ActionAid Blog : ActionAid Blog ActionAid Blog : ActionAid Blog
ActionAid Blog
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Σεξιστικός λόγος για τελευταία φορά;

Τρίτη Νοεμβρίου 12, 2019 - 15:30, by Μαρία Μουρτζάκη -Υπεύθυνη Έρευνας και Θεσμικής Πίεσης
Main Image

Πολλές φορές το μόνο που χρειάζεται για να χαράξει κανείς όρια και να φωτίσει τις περιοχές μεταξύ σοβαρού και αστείου είναι να θέλει να δει τα όσα συμβαίνουν στην πραγματική τους διάσταση. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιες περιπτώσεις που τα πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα που όταν τα όρια ξεπερνιούνται, και μάλιστα όχι μόνο για μία και μοναδική φορά, η πρόθεση παράβλεψής τους είναι σαφής και δεδομένη.

Με αφορμή τον εμπαιγμό της 20χρονης φοιτήτριας που δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση στη βιβλιοθήκη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου από τηλεοπτικό πάνελ, αξίζει να μιλήσουμε ξανά για το ρόλο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα και ιδίως σε ό,τι έχει να κάνει με το σεβασμό προς τους άλλους. Διαπιστώσαμε και πάλι πως ο δημόσιος λόγος που προβάλλεται μέσα από την τηλεόραση και τα υπόλοιπα μέσα είναι ως επί το πλείστον  μισαλλόδοξος και αρνητικά φορτισμένος προς πάσα κατεύθυνση.

Τα αποτελέσματα πολλών ερευνών καταγράφουν τη χαμηλή εμπιστοσύνη που έχει το κοινό προς τα ΜΜΕ. Η επανάληψη συμβάντων, όπως αυτό που περιγράφεται παραπάνω και έλαβε χώρα στην εκπομπή της μεσημεριανής ζώνης τηλεοπτικού σταθμού πανελλήνιας εμβέλειας την περασμένη εβδομάδα, αποδεικνύουν ότι όταν θίγονται τα κακώς κείμενα, το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό. Η αυστηρότητα της όποιας κριτικής δεν εξαντλείται σε μία μόνο τηλεοπτική παρουσία, αλλά σε μια ολόκληρη δομή που –έστω και σιωπηρά, αλλά απόλυτα ηχηρά- υποστηρίζει ένα δημόσιο λόγο που είναι σεξιστικός και μισογυνικός και αναπαράγει την κουλτούρα του βιασμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης ως αστεία κανονικότητα. Η συζήτηση για τη συναίνεση και το πώς ορίζει το έγκλημα του βιασμού στον Ποινικό Κώδικα κυριάρχησε μέσα στο καλοκαίρι, αλλά φαίνεται πως πολλοί από τους προβληματισμούς που εκφράστηκαν τότε ήταν μόνο επιφανειακοί. Όχι, δεν είναι ένα απλό λάθος το να διακωμωδείς μια σεξουαλική επίθεση. Όχι, δεν ειπώθηκε κατά λάθος ότι οι μετανάστριες μπαίνουν σε βάρκες ούσες έγκυες χωρίς να νοιάζονται για τίποτα. Όχι, δεν ήταν πλάκα ότι ο ίδιος παρουσιαστής που διακωμώδησε τη σεξουαλική παρενόχληση της φοιτήτριας αποκάλεσε πριν κάποιες εβδομάδες “φάλαινα” παίκτρια δημοφιλούς τηλεπαιχνιδιού. Όλα αυτά είναι μέρος του προβλήματος στο οποίο επιδεικτικά κλείνουμε τα μάτια. Στα πόσα “λάθη”, λοιπόν, θα θελήσουμε να δούμε το πρόβλημα, όπως ακριβώς είναι και όχι ως κάτι που έγινε “για τελευταία φορά”;

Η μόνη λύση έρχεται πάντα μέσω της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες της, αλλά και μετέπειτα σε όλες τις στάσεις της επαγγελματικής ζωής. Το να θέλουμε να έχουμε τα καλύτερα δυνατά ΜΜΕ που μπορούμε είναι μείζον δημοκρατικό αίτημα. Άλλωστε, η σωστή ενημέρωση που δεν αναπαράγει – μεταξύ άλλων- χυδαία στερεότυπα, συμβάλλει στη διαμόρφωση ενεργών και υπεύθυνων πολιτών. Η μαζική και άμεση ανταπόκριση πολιτών και οργανωμένων φορέων στην υποβάθμιση της σημασίας της σεξουαλικής επίθεσης που δέχτηκε η φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη - λόγο που αξίζει να θυμόμαστε πως ωθεί πολλές επιζήσασες επιθέσεων να μην καταγγέλλουν τις επιθέσεις που δέχονται- πρέπει να ληφθεί από τις αρχές και τους αρμόδιους φορείς ως σαφές μήνυμα. Σε τέτοια περιστατικά θα πρέπει να λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα, όπως προβλέπονται από τη νομοθεσία, ενώ η εκπαίδευση των δημοσιογράφων σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλεται να είναι στρατηγική προτεραιότητα για ένα δημοκρατικό κράτος που πράγματι θέλει να είναι δημοκρατικό.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Ισότητα, δύναμη, εξουσία: σκέψεις με αφορμή ένα αρνητικό ρεκόρ της Ελλάδας

Τρίτη Οκτωβρίου 29, 2019 - 16:24, by Στέλλα Κάσδαγλη - Συνιδρύτρια του Women on Top
Main Image

Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, δημοσιεύτηκε από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων ο Δείκτης για την Ισότητα σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάθε 2 χρόνια, βαθμολογεί τα 28 κράτη μέλη με βάση τις επιδόσεις τους για την ισότητα σε 6 τομείς: εργασία, χρήμα, εξουσία, γνώση, χρόνος και υγεία. Αποτυπώνει επίσης την κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη των 28 σε σχέση με τη βία κατά των γυναικών. H Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στην τελευταία θέση.

