλλιώς ένα πρότυπο κοινοτικό κέντρο που θέλει να κάνει τη διαφορά και να προτείνει μία νέα μορφή ανθεκτικής συνεργατικής κοινότητας. Ένα κέντρο που ο καθένας μπορεί να μιλήσει και που σίγουρα ο καθένας θα ακουστεί. Κι αυτό δε σταματά ούτε το τελευταίο διάστημα με την πανδημία, καθώς το Επίκεντρο προσαρμοζόμενο στις ανάγκες της περιόδου, κάνοντας πράξη το όραμα του για μία τέτοια κοινότητα, συνεχίζει την παροχή υπηρεσιών και προγραμμάτων διαδικτυακά και τηλεφωνικά.

Και ναι θα πω κι εγώ χωρίς καμία αμφιβολία, να μάθεις σίγουρα για το Επίκεντρο και να έρθεις μαζί μας!

Photo credits: Studio Kominis

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

H παραπληροφόρηση στις μέρες του Covid-19

Παρασκευή Μαρτίου 13, 2020 - 16:11, by Σίσσυ Γκουρνέλου - Υπεύθυνη Τύπου ActionAid
Main Image

Αν αυτό το κείμενο δεν είχε τον παραπάνω τίτλο, θα είχε το «τι να μην κάνεις όσο θα μείνεις σπίτι» - ελπίζοντας πραγματικά να ακολουθείς τις οδηγίες των ειδικών και να είσαι σπίτι! Σε αυτή τη χρονική στιγμή λοιπόν της πανδημίας κορονοϊού αλλά και σε όλες εκείνες των έκτακτων καταστάσεων, των μεγάλων γεγονότων (τοπικών, εθνικών, παγκόσμιων), η τάση για συνεχή ενημέρωση είναι για πολλούς έντονη. Και είναι αυτή ακριβώς η ανάγκη, της ασταμάτητης πληροφόρησης που προσφέρει γόνιμο έδαφος για διασπορά ψευδών ειδήσεων. Εκούσια ή ακούσια.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας στην προσπάθεια να μειώσει τη διάδοση μύθων επικίνδυνων για όλους (υπάρχει ήδη μία περίπτωση με τραγική κατάληξη καθώς στην Ινδία άντρας που βλέποντας βίντεο στο διαδίκτυο πίστεψε ότι φέρει τον ιό, αυτοκτόνησε), δημιούργησε ειδική σελίδα, στη οποία καταρρίπτει όλα τα ψέματα που έχουν κυκλοφορήσει σχετικά με τον συγκεκριμένο ιό. Για τον ίδιο λόγο ο ΠΟΥ έφτιαξε προφίλ στο Tik Tok, το δίκτυο που χρησιμοποιούν κυρίως έφηβοι και το οποίο μέσα σε λίγες μέρες γέμισε με βίντεο με ψεύτικες ειδήσεις σχετικά με τη διάδοση του ιού και ρατσιστικά σχόλια για ανθρώπους με ασιατική καταγωγή.

Τα fake news που έχουν κυκλοφορήσει είναι εκατοντάδες με κάποια από αυτά να αναφέρουν ότι το εμβόλιο κατά του κορονοϊού είναι ήδη διαθέσιμο προς πώληση, ότι ο ιταλικός στρατός έχει βγει στους δρόμους, ότι πλήθος κόσμου στη Μαδρίτη συγκεντρώνεται έξω από σούπερ μάρκετ για να εφοδιαστεί με τα απαραίτητα. Αυτό το τελευταίο έπαιξε και από τα ελληνικά κανάλια για να αποδειχθεί στη συνέχεια ότι ήταν βίντεο από τη Γερμανία του 2011! Ένα άλλο παράδειγμα fake news είναι το ψευδές μήνυμα που έφτασε τις τελευταίες μέρες στα κινητά τηλέφωνα εκατοντάδων πολιτών και το οποίο ενημέρωνε για γενική επιστράτευση, επιβεβαιώνοντας ότι όποιο θέμα απασχολεί την επικαιρότητα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο στη φαρέτρα της παραπληροφόρησης.

Και ενώ μέχρι προσφάτως Έλληνας βουλευτής και πρόεδρος κόμματος διαφήμιζε σκεύασμα, υποστηρίζοντας ότι προστατεύει από τον κορονοϊό, για όσους από εμάς θέλουμε να προστατευθούμε και να προστατέψουμε από τις ψεύτικες ειδήσεις οι οδηγίες είναι λιτές και διαχρονικές:

  • Ελέγχουμε την πηγή της είδησης που διαβάζουμε. Αν είναι διαδικτυακό Μέσο Ενημέρωσης, επισκεπτόμαστε το site για να δούμε συνολικά τον τρόπο που καλύπτει τις ειδήσεις και τι περιεχόμενο δημοσιεύει.
  • Ελέγχουμε αν είναι ενυπόγραφο το άρθρο ή όχι. Αν έχει πηγές και ποιες είναι αυτές. Ποια είναι η ημερομηνία δημοσίευσης.
  • Ο τίτλος ενός άρθρου ή ενός βίντεο μπορεί να είναι παραπλανητικός. Διαβάζουμε ολόκληρο το κείμενο και βλέπουμε μέχρι τέλους το βίντεο πριν αποφασίσουμε να το μοιραστούμε. Το ίδιο ισχύει και με τις φωτογραφίες.
  • Σκεφτόμαστε κατά πόσο τα προσωπικά μας πιστεύω, επηρεάζουν την κρίση μας πριν αναπαράγουμε μια είδηση από τα κοινωνικά μας δίκτυα.
  • Ρωτάμε τους ειδικούς και δεν ανακυκλώνουμε ειδήσεις που δεν είναι επιβεβαιωμένες, που απλά έχουμε δει στα social media ή που έχουμε ακούσει από κάποια φίλη/φίλο.

