Γνώρισα και την κακή και την καλή πλευρά των Ελλήνων

Γνώρισα και την κακή και την καλή πλευρά των Ελλήνων

Με την μικρού μήκους ταινία «Παίρνουμε Θέση»  σε σκηνοθεσία Θοδωρή Παπαδουλάκη σας προσκαλούμε να σπάσουμε τη σιωπή και να εναντιωθούμε στον ρατσισμό και την ξενοφοβία που έχουν γιγαντωθεί στη χώρα μας.


Μια ιστορία που πιθανόν διαδραματίζεται αυτή τη στιγμή σε πολλά σημεία της Ελλάδας:

Ποιοι είναι οι ξένοι που τόσο φοβόμαστε;

Με λένε Κλικ και είμαι από τη Ζιμπάμπουε. Ήμουν παντρεμένη και είχα δύο αγόρια δίδυμα. Το 1987 ο άντρας μου πέθανε και σύμφωνα με τα έθιμα της Ζιμπάμπουε έπρεπε να παντρευτώ έναν από τους αδελφούς ή τα ξαδέλφια του.
Εγώ αρνήθηκα και έμεινα χωρίς εισόδημα με τα δύο αγόρια μου και έγκυος στα δίδυμα κορίτσια μου. Για να μπορέσω να επιβιώσω έφτιαχνα τραπεζομάντηλα με βελονάκι κάτι που μου άρεσε από μικρή. Κάποια στιγμή με προσέγγισε ένας γνωστός μου που με έφερε σε επαφή με κάποιον Έλληνα του οποίου η κόρη παντρευόταν στη Ν. Αφρική και ήθελε να της φτιάξω διάφορα λευκά είδη με βελονάκι και κεντήματα.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1993, αυτός ο Έλληνας έστειλε κάποιον να με βρει και μου πρότεινε να πάω στην Ελλάδα να μάθω Ελληνικό παραδοσιακό βελονάκι και μετά, επιστρέφοντας στη Ζιμπάμπουε, να δουλέψω για εκείνους. Δέχτηκα και άφησα τα 4 παιδιά μου με την αδελφή μου. Κανόνισε το ταξίδι και τα διαδικαστικά και πρώτα με πήγε στην Κάλυμνο να δουλέψω σε ένα ξενοδοχείο και μου είπε ότι θα ξεκινήσω τα μαθήματα για το βελονάκι το χειμώνα και ότι τα χρήματα για την εργασία μου τα έστελνε στα παιδιά μου.

Το χειμώνα με πήγε να μείνω με το γαμπρό του, όχι όμως για να αρχίσω τα μαθήματα, αλλά για να φροντίζω το σπίτι του και να πηγαίνω σε άλλα σπίτια να καθαρίζω.Με κλείδωναν μέσα στο σπίτι και δεν μπορούσα να βγω έξω μόνη μου. Όταν έπρεπε να πάμε κάπου με συνόδευαν, ήταν σα να κυκλοφορώ με λουρί,  έπρεπε να κοιτάω μόνο μπροστά και να μη μιλάω σε κανέναν.
Έγραφα γράμματα στην αδελφή μου αλλά δεν πήρα ποτέ απάντηση καθώς τα έδινα σε εκείνον τα ταχυδρομήσει. Αυτό κράτησε 2 χρόνια.

Μια μέρα με πήγαν στο σπίτι κάποιων συγγενών τους σε μια άλλη πόλη για να βοηθήσω σε ένα πάρτι και όταν μερικές εβδομάδες αργότερα ήρθε στο σπίτι η κυρία και έμαθε ότι τα χρήματα που είχε πληρώσει δεν μου τα έδωσαν ποτέ, στενοχωρήθηκε πολύ. Μου έδωσε το τηλέφωνό της αν ποτέ κατάφερνα να δραπετεύσω να την πάρω τηλέφωνο να με βοηθήσει.Αρκετό καιρό αργότερα ο κύριος στου οποίου το σπίτι με είχαν κλειδωμένη έχασε τα κλειδιά του τα οποία βρήκα μια μέρα καθαρίζοντας και τα κράτησα. Μόλις μου δόθηκε η ευκαιρία τηλεφώνησα στην κυρία που είχε προτείνει να με βοηθήσει και εκείνη έστειλε το γιο της από τη Θεσσαλονίκη να έρθει να με πάρει με το αυτοκίνητο. Με ρώτησε αν θέλω να με βοηθήσει να γυρίσω στη Ζιμπάμπουε ή αν θέλω να μείνω στην Ελλάδα και να βρω δουλειά.

