Αρχική / Υποστηρίξτε μας / Πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού / Ταξίδι στην κοινότητα / Ινδία / Kοινότητα Ναβάντα
Kοινότητα Ναβάντα
Από την Στέλλα Μπελέση, Ανάδοχο της Logumani Mani από την κοινότητα Ναβάντα της Ινδίας.
"Πριν από σχεδόν δέκα χρόνια ξεκίνησε το πρόγραμμα της Actionaid Hellas στην Ινδία Με το σύζυγό μου Ανέστη Κατσιαμάκα ήμασταν από τους πρώτους που εκδηλώσαμε το ενδιαφέρον μας να γίνουμε ανάδοχοι ενός παιδιού από την Ινδία και συγκεκριμένα ενός κοριτσιού. Η Logumani Mani από ένα χωριό του Ταμίλ Ναντού, 15 ετών σήμερα, έγινε το κοριτσάκι που μέσω αυτού υποστηρίζουμε το έργο της κοινότητας. Γνωρίζαμε ήδη τις απαράδεκτες και απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στη χώρα αυτή σχετικά με τα κορίτσια.
Επιλεκτικές αμβλώσεις στον έκτο μήνα της κύησης όταν το υπερηχογράφημα αποκάλυπτε το θηλυκό φύλο του παιδιού και νεογέννητα κοριτσάκια που θάβονταν ζωντανά αμέσως μετά τη γέννησή τους. Αιτία η προίκα που έπρεπε να δώσουν οι φτωχοί γονείς στους μελλοντικούς γαμπρούς τους. Ένα άλλο απεχθές φαινόμενο είναι οι πεθερές - με τη βοήθεια άλλων συγγενών ή και του συζύγου ακόμα - να δολοφονούν τις νύφες τους όταν θεωρούν ότι αδικήθηκαν στην προίκα, δολοφονίες που είναι δύσκολο να αποδειχθούν αφού «σκηνοθετούνται» σαν ατυχήματα. Παλαιότερα υπήρχε και η πρακτική οι χήρες να καίγονται ζωντανές ποτισμένες όπιο, όταν πέθαινε ο σύζυγός τους.
Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στην Ινδία στις 31 Ιουλίου. Πριν πετάξουμε για το νότο επισκεφθήκαμε το Δελχί, την ΄Αγκρα, το Κατζουράχο και τη Τζαιπούρ. Εφιαλτική κίνηση στους δρόμους, αγελάδες παντού και φτώχεια, ατέλειωτη φτώχεια. Η Ινδία στερείται αποχετευτικού συστήματος, οι τουαλέτες στα σπίτια είναι δυσεύρετες και δεν υπάρχει σύστημα συγκομιδής των σκουπιδιών. Τα σκουπίδια παραμένουν στους δρόμους, ζώα και άνθρωποι τα σκαλίζουν για να βρουν κάτι φαγώσιμο. Πρόχειρα παραπήγματα και υποτυπώδεις σκηνές αποτελούν τα σπίτια των περισσότερων ανθρώπων. Ζωή στο δρόμο και στα πεζοδρόμια διάγουν χιλιάδες οικογένειες που ζουν, μαγειρεύουν και αναπαράγονται συλλήβδην. Και μαζί με την αναπαραγωγή των παιδιών, αναπαράγεται και η απόλυτη φτώχεια. Οι άνθρωποι μοιάζουν ήρεμοι, συμφιλιωμένοι με τη μοίρα τους, αφού η τήρηση των κοινωνικών και ηθικών νόμων του ντάρμα θα τους επιτρέψει να μετενσαρκωθούν σε ανώτερη κάστα στην επόμενη ζωή και θα εξαλείψει το κακό κάρμα αυτής της μίζερης ζωής.
Στις 9 Αυγούστου πετάμε για τη Γκόα μέσω Μουμπάι. Οι μουσώνες βρίσκονται σε πλήρη έξαρση στην περιοχή, βρέχει ασταμάτητα μέχρι τις 13 Αυγούστου που πετάμε για την πρωτεύουσα του κρατιδίου της Καρνάτακα, Μπανγκαλόρ. Μετά από τηλεφωνικές κυρίως συνεννοήσεις τόσο με την ευγενέστατη Αναστασία Μαλιαγρού του γραφείου της Αθήνας όσο και με τους εξυπηρετικούς ανθρώπους της Actionaid της Μπαγκαλόρ, ένα ταξί μας περιμένει στις 5.30 το πρωί της 14ης Αυγούστου έξω από το ξενοδοχείο μας, για να μας οδηγήσει στα γραφεία της Actionaid στο Μεττούρ Νταμ στα σύνορα των κρατιδίων Καρνάτακα και Ταμίλ Ναντού και από εκεί στο χωριό της Logumani. Τα χιλιόμετρα που πρέπει να διασχίσουμε σήμερα ξεπερνούν τα πεντακόσια.