Οι οδηγίες είναι απλές, τόσο απλές όσο το «μείνετε στα σπίτια σας». Και αποτελεσματικές μιας και μάς προστατεύουν από το να γίνουμε ο επόμενος κρίκος στην αλυσίδα μετάδοσης είτε ψεύτικων ειδήσεων είτε του κορονοϊού.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΔΡΑΣΗ

Γλωσσικά Αόρατες

Τετάρτη Φεβρουαρίου 26, 2020 - 16:14, by Ασπασία Κάκαρη - Επικεφαλής τμήματος Επικοινωνίας, Συνηγορίας & Εκστρατειών
Main Image

Είναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς ότι ενώ η πλειοψηφία των υποστηρικτών της ActionAid είναι γυναίκες, σπάνια αναφερόμαστε στις υποστηρίκτριές μας. Μιλάμε και γράφουμε για τους υποστηρικτές, τους εργαζομένους, τους εθελοντές μας, τον καθένα από μας, όλους μας, θεωρώντας φυσικά ότι συμπεριλαμβάνουμε τις υποστηρίκτριες, τις εργαζόμενες, τις εθελόντριες μας, την καθεμιά μας, όλες μας. Και δεν είμαστε η μόνη οργάνωση που δεν χρησιμοποιεί έμφυλους τύπους, δηλαδή μια συμπεριληπτική προς το φύλο γλώσσα. Πολλές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών στην Ελλάδα αναφέρονται στους πρόσφυγες, τους κρατουμένους, τους εκπαιδευτές, τους βουλευτές και τους ηγέτες αφήνοντας απέξω, ανεξαρτήτως προθέσεων, τις προσφύγισσες, τις κρατούμενες, τις εκπαιδεύτριες, τις βουλεύτριες και τις ηγέτιδες.

Και που είναι το πρόβλημα, θα μου πείτε; Λέμε ο/η βουλευτής, ο/η ηγέτης, ο/η πρόεδρος. Δεν υπάρχει κανένα γραμματικό λάθος. Τα θηλυκά παραλείπονται ως ευκόλως εννοούμενα. Πόσο ευκόλως εννοούμενες είναι, όμως, οι βουλεύτριες και οι ηγέτιδες στον κόσμο μας και πόσω μάλλον στη χώρα μας; “Όπως στις μεγάλες εταιρείες της Αμερικής και της Ευρώπης υπάρχει η αόρατη και άγραφη “γυάλινη οροφή” που εμποδίζει τις γυναίκες να ανέβουν πάνω από κάποιο ορισμένο επίπεδο της  ιεραρχίας”, γράφει ο Νίκος Σαραντάκος στο βιβλίο του Γλώσσα μετ’ εμποδίων[1], “έτσι και στη δική μας γλωσσική πραγματικότητα υπάρχει μια αόρατη οροφή που παραδέχεται γυναίκες εργάτριες και καθαρίστριες, άντε ποιήτριες και πιανίστριες, ακόμα και λογίστριες και καθηγήτριες αλλά όχι παραπάνω: όχι δικάστριες, βουλεύτριες, προς Θεού!”.

Πολλά έχουν γραφτεί για τα θηλυκά επαγγελματικά αλλά δεν υπάρχει ένας ενιαίος κανόνας και η επιλογή αφήνεται κάθε φορά στη διακριτική ευχέρεια του χρήστη της γλώσσας. Ομολογώ ότι κι εγώ μέχρι σήμερα προτιμούσα τη λύση του αρσενικού τύπου (π.χ. η γιατρός, η βουλευτής), όχι μόνο για λόγους οικονομίας, αλλά και γιατί πολλά από τα θηλυκά και κυρίως τα σε -ίνα, -ίσσα, -έσσα μου ακούγονταν κάπως υποτιμητικά και όχι τόσο σωστά όσο οι αντίστοιχοι θηλυκοποιημένοι αρσενικοί τύποι. Ωστόσο, σήμερα κατανοώ ότι πίσω από αυτή τη γλωσσική επιλογή κρύβεται η διεκδίκηση της πλήρους εξίσωσης της γυναίκας με τους άνδρες συναδέλφους της και όχι της αναγνώρισης της διαφορετικότητάς της. Πόσο σωστή -όχι τόσο γραμματικά όσο κοινωνικά- είναι όμως μια επιλογή που αφήνει απέξω από την πρόσληψη του κόσμου μας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού;

 "Πίσω από τη γενετική χρήση του αρσενικού δεν υπάρχουν άντρες και γυναίκες, αλλά συχνά μόνον άνδρες”, αναφέρει ο Οδηγός χρήσης μη σεξιστικής γλώσσας στα διοικητικά έγγραφα[2]της πρώην Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, “και ο γλωσσικός εξοβελισμός των γυναικών οδηγεί στον συμβολικό αποκλεισμό τους από όλα τα πεδία και τις δραστηριότητες της κοινωνίας που χαίρουν κάποιας αναγνώρισης ή αξίας”. Άλλωστε είναι γνωστό ότι η γλώσσα δεν αντανακλά μόνο αλλά επηρεάζει και τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές μας.

Μήπως, λοιπόν, θα πρεπε να σπάσουμε τη δύναμη της συνήθειας και να υιοθετήσουμε μια περισσότερο συμπεριληπτική γλώσσα αποφεύγοντας τον γενικό αρσενικό τύπο; Μήπως είναι προτιμότερο να επιβαρύνουμε τα κείμενά μας με διπλούς (ή ακόμα και περισσότερους) τύπους αντί να τα επιβαρύνουμε με τα έμφυλα στερεότυπα με τα οποία μεγαλώσαμε; Στην τελική το τι είναι και τι δεν είναι δόκιμο στη γλώσσα δεν είναι θέσφατο, αλλά ορίζεται κοινωνικά και επαναπροσδιορίζεται σε κάθε εποχή. Αν θέλουμε, λοιπόν, να κάνουμε ορατές τις γυναίκες στο δημόσιο χώρο, θα έπρεπε να τις κάνουμε ορατές και στον δημόσιο λόγο.

 

Photo Credits: ActionAid

 


[1]      Σαραντάκος Ν., Γλώσσα μετ’ εμποδίων – Συμβολή στη χαρτογράφηση του γλωσσικού ναρκοπεδίου, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα, 2007.

ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΡΑΣΗ

Ζιμπάμπουε: Περιμένοντας το φράγμα να γεμίσει

Δευτέρα Φεβρουαρίου 17, 2020 - 14:58, by Πόλυ Τσιγκούνη - Reporting and Content Senior Officer
Main Image

Αναφέροντας τη λέξη Αφρική, οι περισσότεροι φέρνουμε συνειρμικά στο μυαλό μας έναν τόπο υπερβολικά ζεστό και άνυδρο, γεγονός που ευθύνεται κατά κύριο λόγο για την αδιάλειπτη φτώχεια των κατοίκων της. Με μια φράση-δύο στερεότυπα: το πρώτο, ότι η Αφρική είναι κατά κανόνα ένας ξερός τόπος, τη στιγμή που εκεί πηγάζουν από τα μεγαλύτερα ποτάμια και λίμνες του πλανήτη. Και το δεύτερο, ότι η φτώχεια είναι μια κατάσταση που οφείλεται σε φυσικά φαινόμενα, ενώ στην πραγματικότητα η έλλειψη υποδομών για την αντιμετώπισή τους είναι που δημιουργεί και διαιωνίζει τον κύκλο της φτώχειας-τρανό παράδειγμα, χώρες που ευημερούν σε περιοχές με πιο ακραίες κλιματικές συνθήκες-. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που προσπερνάμε με απάθεια ειδήσεις που αναφέρονται σε επισιτιστικές κρίσεις που αντιμετωπίζουν όλο και συχνότερα οι χώρες της Αφρικής, εξαιτίας ακραίων φαινομένων ξηρασίας και παρατεταμένης ανομβρίας.  