Αποφάσισα να μείνω στην Ελλάδα αφενός γιατί δεν θα μπορούσα να συντηρήσω τα παιδιά μου αν γυρνούσα πίσω και αφετέρου γιατί είχαν κρατήσει το διαβατήριό μου και δεν είχα τρόπο να το βρω για να το πάρω πίσω. Η γυναίκα που με βοήθησε είπε ότι θα μπορούσα να μείνω στο σπίτι της, αλλά υπήρχε μεγάλο ρίσκο να με βρουν οι συγγενείς της και  προθυμοποιήθηκε να πληρώσει να μείνω σε ξενοδοχείο μέχρι να δω τι θα κάνω. Βγαίνοντας έξω από το ξενοδοχείο είδα δύο νεαρούς από τη Νιγηρία και τους ρώτησα μήπως ήξεραν κάποιον ομοεθνή μου.

Με έφεραν σε επαφή με έναν άλλο φίλο τους από τη Νιγηρία ο οποίος μου είπε ότι δεν ήξερε κάποιον από τη Ζιμπάμπουε αλλά ότι ο ξάδελφός του με τη γυναίκα του θα μπορούσαν να με φιλοξενήσουν στην Αθήνα μέχρι να βρω δουλειά
. Έτσι πήρα το λεωφορείο και πήγα στην Αθήνα. Το ζευγάρι αυτό είχε βοηθήσει άλλη μια κοπέλα από τη Ζιμπάμπουε να δραπετεύσει από τους «εργοδότες» της. Με έφεραν σε επαφή με αυτή την άλλη κοπέλα για να αισθανθώ πιο ασφαλής, η οποία τελικά ήταν από την ίδια περιοχή με μένα και είχε έρθει στην Ελλάδα με παρόμοιο τρόπο με μένα. 

Έπιασα δουλειά σε μια εξαιρετική οικογένεια στη Φιλοθέη και αισθάνθηκα ότι επιτέλους μου φέρονταν ανθρώπινα. Έμεινα μαζί τους μέχρι που μετακόμισαν στην Αμερική. Προσφέρθηκαν να με πάρουν μαζί τους αλλά εξακολουθούσα να μην έχω διαβατήριο και ήταν αδύνατο να βγάλω καθώς, λόγω της άρνησής μου να παντρευτώ κάποιον από τους αδελφούς ή ξαδέλφους του, οι συγγενείς του άντρα μου αρνούνταν να δώσουν ένα έγγραφο που χρειαζόταν. Πρόσφατα κατάφερα να έρθω σε επαφή με την οικογένεια από τη Φιλοθέη έπειτα από τόσο καιρό! Τα παιδιά είναι ενήλικες πια και θα κάνουμε reunion σύντομα.

Δούλεψα σε διαφορετικές οικογένειες από τότε και εξακολουθώ να φτιάχνω πράγματα με βελονάκι, να κεντάω και να πλέκω στον ελεύθερό μου χρόνο. Κατάφερα να δώσω στα παιδιά μου τη μόρφωση που χρειάζονταν και επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, κατάφερα πρόσφατα να βγάλω καινούργιο διαβατήριο!


Aριθμός Μητρώου   401539/1998

Καλωσόρισες στην ActionAid!
Γνώρισε τώρα και την Αναδοχή Παιδιού και ξεκίνα κάτι σπουδαίο!