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΡΑΣΗ

Η εικόνα των προσφύγων και των μεταναστών στα Μ.Μ.Ε.

Τετάρτη Οκτωβρίου 16, 2019 - 18:06, by Ξένια Κουναλάκη - Δημοσιογράφος
Main Image

«Πρωινό κρουασάν και κρέας τρεις φορές την εβδομάδα, το μενού για μετανάστες». Σας διαβάζω τον πρόσφατο τίτλο εφημερίδας για ποιο κέντρο υποδοχής, νομίζετε; Για τη Μόρια. «Σε κλοιό πρακτόρων τα χοτ σποτς των προσφύγων, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι μέλη του ΙΣΙΣ και παριστάνουν τους πρόσφυγες», όπως μας πληροφορεί σημερινό ρεπορτάζ. «Μαθήματα...μάρκετινγκ και επιχειρηματικότητας», για μετανάστες και πρόσφυγες. Ειρωνικά τα αποσιωπητικά γιατί «οι μεταναστες και προσφυγες» δεν είναι δυνατόν να ξέρουν μάρκετινγκ ή να είναι επΙχειρηματίες. Και φυσικά πάντα ο διαχωρισμός μετανάστες και πρόσφυγες στον ελληνικό Τύπο, αλλά και η χρήση του όρου λαθρομετανάστες από υπουργικά χείλη. 

Στα ελληνικά ΜΜΕ η μετανάστευση είναι πάντα πρόβλημα ή κρίση, η παραστατική λέξη «ροές» δίνει την εικόνα μίας θεομηνίας. Ποτέ δεν περιγράφεται ως ένα φαινόμενο, διαχρονικό, το οποίο υπήρχε και θα υπάρχει. Εχει εξ ορισμού αρνητική χροιά. Ακόμη και σε άρθρα προοδευτικών αναλυτών διαβάζει κανείς φράσεις-αφορισμούς όπως «οι μετανάστες είναι δύσκολα ενσωματώσιμοι».

Το βέβαιο είναι ότι ο εγχώριος Τύπος κατασκευάζει μία φαντασιακή απειλή που συμπυκνώνει ακριβώς τον φόβο των ντόπιων προς το Ξένο, το Αλλο, το Διαφορετικό. Εκεί ακριβώς εδράζονται και οι αντιφάσεις της έρευνας της Action aid, που από τη μία παρουσιάζει ένα μέσο πολίτη ως ξενόφοβο, εχθρικό προς τους πρόσφυγες, που προτάσει τον νόμο και την τάξη έναντι του ανθρωπισμού για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Οταν όμως τίθεται το ερώτημα «αν οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να συνεχίσουν να στέλνουν πίσω στη Λιβύη τα σκάφη με τους πρόσφυγες και μετανάστες από όλη τη Μεσόγειο, ακόμη και αν κάτι τέτοιο προκαλεί την απώλεια ζωών, το 49% των Ελλήνων δηλώνει ότι διαφωνεί με αυτή την πρακτική». Ολη την έρευνα διατρέχει αυτή η διαφορά ανάμεσα στην αφηρημένη και ως επί το πλείστον ρατσιστική θέαση του φαινομένου και την ευαισθητοποιημένη προσωπική εμπειρία. Μόλις δηλαδή ο μετανάστης ή ο πρόσφυγας αποκτήσει πρόσωπο, όνομα, καταγωγή και προσωπική ιστορία, η ταύτιση και επομένως η ενσυναίσθηση καθίσταται αβίαστη. 

Πιστεύω ότι ακριβώς εκεί είναι και η χαμένη ευκαιρία του Τύπου που θα μπορούσε να παίξει ρόλο εξοικείωσης με το φαινόμενο αντί να φέρνει τους μετανάστες διαρκώς αντιμέτωπους με τους ντόπιους. Διότι μέσω του Τύπου οι ντόπιοι βλέπουν τους μετανάστες σαν έναν ανταγωνιστή, από τον οποίον διεκδικεί θέσεις εργασίας, επιδόματα, νοσοκομειακές κλίνες, ακόμη και το κρουασαν σοκολάτας. Κάπως όμως πρέπει να διευκρινιστεί αυτό. Οτι δεν είναι τα ίδια κονδύλια, υπάρχει ειδικός προϋπολογισμός για τους πρόσφυγες και χρήματα της ΕΕ που δεν θα έρχονταν στη χώρα αν δεν υπήρχαν οι μετανάστες. Συχνά οι κάτοικοι των νησιών που διαμαρτύρονται ξεχνούν αυτόν τον παράγοντα, τα χρήματα ενίσχυσης που κατευθύνονται στους τόπους αυτούς για να συνδράμουν τον τοπικό πληθυσμό στη διαχείριση του φαινομένου. Αλλωστε οι Ελληνες πάντα έχουμε ένα παράδειγμα συγγενούς μετανάστη στη Γερμανία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά. Ακούω συχνά το επιχείρημα ότι οι Ελληνες πηγαν στη Γερμανία υπό άλλες συνθήκες. Με ειδικές άδειες εργασίας, ως προσκεκλημένοι, Γκασταρμπάιτερ, με τα απαραίτητα έγγραφα. Κι όμως εξίσου απαραίτητη για την οικονομική ανάπτυξη, τη δημογραφική απειλή και τον κίνδυνο κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος είναι αυτήν τη στιγμή και εδώ οι μετανάστες. Οι αιτιάσεις ότι κάνουν αφαίμαξη του κοινωνικού κράτους χωρίς να συνδράμουν τα ταμεία είναι ευθύνη δική μας, των Ελλήνων εργοδοτών που θέλουν φτηνά εργατικά χέρια, από τις Μανωλάδες μέχρι μεταφορείς για μερικές ώρες. Παράλληλα ρατσιστική αντιμετώπιση μπορώ να σας διαβεβαιώσω είχαν και οι Ελληνες μετανάστες στη Γερμανία, ελέω και ταμπλόιντ Τύπου.