 

Τη Ζιμπάμπουε την επισκεφτήκαμε τέλος Οκτωβρίου. Καλή εποχή, για να μην μας προλάβει η περίοδος των βροχοπτώσεων που ξεκινά τον Νοέμβριο. Που τελικά δεν έχει ξεκινήσει ακόμα... Αποστολή μας ήταν να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση τουαλετών για το νηπιαγωγείο ενός χωριού στην κοινότητα Νιάνγκα. Επισκεφτήκαμε τον χώρο όπου θα γινόταν η δουλειά ένα ζεστό πρωινό. Και οι ίδιοι οι ντόπιοι διαμαρτύρονταν για την ασυνήθιστη για την εποχή ζέστη, σε έναν τόπο που είναι μεν από τους πιο ξηρούς της χώρας, αλλά που δεν αντιμετώπιζε μέχρι πρόσφατα τόσο σοβαρά προβλήματα λειψυδρίας. Με τους υπεύθυνους της κοινότητας περιηγηθήκαμε στην περιοχή. Η βλάστηση ήταν ελάχιστη, η σκιά σχεδόν ανύπαρκτη. Κοντά σε μια αντλία νερού μερικές καλλιέργειες επιβίωναν χάρη στην εγγύτητα με το νερό. Η αντλία, ό,τι πιο πολύτιμο στην περιοχή, ήταν περιφραγμένη με συρματόπλεγμα για να προστατεύεται από την εισβολή των διψασμένων ζώων. Τα βόδια και τα αιγοπρόβατα συνωστίζονταν στο μικρό αυλάκι που συγκέντρωνε τα νερά που έφευγαν από την αντλία, όταν κάποιος τραβούσε νερό. Ρουφούσαν λαίμαργα και την παραμικρή υγρασία μέσα από τη λάσπη. Στο θέαμα ένιωθες και τον δικό σου λαιμό να στεγνώνει και ψηλαφούσες το σακίδιό σου να βρεις το μπουκάλι σου. Τότε, κοιτούσες ενοχικά τους γύρω σου και το άφηνες χωρίς να πιείς... 

 

Κάποια στιγμή βρεθήκαμε κάτω από την ευεργετική σκιά πυκνότερης βλάστησης. Μας εξήγησαν ότι βρισκόμασταν στην κοίτη ενός ποταμού που κατεβάζει νερό την περίοδο των βροχοπτώσεων και δίνει ζωή στην περιοχή. Τα τελευταία χρόνια, όμως, οι βροχοπτώσεις περιορίζονται όλο και περισσότερο, το νερό πέφτει μαζεμένο και σε σύντομο διάστημα, μειώνοντας εξαιρετικά τα περιθώρια καλλιέργειας. Κόσμος ήταν μαζεμένος μέσα στο άνοιγμα του ποταμού και δούλευε πυρετωδώς. Ο επικεφαλής της περιφέρειας μάς εξήγησε ότι προσπαθούσαν να διευρύνουν την κοίτη και να φτιάξουν ένα φράγμα, ώστε να συγκρατούν το νερό, όσο πιο πολύ μπορούσαν. Μετά από αρκετή συζήτηση για τη σοβαρότητα του προβλήματος, οι άνθρωποι της ActionAid Ζιμπάμπουε πρότειναν να βοηθήσουμε στην κατασκευή του φράγματος, που αποτελούσε πλέον πρώτη προτεραιότητα για την περιοχή.  

 

Περιμένοντας το πηγάδι να γεμίσει_Εσωτερική (1)

 

Για τέσσερις ημέρες δουλεύαμε όλοι μαζί, να προλάβει να τελειώσει το φράγμα πριν από τις βροχές. Σκάψαμε, γεμίσαμε σακιά με χώμα, φτιάξαμε τσιμέντο. Μιλήσαμε με τους κατοίκους για τα προβλήματα που συνεπάγεται η έλλειψη νερού. Για τις γυναίκες που πρέπει να κουβαλάνε τα βαριά μπιτόνια σε μεγάλες αποστάσεις. Για τα παιδιά που πρέπει να εγκαταλείπουν το σχολείο, αναλαμβάνοντας εκείνα πολλές φορές το κουβάλημα ή επειδή αρρωσταίνουν απο το μολυσμένο βρώμικο νερό. Για τους αγρότες που η σοδειά δεν επαρκεί πλέον ούτε για τη διατροφή της οικογένειας. Για τους κτηνοτρόφους που βλέπουν τα ζώα τους να χάνονται από τη δίψα και την πείνα. Για την ελπίδα που εξατμίζεται, όπως το νερό από τις τελευταίες ρωγμές του εδάφους.  

 

Στη Ζιμπάμπουε αυτή τη στιγμή 3,6 εκατομμύρια κάτοικοι βρίσκονται  σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της ξηρασίας, ενώ 7,7 εκατομμύρια, περίπου ο μισός πληθυσμός της χώρας, βρίσκονται στα πρόθυρα λιμού, γεγονός που κατατάσσει τη Ζιμπάμπουε στις χώρες με τη μεγαλύτερη επισιτιστική κρίση παγκοσμίως. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι αρκετές οικογένειες παντρεύουν τα κορίτσια τους με αντάλλαγμα μερικά σακιά καλαμπόκι. Σε κάποιες αγροτικές περιοχές η τελευταία συγκομιδή έγινε το 2017. Ναι, είναι Αφρική και τα νούμερα μπορούν απλώς να εκληφθούν ως θριαμβευτική επιβεβαίωση των στεροτύπων που κουβαλάμε. Στη Ζιμπάμπουε βρίσκονται οι καταρράκτες του Ζαμβέζη στη λίμνη Βικτώρια. Λέγεται ότι ο ήχος του νερού μπορεί να ακουστεί από απόσταση μέχρι και 40 χιλιομέτρων, ενώ τα σταγονίδια του νερού που πέφτει με ορμή μπορούν να είναι ορατά από ψηλά σε απόσταση 50 χιλιομέτρων. 

 

Περιμένοντας το πηγάδι να γεμίσει_Εσωτερική (2)

 

Φεύγοντας από τη Νιάνγκα ζητήσαμε να μας στείλουν φωτογραφίες με το φράγμα μας γεμάτο νερό. Περιμένουμε ακόμα...  