Στο Mettur Dam, όπου δεσπόζει ένα εντυπωσιακό φράγμα, δημιούργημα των ΄Αγγλων, οι υπεύθυνοι της Actionaid με επικεφαλής τον διευθυντή προγράμματος R. Sampath και την γλυκύτατη βοηθό του Josephine η οποία σχεδόν δέκα χρόνια μεταφράζει τις κάρτες μου και τα γράμματα της Logumani στα Χιντού και στα Αγγλικά αντίστοιχα, είναι ιδιαίτερα χαρούμενοι για την επίσκεψή μας. Μέχρι στιγμής είμαστε οι μοναδικοί ανάδοχοι που επισκεπτόμαστε το χωριό.
Το χωριό της Logumani αποτελείται από τριάντα σπίτια λίγων τετραγωνικών, διαθέτουν νερό και ρεύμα το οποίο κόβεται μερικές ώρες και οι κάτοικοι έχουν ετοιμάσει θερμότατη υποδοχή προς τιμήν μας με τελετουργικά για καλή τύχη, υγεία και ευημερία Εκδηλώνουν με κάθε τρόπο τη χαρά τους για την επίσκεψή μας. Η Logumani, δεν πήγε σχολείο σήμερα, αφού έχει κι εκείνη την τιμητική της και είναι ντυμένη με τα γιορτινά της ρούχα όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της. Ο πατέρας, που ένα σοβαρό ατύχημα στο πόδι δεν του επιτρέπει να εργασθεί, η μητέρα, η γιαγιά, ο 13χρονος αδελφός και η 12χρονη αδελφή της Logumani είναι παρόντες, φορώντας κι αυτοί τα γιορτινά ρούχα τους.
Βγάζουμε πολλές φωτογραφίες που υποσχόμαστε να στείλουμε για όλους και μας ξεναγούν στο μικρό χωριό. Η Logumani είναι πολύ καλή μαθήτρια, παρακολουθεί ανελλιπώς τα μαθήματα αγγλικών και ονειρεύεται να γίνει γιατρός. Διαβάζει στο φτωχικό σπίτι της οικογένειας, το οποίο αποτελείται από ένα ενιαίο δωμάτιο που δεν ξεπερνά τα δεκαπέντε τετραγωνικά, όταν βεβαίως έχει ρεύμα Η ίδια και τα δύο αδέλφια της μοιάζουν μικρότερα από την πραγματική τους ηλικία, αφού η διατροφή τους δεν περιέχει όλα τα κατάλληλα στοιχεία για τη σωστή τους ανάπτυξη. Η Logumani είναι ένα πολύ σοβαρό και έξυπνο παιδί που της αξίζει ένα καλύτερο μέλλον από αυτό που της επιφυλάσσει η κοινωνική της θέση. Όπως μας πληροφορούν οι αρμόδιοι της Actionaid είναι πολύ δύσκολο ( ίσως όχι όμως ακατόρθωτο) να γίνει δεκτή η Logumani στην Ιατρική Σχολή, παρά τις καλές της επιδόσεις, αφού δεν ανήκει σε κάστα, αλλά σε πρώην νομαδική φυλή.
Αποχαιρετώντας τη Logumani και τους υπόλοιπους κατοίκους του χωριού, οι υπεύθυνοι της Actionaid μας ξεναγούν στην αίθουσα ενός δημοτικού σχολείου, όπου φοιτούν πενήντα κοριτσάκια τα οποία δεν έγιναν δεκτά στα κανονικά σχολεία επειδή δεν ανήκουν στις κάστες. Κατόπιν βλέπουμε μια μικρή αίθουσα όπου οι φτωχοί μαθητές εκπαιδεύονται στις βασικές αρχές των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Στη συνέχεια μας προσφέρουν γεύμα και παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για την Μπανγκαλόρ. Την επόμενη μέρα, 15η Αυγούστου, αργία τόσο για τους Έλληνες, όσο και για τους Ινδούς αφού γιορτάζουν την επέτειο της ανεξαρτησίας τους από τους ΄Αγγλους, φεύγουμε για τους ναούς του Χάμπι και στη συνέχεια για τη Γκόα. Στις 23 Αυγούστου επιστρέφουμε στην Ελλάδα γεμάτοι εμπειρίες που καμιά χώρα ( σημειωτέον έχουμε επισκεφθεί σχεδόν το μισό πλανήτη) δεν μας έχει προσφέρει τόσο απλόχερα.
Χρειάζεται πολλή δουλειά κυρίως στον τομέα της εκπαίδευσης για να αλλάξει η κατάσταση στην Ινδία. Να συγχαρούμε την Actionaid για το έργο που επιτελεί και να ευχηθούμε όλο και περισσότεροι Έλληνες να βάλουν ένα μικρό λιθαράκι για να βελτιωθεί η θέση αυτών των ανθρώπων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δυστυχώς πολλές φορές, με τη δική τους συναίνεση. \\\"
Στέλλα Μπελέση
Ελάτε στη σελίδα μας στο Facebook
Πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού
Οδοιπορικό στη Γκάνα: Κατερίνα Λέχου & Ναταλία Δραγούμη