Αρχική / Eκστρατείες / 1GOAL / Το δικό μου GOAL!
Το δικό μου GOAL!
Διαβάστε τις ιστορίες διάσημων υποστηρικτών της εκστρατείας
Ίκερ Κασίγιας - Ισπανία
Κάποτε έκανα μια διαφημιστική καμπάνια για την οποία είχαμε διαλέξει το σλόγκαν : «Δεν είμαι «σούπερσταρ», είμαι από τη Μόστολες!». Εκεί γεννήθηκα. Αυτή η μικρή πόλη στα προάστια της Μαδρίτης, είναι ο τόπος καταγωγής μου. Ταυτίζομαι με τη Μόστολες: εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα, εκεί πήγα σχολείο. Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε στο πάρκο κοντά στην πολυκατοικία που έμενα. Κανονίζαμε αγώνες με τα παιδιά από τη διπλανή πολυκατοικία. Πόρτα εναντίον Πόρτας. Και παίζαμε σαν να ήταν Τελικός Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Όλοι δίναμε τα πάντα για να κερδίσουμε. Διαβάστε περισσότερα >>>
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ζιλμπέρτο Σίλβα - Βραζιλία
Ίκερ Κασίγιας - Ισπανία
Κάποτε έκανα μια διαφημιστική καμπάνια για την οποία είχαμε διαλέξει το σλόγκαν : «Δεν είμαι «σούπερσταρ», είμαι από τη Μόστολες!». Εκεί γεννήθηκα. Αυτή η μικρή πόλη στα προάστια της Μαδρίτης, είναι ο τόπος καταγωγής μου. Ταυτίζομαι με τη Μόστολες: εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα, εκεί πήγα σχολείο. Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε στο πάρκο κοντά στην πολυκατοικία που έμενα. Κανονίζαμε αγώνες με τα παιδιά από τη διπλανή πολυκατοικία. Πόρτα εναντίον Πόρτας. Και παίζαμε σαν να ήταν Τελικός Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Όλοι δίναμε τα πάντα για να κερδίσουμε. Διαβάστε περισσότερα >>>
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ζιλμπέρτο Σίλβα - Βραζιλία
Μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Ουζίνα Λουσιάνια (σημ.: πρόκειται για οικισμό εργοστασίου ζάχαρης), περίπου 200 χιλιόμετρα από το Μπέλο Οριζόντε στην πολιτεία της Mίνας Τζεράις. Η Ουζίνα Λουσιάνια δεν υπάρχει πια. Είναι πολύ κρίμα. Το μόνο που έχει απομείνει πια είναι το εργοστάσιο ζάχαρης, όπου δούλευε ο πατέρας μου. Στη δεκαετία του 1980, έγινε μια απεργία στο εργοστάσιο. Οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν καλύτερους μισθούς. Η απεργία δεν ήταν πολύ καλά οργανωμένη και τα πράγματα ξέφυγαν από τον έλεγχο. Μετατράπηκε σε εξέγερση και οι εργαζόμενοι συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Πολλοί άνθρωποι απολύθηκαν, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα μου. Χρειάστηκε να μετακινηθούμε στη Λαγκόα ντα Πράτα, μια πόλη περίπου πέντε χιλιόμετρα μακριά. Ο πατέρας μου έπρεπε να αγοράσει ένα σπίτι για να μείνουμε αλλά δεν είχε τα χρήματα γι αυτό. Ήμουν περίπου 12 όταν συνέβησαν όλα αυτά. Διαβάστε περισσότερα >>>
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Νουάνκο Κανού
Γεννήθηκα στο Οβέρι και μεγάλωσα στην ανατολική Νιγηρία, στην πολιτεία Ιμο. Μπορείς να με περιγράψεις ως ένα παιδί του δρόμου που έπαιζε και έκανε τα πάντα στο δρόμο. Ήταν μια δύσκολη ζωή γενικά, αλλά έτσι μεγαλώσαμε. Ήμασταν μια συνηθισμένη οικογένεια, ο πατέρας μου ήταν δημόσιος υπάλληλος πριν πάρει σύνταξη ενώ και η μητέρα μου δούλευε επίσης. Δεν είχαμε πάντα τη δυνατότητα να τρώμε τρία γεύματα τη μέρα, κάποιες φορές δυσκολευόμασταν. Πάντα όμως είχαμε το ποδόσφαιρο, κάτι που όλοι – και ειδικά στη Νιγηρία – λατρεύουν. Είναι κάτι που μπορεί να ενώσει όλη τη χώρα και να φέρει ειρήνη και ενότητα. Όταν γίνεται το Παγκόσμιο Κύπελλο ή το Αφρικανικό Κύπελλο Εθνών, όλοι, νέοι και γέροι, πλούσιοι και φτωχοί, ασχολούνται με αυτό. Είναι σαν ένα είδος φεστιβάλ. Όλοι θέλουν να νικήσουν οι «Σούπερ Αετοί».