event αντιλήψεις

Θέλω εδώ να σταθώ στη σημασία των λέξεων και να υπεραμυνθώ της πολιτικής ορθότητας στον δημόσιο λόγο, που περίπου παρουσιάζεται σαν μια προσπάθεια λογοκρισίας ορισμένων αθυρόστομων άτακτων αγοριών της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Δεν είναι έτσι. Η γλώσσα και η επιλογή των όρων δημιουργεί κοινωνική συνείδηση. Οταν πχ λες ή γράφεις προσφυγικό κύμα ή ροές η εικόνα που δημιουργείται στο συλλογικό υποσυνείδητο είναι μια πλημμυρίδα ανθρώπων που απειλεί να πνίξει την Ευρώπη. Οταν βαφτίζεις παράνομους κι όχι παράτυπους ή σαν παπιέ όπως τους λένε οι Γάλλοι η διαφορά είναι σαφής. Στην πρώτη περίπτωση η συνδήλωση είναι κάποιος που έχει παρανομήσει, που είναι δυνάμει εγκληματίας, στη δεύτερη εκείνος που δεν έχει εφοδιαστεί το απαραίτητο έγγραφο. Οταν ως δημοσιογράφος γράφεις ή λες πως ο Πακιστανός βίασε ή έκλεψε, αλλά δεν διευκρινίζεις φυσικά ότι κάποιος βιαστής ή ληστής είναι Ελληνας, είναι σαφές ότι συνδυάζεις συνειρμικά την καταγωγή με την παραβατικότητα. Συνεπώς η πολιτική ορθότητα προστατεύει μειονότητες που δεν έχουν πρόσβαση στον δημόσιο λόγο από εμπέδωση αρνητικών στερεοτύπων. Τέλος ένα πιο λεπτό και δυσκολο ζήτημα είναι πώς περιγράφεις τους ανθρώπους που αντιδρούν π.χ. γονείς που δεν θέλουν να πάνε τα παιδιά τους σχολείο με παιδιά μεταναστών ή κατοίκους νησιών που διαμαρτύρονται για τη δημιουργία χοτ σποτς. Είναι αγανακτισμένοι πολίτες; Είναι γονείς που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους; Πώς αντιμετωπίζεις τέτοιου είδους φαινόμενα; Τα χαιδεύεις, τα κατευνάζεις, τα καταγγέλλεις, τα αγνοείς και προχωράς μπροστά ελπίζοντας ότι η κοινωνία η ίδια θα τα απομονώσει; Ολα αυτά είναι θέματα που έπρεπε να προβληματίσουν περισσότερο εμάς τους δημοσιογράφους από μία επιφανειακή και συχνά άγαρμπη καταγραφή, που απλώς αναπαράγει ρατσιστικά σχήματα.

Καταλήγοντας, θεωρώ λοιπόν ότι ο ρόλος ημών των δημοσιογράφων είναι η ενημέρωση και με παράθεση συγκεκριμένων στοιχείων αποδόμηση διαδεδομένων θεωριών συνωμοσίας, που συνδέουν π.χ. το προσφυγικό ζήτημα με την ανεργία, την εγκληματικότητα, την τρομοκρατία, το πρόβλημα στέγης, τα επιδόματα, την κατάρρευση του συστηματος υγείας. Η ανάδειξη της ανθρωπιστικής διάστασης του φαινομένου, η επιλογή των λέξεων με ευαισθησία για ανθρώπους που δεν συμμετέχουν στον δημόσιο λόγο, όπως προείπα, αλλά και ο διάλογος μεταξύ μας, των δημοσιογράφων, ακτιβιστών, πολιτικών και όλων όσων ανησυχούν για έρευνες σαν κι αυτήν που παρουσιάστηκε εδώ απόψε και θέλουν να αλλάξουν οι υπάρχουσες τάσεις στην ελληνική κοινωνία.

