Βιετνάμ - Καμπότζη

Γνωρίστηκαν στην πρώτη εθελοντική αποστολή Ελλήνων Αναδόχων τον Δεκέμβριο του 2010 στην Κένυα. Η φιλία τους όχι μόνο δεν τελείωσε με το πέρας της αποστολής, αλλά δυνάμωσε ακόμα πιο πολύ. Αποφάσισαν να κάνουν μαζί ακόμα ένα ταξίδι, μακρινό αλλά με εξίσου ξεχωριστό και όμορφο σκοπό. Θέλησαν να γνωρίσουν από κοντά τα παιδιά που στηρίζουν μέσα από το πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού και να περάσουν μαζί λίγο χρόνο στις κοινότητες τους. Η Γαλάτεια, η Μαριάννα και ο Γιάννης, Ανάδοχοι Παιδιών από το Βιετνάμ και την Καμπότζη μοιράζονται μαζί μας στιγμές και συναισθήματα από το πρόσφατο ταξίδι τους εκεί.
«Δεν μπορώ να βρω λόγια που να περιγράφουν τα συναισθήματα μου έπειτα από αυτό το ταξίδι. Μπορώ όμως να πω με σιγουριά ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά, από το να ξέρεις ότι συνέβαλες στο να έχει ένα παιδί καλύτερη ζωή και να το βλέπεις με τα μάτια σου. Και είδα ένα πανέμορφο αγοράκι, τον Khang, να έχει μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτή τη ζωή.»
Μαριάννα Καπνού, Κύπρος

«Το ταξίδι στο Βιετνάμ και την Καμπότζη ήταν σαν ένα ταξίδι σε κινηματογραφική ταινία δράσης. Τροπικά δάση, απέραντοι ορυζώνες, περίεργα τρίγωνα καπέλα τύπου λαμπατέρ, χαμογελαστά και παιχνιδιάρικα πιτσιρίκια που ξετρύπωναν από κάθε γωνιά κι έπαιζαν μαζί μας στις κοινότητες. Δεν ήταν δυνατό να μην τραβήξουν το βλέμμα μας οι μεγάλες αντιθέσεις, οι 10χρονοι (και πολύ μικρότεροι) έμποροι που παζάρευαν την πραμάτεια τους για λιγότερο από 1 δολάριο σε αντίθεση με τους απέραντους ορυζώνες που η σοδειά που δίνουν φτάνει και περισσεύει για να θρέψει εκατομμύρια ανθρώπους. Πολλές φορές η κούραση σε ένα τέτοιο ταξίδι σε αποθαρρύνει αλλά το χαμόγελο ενός παιδιού αρκεί για να ξέρεις ότι αξίζει.»
Γαλάτεια Λασκαράκη, Αλεξανδρούπολη

«Η φωτογραφία που σας στέλνω είναι από το σπίτι (καλύβα) του Brai στην κοινότητα Σρε Άμπελ της Καμπότζης, απ' όπου είναι ο πιτσιρικάς. Εδώ, φεύγοντας από το σπίτι, μου δίνει υπόσχεση ότι δεν θα σταματήσει το σχολείο. Στη Καμπότζη επισφραγίζουν μια υπόσχεση σταυρώνοντας τα μικρά δάκτυλα των χεριών.»
Γιάννης Λευτάκης, Ζάκυνθος