Καθώς μεγαλώνεις ακούς για ανθρώπους που φεύγουν για άλλες χώρες για να παίξουν ποδόσφαιρο, αλλά όταν είσαι νέος δεν σκέφτεσαι κάτι τέτοιο, απλά παίζεις. Δεν υπήρχαν ούτε διαιτητές ούτε κανόνες και όταν λέω ότι παίζαμε στο δρόμο, εννοώ στην άσφαλτο με αυτοκίνητα να περνάνε ανάμεσά μας. Απλά αφήναμε κάποια πράγματα κάτω για να φτιάξουμε τέρματα και παίζαμε με μια πλαστική μπάλα που, αν ήμασταν τυχεροί, ήταν αρκετά στρογγυλή σαν μπαλάκι του τένις. Τις περισσότερες φορές όμως δεν ήταν έτσι. Όταν αναπηδούσε δεν ξέραμε προς τα πού θα πάει, και ίσως αυτό να μας βοήθησε τελικά. Τότε φυσικά δεν το καταλαβαίναμε αλλά βλέποντας το εκ των υστέρων, ίσως η χρήση αυτής της ανεξέλεγκτης μπάλας να βοήθησε πολύ στη βελτίωση των ικανοτήτων μας και στον έλεγχο της μπάλας.
Είχαμε ένα δικό μας κομμάτι του δρόμου και παίζαμε πάντα εκεί. Ο κόσμος το ήξερε σαν την οδό Τέτλοου. Υπήρχαν κι άλλα παιδιά που ήξεραν που είναι αυτό το σημείο και έρχονταν να παίξουν μαζί μας. Γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας εκεί. Διαλέγαμε ένα φαρδύ μέρος του δρόμου, φτιάχναμε τέρματα στις δύο άκρες και όταν ερχόταν κάποιο αυτοκίνητο κάποιος πάντα μας ειδοποιούσε και σταματούσαμε για να περάσει. Τα Σαββατοκύριακα ήταν η καλύτερη περίοδος και ειδικότερα οι Κυριακές όπου όλοι πήγαιναν στην εκκλησία και έτσι οι δρόμοι ήταν τελείως άδειοι. Υπήρχαν φορές που ήμασταν αρκετοί για να φτιάξουμε τρεις ομάδες κι έτσι όποιοι νικούσαν έμεναν για να παίξουν και με τους επόμενους. Το καλύτερο όμως ήταν όταν η μπάλα ήταν δικιά σου. Επειδή όλοι ήθελαν πολύ να παίξουν, όταν οι γονείς σου σού έδιναν μια μπάλα και την έφερνες για να παίξετε, κανείς δεν σου έλεγε κάτι άσχημο ούτε σε έβγαζε από το παιχνίδι γιατί μπορούσες απλά να τους πάρεις τη μπάλα και να φύγεις!
Κάποιες φορές πηγαίναμε να παίξουμε σε ένα «γήπεδο» το οποίο συνήθως ήταν σε ένα σχολείο εκεί κοντά. Είχε και αγωνιστικό χώρο, αλλά φυσικά δεν εννοώ αγωνιστικό χώρο όπως αυτοί των μεγάλων Ευρωπαϊκών συλλόγων. Αυτά είναι πολύ όμορφα τερέν, καταπράσινα και επίπεδα. Εκεί ήταν απλά μια ξερή, σκληρή επιφάνεια όπου κάθε φορά που έπεφτες κάτω γέμιζες γδαρσίματα και μώλωπες. Εμείς όμως τρέχαμε συνεχώς και παίζαμε γιατί το αγαπούσαμε αυτό το παιχνίδι. Δε νοιώθαμε καν τις γρατσουνιές που είχαμε και καθώς ήμασταν γεμάτοι ενέργεια παίζαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ εκτός αν μας φώναζαν οι γονείς μας να γυρίσουμε σπίτι. Μπροστά στο παιχνίδι ξεχνούσαμε τα πάντα, ακόμα και το φαγητό. Τρώγαμε στα γρήγορα κάτι ελαφρύ και μετά πάλι στο παιχνίδι! Μέχρι την ηλικία των 11 δεν είχα κάνει κανενός είδους προπόνηση. Όταν είσαι μικρότερος, εκεί στα εφτά ή οχτώ, απλά παίζεις και χωρίς να το καταλαβαίνεις ότι ταλέντο έχεις μέσα σου βελτιώνεται.