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Mετανάστευση στην Ελλάδα: Tι λένε οι αριθμοί και τι πιστεύουμε εμείς

Παρασκευή Οκτωβρίου 11, 2019 - 17:30, by Ασπασία Κάκαρη - Επικεφαλής τμήματος Επικοινωνίας
Main Image

Πόσοι από μας γνωρίζουν πόσοι είναι τελικά οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες που ζουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα; Ένα, δύο, τρία εκατομμύρια; Η εντύπωση των περισσότερων είναι ότι στη χώρα μας ζουν εκατομμύρια μετανάστες. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Αν συγκρίνουμε, για παράδειγμα τον αριθμό των ξένων που ζουν στην Ελλάδα με τον αριθμό των Ελλήνων που μετανάστευσαν στο εξωτερικό τα χρόνια της κρίσης, θα δούμε ότι δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Ωστόσο, ενώ όλοι μας έχουμε και από κάποιο γνωστό που δουλεύει στο εξωτερικό, όποιον και να ρωτήσεις, θα σου πει ότι είναι μόνο μερικές δεκάδες χιλιάδες οι Έλληνες που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα λόγω της κρίσης. «Το πολύ να φτάνουν τις 50.000, άντε τις 100.000 χιλιάδες».

Ας δούμε όμως τι λένε τα στατιστικά στοιχεία. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, τα τελευταία 7 χρόνια μετανάστευσαν για να αναζητήσουν εργασία περισσότεροι από 700.000 Έλληνες. Δηλαδή, μόνο τα χρόνια της κρίσης, περίπου το 6,5% των Ελλήνων αναζήτησε μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Ποσοστό που δεν διαφέρει πολύ από το 8% των ξένων που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας Ipsos για τις αντιλήψεις και τα στερεότυπα των πολιτών της Ε.Ε. σχετικά με τη μετανάστευση. Αυτή είναι η πραγματικότητα των αριθμών. Όμως, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι Έλληνες θεωρούν ότι το ποσοστό των πολιτών ξένων χωρών που ζει στην Ελλάδα αγγίζει το 35%. Δηλαδή υπάρχει μια απόκλιση μεταξύ εκτίμησης και πραγματικού αριθμού της τάξεως του 27%. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την αντίληψη των Ελλήνων για την παρουσία μουσουλμάνων στη χώρα. Τα πραγματικά στοιχεία θέλουν τους Μουσουλμάνους να μην ξεπερνούν το 6% του πληθυσμού, ενώ ο μέσος όρος των Ελλήνων θεωρεί ότι το ποσοστό φτάνει το 21%. Δηλαδή, η πλειοψηφία πιστεύει ότι ο 1 στους 5 που ζουν ανάμεσά μας είναι μουσουλμάνος.

Πώς είναι δυνατό να πέφτουμε τόσο έξω στις εκτιμήσεις μας; Η πληροφορία υπάρχει εκεί έξω και στις μέρες μας είναι ελάχιστοι όσοι έχουν τη δικαιολογία ότι δεν έχουν πρόσβαση. Είμαστε θύματα παραπληροφόρησης; Σύμφωνα με την έρευνα της Ipsos που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2019 στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Αυστρία και την Ουγγαρία, οι Έλληνες θεωρούν ότι η έκθεσή τους σε ψευδείς ειδήσεις είναι αρκετά υψηλή (61%) τόσο γενικά, όσο και αναφορικά με τις ειδήσεις που αφορούν μετανάστες. Γι’ αυτό και δεν εμπιστεύονται πια τα παραδοσιακά ΜΜΕ για την πληροφόρησή τους. Μόνο το 13% των Ελλήνων, λιγότεροι  από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που συμμετείχαν στην έρευνα, εμπιστεύονται την αξιοπιστία και την ακρίβεια των ειδήσεων στα ΜΜΕ. Είναι όμως τα ΜΜΕ τα μόνα που ευθύνονται για αυτή τη δραματική αντίληψη της κατάστασης;

Ο γιατρός Hans Rosling στο βιβλίο του “Factfulness” αναλύει γιατί συνηθίζουμε να βλέπουμε την κατάσταση στον κόσμο περισσότερο τραγική απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα και δίνει μια εξήγηση για την υπερ-δραματοποίηση στην οποία καταφεύγει συχνά ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο εγκέφαλος μας, προϊόν εκατομμυρίων ετών εξέλιξης, έχει μάθει να καταλήγει σε γρήγορα συμπεράσματα, χωρίς πολλή σκέψη, για να αποφεύγει τους κινδύνους. Μ’ αυτό το ένστικτο οι πρόγονοι μας κατάφεραν να επιβιώσουν. Κι αυτό το ένστικτο τρέφουμε με τις δραματικές ιστορίες που αποτελούσαν τη μόνη πηγή ειδήσεων και χρήσιμων πληροφοριών για εκατομμύρια χρόνια.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι οι Έλληνες που θεωρούν πως στη χώρα μας ζουν 3,7 εκατομμύρια ξένοι, πιστεύουν ότι η μετανάστευση ανήκει στις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα αυτή τη στιγμή. Την αξιολογούν δε ως περισσότερο σημαντική από το δημόσιο χρέος, την αύξηση του κόστους ζωής, την υγειονομική περίθαλψη, κ.α. Μάλιστα το 64% των Ελλήνων, σύμφωνα πάντα με την έρευνα της Ipsos, θεωρεί ότι η μετανάστευση έχει αρνητικό αντίκτυπο στη χώρα. Και οι Έλληνες είναι πιο επικριτικοί από τους Αυστριακούς, τους Ούγγρους και τους Ιταλούς.

Ωστόσο, όπως αναφέρει και ο Rosling, σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να καταφεύγουμε σε δεδομένα. Αρκεί λοιπόν να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα μαθαίνοντας να λειτουργούμε διαφορετικά. Αν δεν συνηθίσουμε να βγάζουμε συμπεράσματα μόνο με βάση τα πραγματικά δεδομένα, οι απόψεις μας θα συνεχίσουν να είναι εκτός πραγματικότητας. 