 

Photo Credits: Πόλυ Τσιγκούνη

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΔΡΑΣΗ

Οι χρωματιστές μου Πέμπτες στο Επίκεντρο

Δευτέρα Φεβρουαρίου 10, 2020 - 17:00, by Σοφία Ασμάνη - Εθελόντρια στο Επίκεντρο
Main Image

Αρχές Σεπτέμβρη και βρισκόμενη σε μία μεταβατική φάση (όπως οι περισσότεροι κάθε Σεπτέμβρη) ψάχνω να γεμίσω το πρόγραμμά μου με καινούργια ενδιαφέροντα πράγματα. Ασχολούμουν χρόνια εθελοντικά με δημιουργικές δραστηριότητες και με παράδοση μαθημάτων σε παιδιά ευπαθών κοινωνικών ομάδων και προσφύγων. Έτσι, μία φίλη που ήξερε αυτές μου τις ανησυχίες μου πρότεινε να πάω εθελοντικά στο Επίκεντρο της Actionaid και να βοηθάω στα μαθήματα ελληνικών σε ενήλικες πρόσφυγες και μετανάστες. Ενήλικες;;; Σοκ! Δεν είχε περάσει ποτέ ούτε σαν σκέψη απ’ το μυαλό μου.

Έλεγα ότι αγαπώ να δουλεύω με παιδιά. Όμως, εκεί γνώρισα και την ομορφιά του να διδάσκεις σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Γνώρισα το μαγικό κόσμο του να διδάσκεις τη γλώσσα σου σαν ξένη γλώσσα. Γνώρισα ανθρώπους που μου εμπιστεύτηκαν ιστορίες της καθημερινότητάς τους και της ζωής τους που διέφεραν πολύ απ’ τη δική μου, ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν να τους εξηγήσω πώς λειτουργεί η ελληνική γλώσσα. Και δε μιλάω μόνο για τους μαθητές, αλλά και για την Αμαλία, η οποία είναι η δασκάλα στο Επίκεντρο.

Η Αμαλία απ’ την πρώτη στιγμή που μπήκα στην τάξη και έτρεμε η φωνή μου καθώς μιλούσα, μου έδειξε τρομερή εμπιστοσύνη και με βοήθησε να ξεκινήσω σιγά σιγά να ανακαλύπτω αυτό το μαγικό ταξίδι και να βρίσκω τα πατήματά μου. Μπορεί να ακούγεται χαζό όπως το γράφω, αλλά για ‘μένα πρόκειται πράγματι για ένα παραμυθένιο ταξίδι.

Περιμένω όλη την εβδομάδα να φτάσει η Πέμπτη για να ξαναπάω στο Επίκεντρο και να δω αυτούς τους ανθρώπους που θα μου χαμογελάσουν με την καρδιά τους, θα πούμε τα νέα μας, θα κάνουμε μάθημα, θα κάνουμε αστεία και όλοι μαζί, μαθητές, δάσκαλοι, εθελοντές θα βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, θα δώσουμε και θα πάρουμε. Κάπως έτσι οι Πέμπτες μου απέκτησαν νόημα, πήραν χρώμα!Κάθε φορά που φεύγω απ’ το μάθημα νιώθω τόσο γεμάτη και νομίζω ότι έχω ένα χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπό μου για όλη την υπόλοιπη μέρα.

Οι χρωματιστές μου Πέμπτες στο Επίκεντρο_εσωτερική

Η Σοφία κατά τη διάρκεια του μαθήματος

Είναι τόση η χαρά του να προσφέρεις, να συναναστρέφεσαι με τόσο ενδιαφέροντες ανθρώπους, να μεταφέρεις τη γνώση σου σε άλλους, να μαθαίνεις καινούργια πράγματα απ’ αυτούς και συγχρόνως να παρατηρείς τη γλώσσα σου από μία άλλη οπτική γωνία που δεν μπορούσες να την αντιληφθείς καθώς για ‘σένα είναι η μητρική σου.

Έχω πολύ ωραίες στιγμές να θυμάμαι από αυτή την εμπειρία, στιγμές αστείες, στιγμές συγκινητικές… η πιο συγκινητική όμως που δε θα ξεχάσω ποτέ ήταν όταν μία μέρα που είχα αργήσει, η Αμαλία μου είπε ότι οι μαθητές σε ψάχνουν, ρωτάνε πού είναι η φίλη τους…! Με θεωρούσαν πλέον φίλης τους… δικό τους άνθρωπο… τι περισσότερο να θέλω για να είμαι ευτυχισμένη κάθε πρωί που πηγαίνω στο Επίκεντρο;!

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΡΑΣΗ

Η εικόνα των προσφύγων και των μεταναστών στα Μ.Μ.Ε.

Τετάρτη Οκτωβρίου 16, 2019 - 18:06, by Ξένια Κουναλάκη - Δημοσιογράφος
Main Image

«Πρωινό κρουασάν και κρέας τρεις φορές την εβδομάδα, το μενού για μετανάστες». Σας διαβάζω τον πρόσφατο τίτλο εφημερίδας για ποιο κέντρο υποδοχής, νομίζετε; Για τη Μόρια. «Σε κλοιό πρακτόρων τα χοτ σποτς των προσφύγων, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι μέλη του ΙΣΙΣ και παριστάνουν τους πρόσφυγες», όπως μας πληροφορεί σημερινό ρεπορτάζ. «Μαθήματα...μάρκετινγκ και επιχειρηματικότητας», για μετανάστες και πρόσφυγες. Ειρωνικά τα αποσιωπητικά γιατί «οι μεταναστες και προσφυγες» δεν είναι δυνατόν να ξέρουν μάρκετινγκ ή να είναι επΙχειρηματίες. Και φυσικά πάντα ο διαχωρισμός μετανάστες και πρόσφυγες στον ελληνικό Τύπο, αλλά και η χρήση του όρου λαθρομετανάστες από υπουργικά χείλη. 

Στα ελληνικά ΜΜΕ η μετανάστευση είναι πάντα πρόβλημα ή κρίση, η παραστατική λέξη «ροές» δίνει την εικόνα μίας θεομηνίας. Ποτέ δεν περιγράφεται ως ένα φαινόμενο, διαχρονικό, το οποίο υπήρχε και θα υπάρχει. Εχει εξ ορισμού αρνητική χροιά. Ακόμη και σε άρθρα προοδευτικών αναλυτών διαβάζει κανείς φράσεις-αφορισμούς όπως «οι μετανάστες είναι δύσκολα ενσωματώσιμοι».