Ποδόσφαιρο έπαιζα και στο σχολείο. Αν έχεις ικανότητες από μικρή ηλικία ο κόσμος σε προσέχει. Σου λένε πόσο καλός είσαι και όταν έρχεται η ώρα να χωριστούν οι ομάδες στους αγώνες σε διαλέγουν πρώτο. Αυτό σου δίνει κουράγιο, αυτοπεποίθηση αλλά και κύρος. Ακόμα και αν αργήσεις σε κάποιο παιχνίδι σου λένε «Α, ήρθες!» και σε παίρνουν στην ομάδα τους. Όλα αυτά σου δίνουν αυτοπεποίθηση στο ποδόσφαιρο αλλά και στην ζωή σου γενικότερα.
Ο πατέρας μου έπαιζε ποδόσφαιρο, όπως επίσης και τένις και τα αδέρφια μου έπαιζαν κι αυτά. Ο πατέρας μου ήταν για λίγο και πρόεδρος της τοπικής ομάδας, των Σπάρτανς. Αλλά την εποχή που ήμουν ακόμα μικρός ο κόσμος δεν έβλεπε το ποδόσφαιρο σαν επάγγελμα. Μόνο ελάχιστοι παίχτες όπως ο Στίβεν Κέσι, είχαν πάει να παίξουν στη Ευρώπη. Μερικές φορές τα αγόρια τα μάλωναν που έπαιζαν συνεχώς ποδόσφαιρο αφού οι γονείς τους ήθελαν να διαβάζουν τα βιβλία τους και να μελετούν. Οι περισσότεροι Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές δεν είναι από εύπορες οικογένειες και οι οικογένειές τους είχαν ανάγκη τα παιδιά τους να βοηθούν και αυτά όσο μπορούν. Έτσι έπρεπε να βγαίνουν στο δρόμο για να πουλήσουν διάφορα πράγματα και να βγάλουν χρήματα για να υποστηρίξουν τις οικογένειες τους. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν δεν γινόταν να παίζουν συνέχεια ποδόσφαιρο. Εγώ διάβαζα τα βιβλία μου και έκανα τα μαθήματά μου. Ο πατέρας μου ήθελε να γίνω μηχανικός αλλά τελικά με εντόπισαν για το ταλέντο μου στο ποδόσφαιρο.
Όταν πάω σήμερα στη Νιγηρία βλέπω παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο στο δρόμο όπως ακριβώς κι εμείς κάποτε. Η διαφορά πλέον είναι ότι ο κόσμος είδε τι κατάφεραν οι Νιγηριανοί παίχτες και, σήμερα πια, όλοι θέλουν οπωσδήποτε να γίνουν ποδοσφαιριστές. Είναι αρκετά διαφορετικά τώρα. Τα παιδιά βλέπουν τι μπορούν να καταφέρουν με το ποδόσφαιρο: «Θέλω να κάνω ό,τι έκανε και ο Κανού!». Οι γονείς σκέφτονται: «Ο γιος μου μπορεί να τα καταφέρει στο ποδόσφαιρο και μπορεί να ζήσει από αυτό». Όταν γίνονται δοκιμαστικά από τις τοπικές ομάδες, εμφανίζονται κάπου 1000 παιδιά. Απ’ ότι καταλαβαίνω ένα άτομο σαν εμένα πλέον είναι ένα είδος προτύπου. Η Νιγηρία είναι μια πολύ μεγάλη χώρα που έχει 145 εκατομμύρια κατοίκους, οπότε φαντάζεστε πώς είναι να κυκλοφορείς έξω και να σε αναγνωρίζουν όλοι. Τα παιδιά θέλουν να σου μιλήσουν, να μάθουν το μυστικό σου, να δουν πως τα κατάφερες και είναι πολύ σημαντικό να ανταποδίδεις κι εσύ ότι μπορείς. Γι’ αυτό θέλησα να εργαστώ για την εκστρατεία για μια Εκπαίδευση για Όλους και γι’ αυτό δημιούργησα το Ίδρυμα μου για τα παιδιά που πάσχουν από καρδιολογικά προβλήματα.