Η έρευνα της Ipsos για τις αντιλήψεις και τα στερεότυπα των πολιτών της Ε.Ε. σχετικά με τη μετανάστευση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «CIAK Μigraction» που υλοποιείται από την ActionAid με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

** Tην Τρίτη 15 Οκτωβρίου η ActionAid διοργανώνει εκδήλωση με τίτλο "Αντιλήψεις για τη μετανάστευση - 4 διάλογοι για εμάς και τους άλλους" στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών στις 18.30. Μάθε περισσότερα εδώ

ΤΑΞΙΔΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΝΑΔΟΧΗ ΔΡΑΣΗ

Μπορεί τελικά ένα ταξίδι να σου αλλάξει τη ζωή;

Παρασκευή Οκτωβρίου 4, 2019 - 16:35, by Δήμητρα Χριστοδούλου - Μέλος Γ.Σ. ΑctionAid / Global Product Marketing Manager Google
Main Image

Ρουάντα, μία χώρα που έχει βιώσει μία από τις πιο σκληρές γενοκτονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας και την έχει ξεπεράσει. Μία χώρα που έχει πληθυσμό περίπου 13 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε μία έκταση σαν την Πελοπόννησο και μία χώρα καταπράσινη στην καρδιά της Αφρικής.

Ενώ προσγειωνόμασταν στο Κιγκάλι την πρωτεύουσα της χώρας, μαζί με τη Νεφέλη Στεφοπούλου, επίσης μέλος της γενικής συνέλευσης της ΑctionAid και τoν Νίκο Μπουντούρα, επιχειρησιακό διευθυντή της οργάνωσης, σκεφτόμασταν αν μπορεί τελικά ένα ταξίδι να σου αλλάξει τη ζωή. Η χώρα ήταν ακριβώς όπως την περιμέναμε και είχαμε διαβάσει, καταπράσινη και καθαρή (έχουν απαγορεύσει τη χρήση πλαστικού δια νόμου από το 2008) και οι κάτοικοι της φιλικοί. Είναι η χώρα όχι μόνο των χιλίων λόφων, όπως είναι γνωστή αλλά και των χίλιων χαμόγελων.

Σκοπός του ταξιδιού μας ήταν να επισκεφτούμε τα έργα που έχει πραγματοποιήσει η ActionAid και να δούμε από κοντά τη δράση της και τα αποτελέσματα αυτής! Η πρώτη μέρα ξεκίνησε με την επίσκεψη μας σε νηπιαγωγείο που έχει κατασκευαστεί με τη συμβολή των Ελλήνων και Κύπριων Αναδόχων. «Πολύχρωμο το νηπιαγωγείο» σκέφτηκα μόλις φτάσαμε αλλά τελικά δεν ήταν καθόλου σημαντικό στοιχείο καθώς η ενέργεια των παιδιών και των δασκάλων τους, το έκανε ακόμη πιο όμορφο στα μάτια μας. Εισπράξαμε αγάπη και είδαμε το επίπεδο της δουλειάς που γίνεται με τα παιδιά, κάτι που σε έκανε να ξεχνιέσαι και να μη πιστεύεις ότι είσαι σε μία περιοχή που βασικό μέλημα των κατοίκων είναι η εύρεση τροφής και πόσιμου νερού.

rwanda pic2

 Τα παιδιά παρακολουθούν το μάθημα με προσοχή

Η επόμενη στάση μας ήταν ο αγροτικός συνεταιρισμός Twite Ku bana bacu, όπου μία ομάδα κατοίκων έχουν εξειδικευτεί στη βιώσιμη γεωργία και παράγουν οπωροκηπευτικά  σε μία έκταση που τους έχει παραχωρηθεί από την ActionAid. Ο συγκεκριμένος συνεταιρισμός είναι ορισμός της ομάδας καθώς είχαν όλοι ένα κοινό σκοπό και ξεκάθαρες αρμοδιότητες, ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται σωστά τη γη και τη σοδειά τους. «Κατάφερα να έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου», «είμαι περήφανή καθώς μπορώ να βοηθάω στα οικονομικά της οικογένειας μου και να στείλω πλέον τα παιδιά μου στο σχολείο», κάποια από τα λόγια που ακούσαμε και μας έκαναν να νιώσουμε ότι τελικά οι ζωές αλλάζουν.

Mία από τις πιο δυνατές εμπειρίες του ταξιδιού ήταν αυτή που μας χάρισαν οι γυναίκες του επόμενου συνεταιρισμού που επισκεφτήκαμε στην κοινότητα Karongi. Οι γυναίκες αυτές βρέθηκαν μετά τη γενοκτονία χωρίς οικογένεια, και σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Ένωσαν τις δυνάμεις τους, τις μικρές τους φυτείες μπανάνας και την ελπίδα τους, που τελικά είναι αυτό το μεγάλο «κάτι» που σε κάνει να κοιτάς μπροστά όταν δεν σου έχει απομείνει τίποτα, και έφτιαξαν έναν συνεταιρισμό που σήμερα αριθμεί 35 μέλη, μεταξύ τους και 4 άντρες.