Το βέβαιο είναι ότι ο εγχώριος Τύπος κατασκευάζει μία φαντασιακή απειλή που συμπυκνώνει ακριβώς τον φόβο των ντόπιων προς το Ξένο, το Αλλο, το Διαφορετικό. Εκεί ακριβώς εδράζονται και οι αντιφάσεις της έρευνας της Action aid, που από τη μία παρουσιάζει ένα μέσο πολίτη ως ξενόφοβο, εχθρικό προς τους πρόσφυγες, που προτάσει τον νόμο και την τάξη έναντι του ανθρωπισμού για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Οταν όμως τίθεται το ερώτημα «αν οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να συνεχίσουν να στέλνουν πίσω στη Λιβύη τα σκάφη με τους πρόσφυγες και μετανάστες από όλη τη Μεσόγειο, ακόμη και αν κάτι τέτοιο προκαλεί την απώλεια ζωών, το 49% των Ελλήνων δηλώνει ότι διαφωνεί με αυτή την πρακτική». Ολη την έρευνα διατρέχει αυτή η διαφορά ανάμεσα στην αφηρημένη και ως επί το πλείστον ρατσιστική θέαση του φαινομένου και την ευαισθητοποιημένη προσωπική εμπειρία. Μόλις δηλαδή ο μετανάστης ή ο πρόσφυγας αποκτήσει πρόσωπο, όνομα, καταγωγή και προσωπική ιστορία, η ταύτιση και επομένως η ενσυναίσθηση καθίσταται αβίαστη. 

Πιστεύω ότι ακριβώς εκεί είναι και η χαμένη ευκαιρία του Τύπου που θα μπορούσε να παίξει ρόλο εξοικείωσης με το φαινόμενο αντί να φέρνει τους μετανάστες διαρκώς αντιμέτωπους με τους ντόπιους. Διότι μέσω του Τύπου οι ντόπιοι βλέπουν τους μετανάστες σαν έναν ανταγωνιστή, από τον οποίον διεκδικεί θέσεις εργασίας, επιδόματα, νοσοκομειακές κλίνες, ακόμη και το κρουασαν σοκολάτας. Κάπως όμως πρέπει να διευκρινιστεί αυτό. Οτι δεν είναι τα ίδια κονδύλια, υπάρχει ειδικός προϋπολογισμός για τους πρόσφυγες και χρήματα της ΕΕ που δεν θα έρχονταν στη χώρα αν δεν υπήρχαν οι μετανάστες. Συχνά οι κάτοικοι των νησιών που διαμαρτύρονται ξεχνούν αυτόν τον παράγοντα, τα χρήματα ενίσχυσης που κατευθύνονται στους τόπους αυτούς για να συνδράμουν τον τοπικό πληθυσμό στη διαχείριση του φαινομένου. Αλλωστε οι Ελληνες πάντα έχουμε ένα παράδειγμα συγγενούς μετανάστη στη Γερμανία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά. Ακούω συχνά το επιχείρημα ότι οι Ελληνες πηγαν στη Γερμανία υπό άλλες συνθήκες. Με ειδικές άδειες εργασίας, ως προσκεκλημένοι, Γκασταρμπάιτερ, με τα απαραίτητα έγγραφα. Κι όμως εξίσου απαραίτητη για την οικονομική ανάπτυξη, τη δημογραφική απειλή και τον κίνδυνο κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος είναι αυτήν τη στιγμή και εδώ οι μετανάστες. Οι αιτιάσεις ότι κάνουν αφαίμαξη του κοινωνικού κράτους χωρίς να συνδράμουν τα ταμεία είναι ευθύνη δική μας, των Ελλήνων εργοδοτών που θέλουν φτηνά εργατικά χέρια, από τις Μανωλάδες μέχρι μεταφορείς για μερικές ώρες. Παράλληλα ρατσιστική αντιμετώπιση μπορώ να σας διαβεβαιώσω είχαν και οι Ελληνες μετανάστες στη Γερμανία, ελέω και ταμπλόιντ Τύπου.

event αντιλήψεις

Θέλω εδώ να σταθώ στη σημασία των λέξεων και να υπεραμυνθώ της πολιτικής ορθότητας στον δημόσιο λόγο, που περίπου παρουσιάζεται σαν μια προσπάθεια λογοκρισίας ορισμένων αθυρόστομων άτακτων αγοριών της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Δεν είναι έτσι. Η γλώσσα και η επιλογή των όρων δημιουργεί κοινωνική συνείδηση. Οταν πχ λες ή γράφεις προσφυγικό κύμα ή ροές η εικόνα που δημιουργείται στο συλλογικό υποσυνείδητο είναι μια πλημμυρίδα ανθρώπων που απειλεί να πνίξει την Ευρώπη. Οταν βαφτίζεις παράνομους κι όχι παράτυπους ή σαν παπιέ όπως τους λένε οι Γάλλοι η διαφορά είναι σαφής. Στην πρώτη περίπτωση η συνδήλωση είναι κάποιος που έχει παρανομήσει, που είναι δυνάμει εγκληματίας, στη δεύτερη εκείνος που δεν έχει εφοδιαστεί το απαραίτητο έγγραφο. Οταν ως δημοσιογράφος γράφεις ή λες πως ο Πακιστανός βίασε ή έκλεψε, αλλά δεν διευκρινίζεις φυσικά ότι κάποιος βιαστής ή ληστής είναι Ελληνας, είναι σαφές ότι συνδυάζεις συνειρμικά την καταγωγή με την παραβατικότητα. Συνεπώς η πολιτική ορθότητα προστατεύει μειονότητες που δεν έχουν πρόσβαση στον δημόσιο λόγο από εμπέδωση αρνητικών στερεοτύπων. Τέλος ένα πιο λεπτό και δυσκολο ζήτημα είναι πώς περιγράφεις τους ανθρώπους που αντιδρούν π.χ. γονείς που δεν θέλουν να πάνε τα παιδιά τους σχολείο με παιδιά μεταναστών ή κατοίκους νησιών που διαμαρτύρονται για τη δημιουργία χοτ σποτς. Είναι αγανακτισμένοι πολίτες; Είναι γονείς που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους; Πώς αντιμετωπίζεις τέτοιου είδους φαινόμενα; Τα χαιδεύεις, τα κατευνάζεις, τα καταγγέλλεις, τα αγνοείς και προχωράς μπροστά ελπίζοντας ότι η κοινωνία η ίδια θα τα απομονώσει; Ολα αυτά είναι θέματα που έπρεπε να προβληματίσουν περισσότερο εμάς τους δημοσιογράφους από μία επιφανειακή και συχνά άγαρμπη καταγραφή, που απλώς αναπαράγει ρατσιστικά σχήματα.