Έχω στήσει επίσης και μια μικρή ακαδημία στην περιοχή που μεγάλωσα, στο Ίμο, για να μπορούν τα παιδιά να έχουν ό,τι χρειάζεται για να παίξουν. Με το τέλος κάθε σεζόν στην Ευρώπη μαζεύω όσο περισσότερο εξοπλισμό από ρούχα και παπούτσια μπορώ, και τα φέρνω πίσω για τα παιδιά. Υπάρχει πολύ ταλέντο στη Νιγηρία. Αρκετό από αυτό είναι κρυμμένο στα χωριά και κανείς δεν ξέρει γι’ αυτό. Οι οικογένειες αυτών των παιδιών δεν έχουν τα λεφτά να τα φέρουν στην πόλη για να αναδειχθεί το ταλέντο τους. Η δικιά μου ιδέα ήταν να δώσω στα παιδιά την ευκαιρία να προπονηθούν και να παίξουν για να δείξουν το ταλέντο τους. Θέλω να έχουν την ευκαιρία τους να δείξουν στον κόσμο πόσο καλοί είναι. Θέλω να περάσω αυτή την ιδέα.
Θυμάμαι ακόμα τα παιδιά με τα οποία παίζαμε ποδόσφαιρο όταν ήμουν μικρός. Υπήρχε ένας που το έλεγαν Ουτσένα και τον φωνάζαμε «Αριστεροπόδαρο». Κάναμε πολύ παρέα μαζί και παίζαμε ποδόσφαιρο όλη την ώρα. Όταν γυρνάω στο σπίτι μου στο Οβέρι, βλέπω ακόμα αρκετά από εκείνα τα παιδιά και ακόμα παίζουμε μαζί. Κάποιοι μετακόμισαν, κάποιοι είναι ακόμα εκεί. Δεν μπορείς όμως να ξεχάσεις τις ρίζες σου κι έτσι ακόμα μαζευόμαστε, τρώμε, πίνουμε και κάνουμε παρέα. Τα σαββατοκύριακα παίζουμε και ποδόσφαιρο όλοι μαζί, για πλάκα. Βρίσκουμε ένα γήπεδο σε ένα σχολείο και παίζουμε αγώνες και έτσι θυμόμαστε τις παλιές μας μέρες, γιατί η αγάπη για το ποδόσφαιρο ξεκινά από όταν είσαι μικρός. Κοιτάξτε τα παιδιά όταν παίζουν: με ρούχα εντελώς βρώμικα που πλένονται το βράδυ για να τα φορέσουν και να τα ξαναλερώσουν την άλλη μέρα. Το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι το ποδόσφαιρο. Δεν σκέφτονται ούτε ότι πρέπει να φάνε. Το ποδόσφαιρο είναι η τροφή τους.
ACTIVISTA > Η ομάδα νέων της ActionAid!
Η πραγματικότητα σε αριθμούς
• 72 εκατ. παιδιά βρίσκονται εκτός σχολείου σήμερα
• 759 εκατ. άνθρωποι δεν μπορούν να γράψουν και να διαβάσουν
• 1 στις 4 γυναίκες δεν έχει τη βασική εκπαίδευση
• Tο εισόδημα ενός ανθρώπου μπορεί να αυξηθεί κατά 10% για κάθε χρόνο παρακολούθησης στο σχολείο
• Ένα παιδί έχει 50% λιγότερες πιθανότητες να μολυνθεί από το HIV/AIDS εάν ολοκληρώσει το δημοτικό.
• 72 εκατ. παιδιά βρίσκονται εκτός σχολείου σήμερα
• 759 εκατ. άνθρωποι δεν μπορούν να γράψουν και να διαβάσουν
• 1 στις 4 γυναίκες δεν έχει τη βασική εκπαίδευση
• Tο εισόδημα ενός ανθρώπου μπορεί να αυξηθεί κατά 10% για κάθε χρόνο παρακολούθησης στο σχολείο
• Ένα παιδί έχει 50% λιγότερες πιθανότητες να μολυνθεί από το HIV/AIDS εάν ολοκληρώσει το δημοτικό.