Με εκπαιδεύσεις από την ActionAid για καλύτερη σοδειά, και με τη στήριξη της οργάνωσης «έγινε το θαύμα», όπως μας είπαν καθώς κανείς δεν περίμενε ότι μία ομάδα γυναικών θα αγόραζε ένα μηχάνημα καλαμποκάλευρου που τώρα εξυπηρετεί όλη την κοινότητα. Μπήκαν στη ζωή τους πράγματα απλά για εμάς αλλά τεράστια για το Karongi, όπως τρεχούμενο νερό, ξυλόφουρνοι και, η πηγή όλων των καλών στην Αφρική, οι αγελάδες! Κατάφεραν και δημιούργησαν και κοινό ταμείο για να μπορούν να αποταμιεύουν και να παίρνουν μικροδάνεια που είναι απαραίτητα για τον συνεταιρισμό.

rwanda pic3

Η Esperanza μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες του συνεταιρισμού μας υποδέχτηκαν με χορό

Η Εsperanza, πρόεδρός του συναιτερισμού ταξίδεψε σε μέρη εντός και εκτός της χώρας για να μιλήσει για τις γυναίκες της Ρουάντας. Όπως μας είπε η Elina, το μεγαλύτερο σε ηλικία μέλος, παλιότερα έτρεχε να κρυφτεί όταν έβλεπε λευκό άνθρωπο και τώρα έχει πάρει τέτοια δύναμη από τον συνεταιρισμό, που μπορεί και στέκεται μπροστά μας και μας λέει την ιστορία της. Με δάκρυα στα μάτια πήραμε και δώσαμε την μεγαλύτερη αγκαλιά στη Ρουάντα τη στιγμή εκείνη. Και όταν ρωτήσαμε αυτές τις φανταστικές γυναίκες τι συμβουλή θα έδιναν σε ένα μικρό κορίτσι του σήμερα μας είπαν: να έχει όραμα, να ξέρει και να διεκδικεί τα δικαιώματά της και να εξελίσσεται, πάντα με πνεύμα συνεργασίας και ανοιχτό μυαλό. 

Αυτό ακριβώς έκαναν και τα μέλη του τρίτου και τελευταίου συνεταιρισμού που επισκεφθήκαμε στη χώρα και ο οποίος απαρτίζεται από 28 γυναίκες και 1 άντρα. H Nεφέλη αποτύπωσε ακριβώς τα όσα είχαν ζήσει κάποια από τα μέλη του. «Οι άνθρωποι αυτού του συνεταιρισμού απασχολούνταν με αγροτικές εργασίες. Όταν όμως δεν είχαν πια κέρδη η Actionaid κατάφερε να τους δωρίσει κάποιες ραπτικές μηχανές, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να ράβουν και να πωλούν ρούχα. Μέσω της πώλησης έχουν καταφέρει να συντηρούν πια τους εαυτούς τους και μάλιστα οι γυναίκες νιώθουν πιο ισχυρές και ανεξάρτητες. Φεύγοντας από τον υπέροχο αυτό συνεταιρισμό, είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε ένα δημοτικό σχολείο, το οποίο επισκέφθηκαν το 2018 ανάδοχοι και εθελοντές της ActioΑid και με τη συμβολή τους χτίστηκε μία αίθουσα διδασκαλίας και ένας χώρος για τα κορίτσια. Τα παιδιά μάς υποδέχτηκαν με τρομερή ενέργεια και η χαρά μας ήταν τεράστια καθώς καταφέραμε να δούμε από κοντά το έμπρακτο έργο των ανθρώπων που ήταν εκεί λίγο μόλις καιρό πριν από εμάς».

 rwanda pic 4

 Από τα αριστερά προς τα δεξιά: H Νεφέλη, εγώ και ο Νίκος

Τελικά, όπως ανέφερε ο Νίκος, το ταξίδι στην Ρουάντα μας άλλαξε τη ζωή καθώς αντιληφθήκαμε ότι οι άνθρωποι δεν έχουμε όρια και μπορούμε να διορθώσουμε τα πάντα με προσπάθεια και urukundo, δηλαδή αγάπη, όπως η ActionAid και τα προγράμματα της που «αλλάζουν τον κόσμο, αλλάζοντας ζωές».

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΡΑΣΗ

Να αλλάξουμε το σύστημα, όχι το κλίμα!

Δευτέρα Σεπτεμβρίου 23, 2019 - 16:03, by Δήμητρα Σπαθαρίδου
Main Image

Προς στιγμήν, φέτος το καλοκαίρι φάνηκε ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη έστρεψε την προσοχή της στην ωμή πραγματικότητα της κλιματικής κρίσης. Από τις πλημμύρες στη Χαλκιδική έως τους καύσωνες στη Δυτική Ευρώπη και από τους τυφώνες στη Βόρεια Αμερική έως τις πυρκαγιές στον Αμαζόνιο και τη Σιβηρία, οι ψίθυροι του παρελθόντος έχουν γίνει ηχηρές φωνές του παρόντος και εφιαλτικά σενάρια ενός αβέβαιου μέλλοντος. Η συμμετοχή όλων μας στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι πολύ σημαντική όχι μόνο αποφεύγοντας την κατανάλωση προϊόντων μίας χρήσης, αλλά κυρίως απαιτώντας οικονομίες και κοινωνίες μηδενικών ρύπων.

ΤΑΞΙΔΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΝΑΔΟΧΗ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ταξιδεύοντας με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη

Σάββατο Ιουνίου 1, 2019 - 16:10, by Ασπασία Κάκαρη - Επικεφαλής τμήματος Επικοινωνίας
Main Image

Όταν οργανώνεις τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ σε τρεις ηπείρους, πολλά πράγματα μπορεί να μην πάνε όπως τα σχεδιάζεις και πολλές φορές είναι αυτές οι ανατροπές που σε στιγματίζουν πιο πολύ…

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Σεξουαλική παρενόχληση: ποια είναι τα όρια;

Δευτέρα Μαΐου 27, 2019 - 18:13, by Στέλλα Κάσδαγλη - Συνιδρύτρια του Women on Top
Main Image

Μπορεί να είστε εργαζόμενη ή εργαζόμενος και να αναρωτιέστε αν κάποια συμπεριφορά που υποστήκατε αποτελεί σεξουαλική παρενόχληση ή αν όλα «είναι στο μυαλό σας». Ίσως να προσπαθείτε να αξιολογήσετε τη δική σας συμπεριφορά σε σχέση με το τι θα μπορούσε κάποια ή κάποιος συνάδελφός σας να ορίσει ως σεξουαλική παρενόχληση. Ή, ενδεχομένως, ως εργοδότης να θέλετε να ορίσετε -για τον εαυτό σας αλλά και για τους ανθρώπους που δουλεύουν για σας- ποια είναι τα όρια της ασφαλούς αλληλεπίδρασης μέσα στον επαγγελματικό χώρο και ποια είναι τα καμπανάκια που θα έπρεπε να δίνουν σε όλους μας να καταλάβουμε ότι κάτι τα ξεπερνά. Ποια είναι, λοιπόν, τα όρια πέρα από τα οποία ξεκινάει η σεξουαλική παρενόχληση στη δουλειά;

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Εκλογές: Όποιος θέλει να παίξουμε, να σηκώσει χέρι!

Παρασκευή Μαΐου 24, 2019 - 12:26, by Πόλυ Τσιγκούνη- Εθελόντρια ΑctionAid
Main Image

Από τις παρέες των παιδικών μας χρόνων μπορούμε να ανακαλέσουμε πολλές στιγμές, όπου οι γνώμες για την επιλογή του παιχνιδιού διχάζονταν και τη λύση έδινε η γνωστή διαδικασία της ανάτασης του χεριού: ‘όποιος θέλει κρυφτό, να σηκώσει χέρι- όποιος θέλει κυνηγητό να σηκώσει χέρι’ και η αντιδικία έληγε (τις περισσότερες φορές) με την καταμέτρηση των ψήφων. Χωρίς και οι ίδιοι να το συνειδητοποιούμε, λοιπόν, είχαμε μυηθεί εξ απαλών ονύχων στις δημοκρατικές διαδικασίες και στη δύναμη της πλειοψηφίας

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Όχι, δεν είναι μαμά

Παρασκευή Μαΐου 10, 2019 - 16:54, by Μάρα Ψαράκη - Accountability Reporting Senior Officer
Main Image

Γιορτή της μητέρας την Κυριακή και στο μυαλό μου αντηχεί εκείνο το γραφικά επαναλαμβανόμενο «εγώ πότε θα γίνω μάνα;» που έλεγε η Δημητρούλα στον Θοδωρή σε μια παλιά τηλεοπτική σειρά. Και δεν μπορώ παρά να σκεφτώ από τη μία τις προσωπικές επιλογές κάθε γυναίκας, που σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να γίνονται σεβαστές, και από την άλλη πόσο η κοινωνία στην οποία ζει κανείς επιβάλλει τελικά πολλές φορές τη μητρότητα, συνθλίβοντας τα όνειρα των ανθρώπων.

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Μια ιστορία μοναδική, μια ιστορία Αναδοχής σαν τόσες άλλες…

Τρίτη Φεβρουαρίου 5, 2019 - 13:23, by Μάρα Ψαράκη - Accountability Reporting Senior Officer
Main Image

Ταξίδι συνάντησης με το παιδί της Αναδοχής: ένα ταξίδι που αλλάζει και τον Ανάδοχο και το παιδί. Ένα ταξίδι ζωής που χαρίζει χαρά, χαμόγελα και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Ένα ταξίδι που συνεχίζεται και μετά από την επιστροφή.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

«Ναι, πάλι για τη βία κατά των γυναικών θα μιλάμε»

Παρασκευή Νοεμβρίου 23, 2018 - 14:31, by Μαρία Μουρτζάκη -Υπεύθυνη Έρευνας και Θεσμικής Πίεσης
Main Image

Η 25η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί από τον Οργανισμό ΗνωμένωνΕθνών (ΟΗΕ) ως η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Δυστυχώς, παρά τα ανησυχητικα στοιχεία που έρχονται διαρκώς στη δημοσιότητα από όλο τον κόσμο, όταν μιλάμε για τη βία κατά των γυναικών, η αμφισβήτηση είναι μία από τις πρώτες αντιδράσεις που μπαίνουν στη συζήτηση.