Καταλήγοντας, θεωρώ λοιπόν ότι ο ρόλος ημών των δημοσιογράφων είναι η ενημέρωση και με παράθεση συγκεκριμένων στοιχείων αποδόμηση διαδεδομένων θεωριών συνωμοσίας, που συνδέουν π.χ. το προσφυγικό ζήτημα με την ανεργία, την εγκληματικότητα, την τρομοκρατία, το πρόβλημα στέγης, τα επιδόματα, την κατάρρευση του συστηματος υγείας. Η ανάδειξη της ανθρωπιστικής διάστασης του φαινομένου, η επιλογή των λέξεων με ευαισθησία για ανθρώπους που δεν συμμετέχουν στον δημόσιο λόγο, όπως προείπα, αλλά και ο διάλογος μεταξύ μας, των δημοσιογράφων, ακτιβιστών, πολιτικών και όλων όσων ανησυχούν για έρευνες σαν κι αυτήν που παρουσιάστηκε εδώ απόψε και θέλουν να αλλάξουν οι υπάρχουσες τάσεις στην ελληνική κοινωνία.

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Mετανάστευση στην Ελλάδα: Tι λένε οι αριθμοί και τι πιστεύουμε εμείς

Παρασκευή Οκτωβρίου 11, 2019 - 17:30, by Ασπασία Κάκαρη - Επικεφαλής τμήματος Επικοινωνίας, Συνηγορίας & Εκστρατειών
Main Image

Πόσοι από μας γνωρίζουν πόσοι είναι τελικά οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες που ζουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα; Ένα, δύο, τρία εκατομμύρια; Η εντύπωση των περισσότερων είναι ότι στη χώρα μας ζουν εκατομμύρια μετανάστες. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Αν συγκρίνουμε, για παράδειγμα τον αριθμό των ξένων που ζουν στην Ελλάδα με τον αριθμό των Ελλήνων που μετανάστευσαν στο εξωτερικό τα χρόνια της κρίσης, θα δούμε ότι δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Ωστόσο, ενώ όλοι μας έχουμε και από κάποιο γνωστό που δουλεύει στο εξωτερικό, όποιον και να ρωτήσεις, θα σου πει ότι είναι μόνο μερικές δεκάδες χιλιάδες οι Έλληνες που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα λόγω της κρίσης. «Το πολύ να φτάνουν τις 50.000, άντε τις 100.000 χιλιάδες».

Ας δούμε όμως τι λένε τα στατιστικά στοιχεία. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, τα τελευταία 7 χρόνια μετανάστευσαν για να αναζητήσουν εργασία περισσότεροι από 700.000 Έλληνες. Δηλαδή, μόνο τα χρόνια της κρίσης, περίπου το 6,5% των Ελλήνων αναζήτησε μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Ποσοστό που δεν διαφέρει πολύ από το 8% των ξένων που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας Ipsos για τις αντιλήψεις και τα στερεότυπα των πολιτών της Ε.Ε. σχετικά με τη μετανάστευση. Αυτή είναι η πραγματικότητα των αριθμών. Όμως, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι Έλληνες θεωρούν ότι το ποσοστό των πολιτών ξένων χωρών που ζει στην Ελλάδα αγγίζει το 35%. Δηλαδή υπάρχει μια απόκλιση μεταξύ εκτίμησης και πραγματικού αριθμού της τάξεως του 27%. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την αντίληψη των Ελλήνων για την παρουσία μουσουλμάνων στη χώρα. Τα πραγματικά στοιχεία θέλουν τους Μουσουλμάνους να μην ξεπερνούν το 6% του πληθυσμού, ενώ ο μέσος όρος των Ελλήνων θεωρεί ότι το ποσοστό φτάνει το 21%. Δηλαδή, η πλειοψηφία πιστεύει ότι ο 1 στους 5 που ζουν ανάμεσά μας είναι μουσουλμάνος.

Πώς είναι δυνατό να πέφτουμε τόσο έξω στις εκτιμήσεις μας; Η πληροφορία υπάρχει εκεί έξω και στις μέρες μας είναι ελάχιστοι όσοι έχουν τη δικαιολογία ότι δεν έχουν πρόσβαση. Είμαστε θύματα παραπληροφόρησης; Σύμφωνα με την έρευνα της Ipsos που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2019 στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Αυστρία και την Ουγγαρία, οι Έλληνες θεωρούν ότι η έκθεσή τους σε ψευδείς ειδήσεις είναι αρκετά υψηλή (61%) τόσο γενικά, όσο και αναφορικά με τις ειδήσεις που αφορούν μετανάστες. Γι’ αυτό και δεν εμπιστεύονται πια τα παραδοσιακά ΜΜΕ για την πληροφόρησή τους. Μόνο το 13% των Ελλήνων, λιγότεροι  από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που συμμετείχαν στην έρευνα, εμπιστεύονται την αξιοπιστία και την ακρίβεια των ειδήσεων στα ΜΜΕ. Είναι όμως τα ΜΜΕ τα μόνα που ευθύνονται για αυτή τη δραματική αντίληψη της κατάστασης;

Ο γιατρός Hans Rosling στο βιβλίο του “Factfulness” αναλύει γιατί συνηθίζουμε να βλέπουμε την κατάσταση στον κόσμο περισσότερο τραγική απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα και δίνει μια εξήγηση για την υπερ-δραματοποίηση στην οποία καταφεύγει συχνά ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο εγκέφαλος μας, προϊόν εκατομμυρίων ετών εξέλιξης, έχει μάθει να καταλήγει σε γρήγορα συμπεράσματα, χωρίς πολλή σκέψη, για να αποφεύγει τους κινδύνους. Μ’ αυτό το ένστικτο οι πρόγονοι μας κατάφεραν να επιβιώσουν. Κι αυτό το ένστικτο τρέφουμε με τις δραματικές ιστορίες που αποτελούσαν τη μόνη πηγή ειδήσεων και χρήσιμων πληροφοριών για εκατομμύρια χρόνια.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι οι Έλληνες που θεωρούν πως στη χώρα μας ζουν 3,7 εκατομμύρια ξένοι, πιστεύουν ότι η μετανάστευση ανήκει στις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα αυτή τη στιγμή. Την αξιολογούν δε ως περισσότερο σημαντική από το δημόσιο χρέος, την αύξηση του κόστους ζωής, την υγειονομική περίθαλψη, κ.α. Μάλιστα το 64% των Ελλήνων, σύμφωνα πάντα με την έρευνα της Ipsos, θεωρεί ότι η μετανάστευση έχει αρνητικό αντίκτυπο στη χώρα. Και οι Έλληνες είναι πιο επικριτικοί από τους Αυστριακούς, τους Ούγγρους και τους Ιταλούς.

Ωστόσο, όπως αναφέρει και ο Rosling, σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να καταφεύγουμε σε δεδομένα. Αρκεί λοιπόν να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα μαθαίνοντας να λειτουργούμε διαφορετικά. Αν δεν συνηθίσουμε να βγάζουμε συμπεράσματα μόνο με βάση τα πραγματικά δεδομένα, οι απόψεις μας θα συνεχίσουν να είναι εκτός πραγματικότητας. 

Η έρευνα της Ipsos για τις αντιλήψεις και τα στερεότυπα των πολιτών της Ε.Ε. σχετικά με τη μετανάστευση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «CIAK Μigraction» που υλοποιείται από την ActionAid με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

** Tην Τρίτη 15 Οκτωβρίου η ActionAid διοργανώνει εκδήλωση με τίτλο "Αντιλήψεις για τη μετανάστευση - 4 διάλογοι για εμάς και τους άλλους" στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών στις 18.30. Μάθε περισσότερα εδώ

ΤΑΞΙΔΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΝΑΔΟΧΗ ΔΡΑΣΗ

Μπορεί τελικά ένα ταξίδι να σου αλλάξει τη ζωή;

Παρασκευή Οκτωβρίου 4, 2019 - 16:35, by Δήμητρα Χριστοδούλου - Μέλος Γ.Σ. ΑctionAid / Global Product Marketing Manager Google
Main Image

Ρουάντα, μία χώρα που έχει βιώσει μία από τις πιο σκληρές γενοκτονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας και την έχει ξεπεράσει. Μία χώρα που έχει πληθυσμό περίπου 13 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε μία έκταση σαν την Πελοπόννησο και μία χώρα καταπράσινη στην καρδιά της Αφρικής.

Ενώ προσγειωνόμασταν στο Κιγκάλι την πρωτεύουσα της χώρας, μαζί με τη Νεφέλη Στεφοπούλου, επίσης μέλος της γενικής συνέλευσης της ΑctionAid και τoν Νίκο Μπουντούρα, επιχειρησιακό διευθυντή της οργάνωσης, σκεφτόμασταν αν μπορεί τελικά ένα ταξίδι να σου αλλάξει τη ζωή. Η χώρα ήταν ακριβώς όπως την περιμέναμε και είχαμε διαβάσει, καταπράσινη και καθαρή (έχουν απαγορεύσει τη χρήση πλαστικού δια νόμου από το 2008) και οι κάτοικοι της φιλικοί. Είναι η χώρα όχι μόνο των χιλίων λόφων, όπως είναι γνωστή αλλά και των χίλιων χαμόγελων.

Σκοπός του ταξιδιού μας ήταν να επισκεφτούμε τα έργα που έχει πραγματοποιήσει η ActionAid και να δούμε από κοντά τη δράση της και τα αποτελέσματα αυτής! Η πρώτη μέρα ξεκίνησε με την επίσκεψη μας σε νηπιαγωγείο που έχει κατασκευαστεί με τη συμβολή των Ελλήνων και Κύπριων Αναδόχων. «Πολύχρωμο το νηπιαγωγείο» σκέφτηκα μόλις φτάσαμε αλλά τελικά δεν ήταν καθόλου σημαντικό στοιχείο καθώς η ενέργεια των παιδιών και των δασκάλων τους, το έκανε ακόμη πιο όμορφο στα μάτια μας. Εισπράξαμε αγάπη και είδαμε το επίπεδο της δουλειάς που γίνεται με τα παιδιά, κάτι που σε έκανε να ξεχνιέσαι και να μη πιστεύεις ότι είσαι σε μία περιοχή που βασικό μέλημα των κατοίκων είναι η εύρεση τροφής και πόσιμου νερού.

rwanda pic2

 Τα παιδιά παρακολουθούν το μάθημα με προσοχή

Η επόμενη στάση μας ήταν ο αγροτικός συνεταιρισμός Twite Ku bana bacu, όπου μία ομάδα κατοίκων έχουν εξειδικευτεί στη βιώσιμη γεωργία και παράγουν οπωροκηπευτικά  σε μία έκταση που τους έχει παραχωρηθεί από την ActionAid. Ο συγκεκριμένος συνεταιρισμός είναι ορισμός της ομάδας καθώς είχαν όλοι ένα κοινό σκοπό και ξεκάθαρες αρμοδιότητες, ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται σωστά τη γη και τη σοδειά τους. «Κατάφερα να έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου», «είμαι περήφανή καθώς μπορώ να βοηθάω στα οικονομικά της οικογένειας μου και να στείλω πλέον τα παιδιά μου στο σχολείο», κάποια από τα λόγια που ακούσαμε και μας έκαναν να νιώσουμε ότι τελικά οι ζωές αλλάζουν.

Mία από τις πιο δυνατές εμπειρίες του ταξιδιού ήταν αυτή που μας χάρισαν οι γυναίκες του επόμενου συνεταιρισμού που επισκεφτήκαμε στην κοινότητα Karongi. Οι γυναίκες αυτές βρέθηκαν μετά τη γενοκτονία χωρίς οικογένεια, και σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Ένωσαν τις δυνάμεις τους, τις μικρές τους φυτείες μπανάνας και την ελπίδα τους, που τελικά είναι αυτό το μεγάλο «κάτι» που σε κάνει να κοιτάς μπροστά όταν δεν σου έχει απομείνει τίποτα, και έφτιαξαν έναν συνεταιρισμό που σήμερα αριθμεί 35 μέλη, μεταξύ τους και 4 άντρες.

Με εκπαιδεύσεις από την ActionAid για καλύτερη σοδειά, και με τη στήριξη της οργάνωσης «έγινε το θαύμα», όπως μας είπαν καθώς κανείς δεν περίμενε ότι μία ομάδα γυναικών θα αγόραζε ένα μηχάνημα καλαμποκάλευρου που τώρα εξυπηρετεί όλη την κοινότητα. Μπήκαν στη ζωή τους πράγματα απλά για εμάς αλλά τεράστια για το Karongi, όπως τρεχούμενο νερό, ξυλόφουρνοι και, η πηγή όλων των καλών στην Αφρική, οι αγελάδες! Κατάφεραν και δημιούργησαν και κοινό ταμείο για να μπορούν να αποταμιεύουν και να παίρνουν μικροδάνεια που είναι απαραίτητα για τον συνεταιρισμό.

rwanda pic3

Η Esperanza μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες του συνεταιρισμού μας υποδέχτηκαν με χορό

Η Εsperanza, πρόεδρός του συναιτερισμού ταξίδεψε σε μέρη εντός και εκτός της χώρας για να μιλήσει για τις γυναίκες της Ρουάντας. Όπως μας είπε η Elina, το μεγαλύτερο σε ηλικία μέλος, παλιότερα έτρεχε να κρυφτεί όταν έβλεπε λευκό άνθρωπο και τώρα έχει πάρει τέτοια δύναμη από τον συνεταιρισμό, που μπορεί και στέκεται μπροστά μας και μας λέει την ιστορία της. Με δάκρυα στα μάτια πήραμε και δώσαμε την μεγαλύτερη αγκαλιά στη Ρουάντα τη στιγμή εκείνη. Και όταν ρωτήσαμε αυτές τις φανταστικές γυναίκες τι συμβουλή θα έδιναν σε ένα μικρό κορίτσι του σήμερα μας είπαν: να έχει όραμα, να ξέρει και να διεκδικεί τα δικαιώματά της και να εξελίσσεται, πάντα με πνεύμα συνεργασίας και ανοιχτό μυαλό. 