ΔΡΑΣΗ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Μια φωνή ουρλιαχτό

Τετάρτη Νοεμβρίου 21, 2018 - 16:08, by Στέλλα Ελματζόγλου- Volunteer Program Coordinator
Main Image

Στον 21ο αιώνα, χιλιάδες άνθρωποι ζουν και εργάζονται παγκοσμίως ως σύγχρονοι σκλάβοι. Σε έναν κόσμο στον οποίο έχουν βρεθεί τεχνολογικοί τρόποι να εξαλειφθούν ασθένειες και αποστάσεις, δεν έχει ακόμη παρθεί η απόφαση για την εξάλειψη των βιασμών, της σεξουαλικής παρενόχλησης, της σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης απέναντι σε όλες τις θηλυκότητες. Για όλους αυτούς τους λόγους και για ακόμη περισσότερους, οφείλουμε να ενώνουμε διαρκώς τις δυνάμεις, τις γνώσεις, τις φωνές μας. Έτσι η ActionAid βρέθηκε στο πρώτο Φεστιβάλ Raise your Voice στην Αθήνα

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΔΟΧΗ

Mafia island: Ένα νησί, χιλιάδες ιστορίες αγάπης

Δευτέρα Νοεμβρίου 19, 2018 - 14:08, by Θεώνη Κονδύλη - Ανάδοχος Παιδιού
Main Image

Έχει περάσει λίγος καιρός από το τελευταίο μου ταξίδι στην Αφρική. Κάθε φορά που ταξιδεύω εκεί τα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα μου δεν μπορούν να περιγράφουν με λόγια. Είναι συναισθήματα που σε κάνουν να ζεις το απόλυτο, το μοναδικό, που δίνουν νόημα στη ζωή σου και σε γεμίζουν μέχρι τα βάθη της ψυχής.

ΔΡΑΣΗ

Οι σούπερ- ήρωες είναι αληθινοί!

Πέμπτη Νοεμβρίου 8, 2018 - 16:17, by Στέλλα Ελματζόγλου- Volunteer Program Coordinator
Main Image

Ξεκινώντας από ένα ισχυρό θέλω, περνώντας σταδιακά σε μικρές καθημερινές πράξεις αγάπης, έγνοιας και αλληλεγγύης, αργά και σταθερά αλλάζει ο κόσμος.

ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

20 χρόνια μετά...

Πέμπτη Οκτωβρίου 18, 2018 - 12:58, by Ηλίας Γαληνός - Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου
Main Image

Αν κάποιος αρχίσει μια αναδρομή στις καθοριστικές επιλογές που τον οδήγησαν στη «στάση» που είναι σήμερα, αν συνδέσει προς τα πίσω τις κουκίδες της ζωής του που τον στιγμάτισαν με υποδόριο τρόπο, τότε αίφνης μπορεί να του αποκαλυφθεί ένα σχήμα, ένα πεπρωμένο μοτίβο που εξηγεί περισσότερα για αυτόν, από ότι ο ίδιος μπορεί να αναλύσει.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΔΡΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

20 χρόνια σε 3 στιγμές

Δευτέρα Οκτωβρίου 15, 2018 - 17:15, by Γεράσιμο Κουβαρά - Γενικός Διευθυντής
Main Image

Η πρώτη δυνατή στιγμή που έζησα στην ActionAid ήταν το πρώτο μου ταξίδι στην Αιθιοπία. Η επίσκεψή μου στη Νάζαρεθ, την κοινότητα με την οποία ξεκίνησε το πρόγραμμα Αναδοχής το 1998, υποστηριζόμενο από τους πρώτους 800 Έλληνες αναδόχους. Επισκέφτηκα τη Νάζαρεθ 10 χρόνια μετά, το 2008, και αυτά που είδα με τα μάτια μου και άκουσα από τους ίδιους τους ανθρώπους δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Δεν ήταν απλά το σχολείο, η κλινική, τα έργα υποδομής. Ήταν η μεταμόρφωση μιας ολόκληρης κοινότητας.

ΤΑΞΙΔΙ

Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο…

Παρασκευή Σεπτεμβρίου 14, 2018 - 17:15, by Αντρέας Κίσσας - Ανάδοχος Παιδιού ActionAid Ελλάς
Main Image

Ο Che Guevara είχε πει κάποτε «αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει» Κι αν με ρωτάτε, δεν είχε καθόλου άδικο.

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΡΑΣΗ

Η Παλαιστίνη αργοπεθαίνει σε μέρες αγάπης

Παρασκευή Απριλίου 20, 2018 - 14:06, by Μαρία Μουρτζάκη -Υπεύθυνη Έρευνας και Θεσμικής Πίεσης
Main Image

Το βράδυ της Ανάστασης περπατούσα στο δρόμο προς το σπίτι, όταν έσκασε δίπλα μου από το πουθενά μία κροτίδα. Ευτυχώς δεν έπαθα κάτι κακό, αλλά σίγουρα τρόμαξα. Φαντάσου να περπατάς ήρεμος και ξαφνικά να αισθάνεσαι ότι απειλείσαι και πρέπει να προστατευτείς. Ο φόβος και το ξάφνιασμα είναι οι πρώτες αντιδράσεις.

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

«Ευρώπη, μας απογοήτευσες»

Τρίτη Μαρτίου 20, 2018 - 12:30, by Μαρία Μουρτζάκη -Υπεύθυνη Έρευνας και Θεσμικής Πίεσης
Main Image

Έχουν περάσει δύο χρόνια από τις 20 Μαρτίου 2016, όταν δηλαδή ξεκίνησε η εφαρμογή της Κοινής Δήλωσης μεταξύ ΕΕ – Τουρκίας. Από τότε όλοι όσοι δεν θεωρούνταν πρόσφυγες ή όσοι δεν μπορούσαν να πάρουν άλλη ανθρωπιστική προστασία, θα επιστρέφονταν στην Τουρκία. Μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια είδαμε, ακούσαμε και νιώσαμε πολλά.

Αρχείο Blog

Βρέθηκαν 0 blogposts το:

Διάβασε τα blogposts

Newsletter

Γραφτείτε στο newsletter μας
για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα
μας.



Υποχρεωτικό