Αυτό ακριβώς έκαναν και τα μέλη του τρίτου και τελευταίου συνεταιρισμού που επισκεφθήκαμε στη χώρα και ο οποίος απαρτίζεται από 28 γυναίκες και 1 άντρα. H Nεφέλη αποτύπωσε ακριβώς τα όσα είχαν ζήσει κάποια από τα μέλη του. «Οι άνθρωποι αυτού του συνεταιρισμού απασχολούνταν με αγροτικές εργασίες. Όταν όμως δεν είχαν πια κέρδη η Actionaid κατάφερε να τους δωρίσει κάποιες ραπτικές μηχανές, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να ράβουν και να πωλούν ρούχα. Μέσω της πώλησης έχουν καταφέρει να συντηρούν πια τους εαυτούς τους και μάλιστα οι γυναίκες νιώθουν πιο ισχυρές και ανεξάρτητες. Φεύγοντας από τον υπέροχο αυτό συνεταιρισμό, είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε ένα δημοτικό σχολείο, το οποίο επισκέφθηκαν το 2018 ανάδοχοι και εθελοντές της ActioΑid και με τη συμβολή τους χτίστηκε μία αίθουσα διδασκαλίας και ένας χώρος για τα κορίτσια. Τα παιδιά μάς υποδέχτηκαν με τρομερή ενέργεια και η χαρά μας ήταν τεράστια καθώς καταφέραμε να δούμε από κοντά το έμπρακτο έργο των ανθρώπων που ήταν εκεί λίγο μόλις καιρό πριν από εμάς».

 rwanda pic 4

 Από τα αριστερά προς τα δεξιά: H Νεφέλη, εγώ και ο Νίκος

Τελικά, όπως ανέφερε ο Νίκος, το ταξίδι στην Ρουάντα μας άλλαξε τη ζωή καθώς αντιληφθήκαμε ότι οι άνθρωποι δεν έχουμε όρια και μπορούμε να διορθώσουμε τα πάντα με προσπάθεια και urukundo, δηλαδή αγάπη, όπως η ActionAid και τα προγράμματα της που «αλλάζουν τον κόσμο, αλλάζοντας ζωές».

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΡΑΣΗ

Να αλλάξουμε το σύστημα, όχι το κλίμα!

Δευτέρα Σεπτεμβρίου 23, 2019 - 16:03, by Δήμητρα Σπαθαρίδου
Main Image

Προς στιγμήν, φέτος το καλοκαίρι φάνηκε ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη έστρεψε την προσοχή της στην ωμή πραγματικότητα της κλιματικής κρίσης. Από τις πλημμύρες στη Χαλκιδική έως τους καύσωνες στη Δυτική Ευρώπη και από τους τυφώνες στη Βόρεια Αμερική έως τις πυρκαγιές στον Αμαζόνιο και τη Σιβηρία, οι ψίθυροι του παρελθόντος έχουν γίνει ηχηρές φωνές του παρόντος και εφιαλτικά σενάρια ενός αβέβαιου μέλλοντος. Η συμμετοχή όλων μας στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι πολύ σημαντική όχι μόνο αποφεύγοντας την κατανάλωση προϊόντων μίας χρήσης, αλλά κυρίως απαιτώντας οικονομίες και κοινωνίες μηδενικών ρύπων.

ΔΡΑΣΗ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Μια φωνή ουρλιαχτό

Τετάρτη Νοεμβρίου 21, 2018 - 16:08, by Στέλλα Ελματζόγλου- Volunteer Program Coordinator
Main Image

Στον 21ο αιώνα, χιλιάδες άνθρωποι ζουν και εργάζονται παγκοσμίως ως σύγχρονοι σκλάβοι. Σε έναν κόσμο στον οποίο έχουν βρεθεί τεχνολογικοί τρόποι να εξαλειφθούν ασθένειες και αποστάσεις, δεν έχει ακόμη παρθεί η απόφαση για την εξάλειψη των βιασμών, της σεξουαλικής παρενόχλησης, της σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης απέναντι σε όλες τις θηλυκότητες. Για όλους αυτούς τους λόγους και για ακόμη περισσότερους, οφείλουμε να ενώνουμε διαρκώς τις δυνάμεις, τις γνώσεις, τις φωνές μας. Έτσι η ActionAid βρέθηκε στο πρώτο Φεστιβάλ Raise your Voice στην Αθήνα

ΔΡΑΣΗ

Οι σούπερ- ήρωες είναι αληθινοί!

Πέμπτη Νοεμβρίου 8, 2018 - 16:17, by Στέλλα Ελματζόγλου- Volunteer Program Coordinator
Main Image

Ξεκινώντας από ένα ισχυρό θέλω, περνώντας σταδιακά σε μικρές καθημερινές πράξεις αγάπης, έγνοιας και αλληλεγγύης, αργά και σταθερά αλλάζει ο κόσμος.

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

20 χρόνια μετά...

Πέμπτη Οκτωβρίου 18, 2018 - 12:58, by Ηλίας Γαληνός - Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου
Main Image

Αν κάποιος αρχίσει μια αναδρομή στις καθοριστικές επιλογές που τον οδήγησαν στη «στάση» που είναι σήμερα, αν συνδέσει προς τα πίσω τις κουκίδες της ζωής του που τον στιγμάτισαν με υποδόριο τρόπο, τότε αίφνης μπορεί να του αποκαλυφθεί ένα σχήμα, ένα πεπρωμένο μοτίβο που εξηγεί περισσότερα για αυτόν, από ότι ο ίδιος μπορεί να αναλύσει.

Αρχείο Blog

Βρέθηκαν 0 blogposts το:

Διάβασε τα blogposts

Newsletter

Γραφτείτε στο newsletter μας
για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα
μας.



Υποχρεωτικό