Αρχική / Υποστηρίξτε μας / Πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού / Ταξίδι στην κοινότητα / Νεπάλ - κοινότητα Μπαγιούρα
Νεπάλ - κοινότητα Μπαγιούρα
.jpg)
Από τον Κυριάκο Πίσσαρη, Ανάδοχο της Μάγια από το Νεπάλ.
"Έχουν περάσει σχεδόν 8 μήνες από το ταξίδι μου στο Νεπάλ και ακόμα γνωστοί και φίλοι με ρωτούν γιατί έχω γίνει Ανάδοχος και πώς αποφάσισα να συναντήσω την μικρή Maya. Η απάντησή μου είναι η ίδια: "Γιατί πιστεύω ότι έτσι γίνομαι ένας καλύτερος άνθρωπος".
Ακόμα και σήμερα οι στιγμές του ταξιδιού και όσων έζησα, είναι έντονα χαραγμένες στην μνήμη μου. Ταξίδι μακρινό και αρκετά δύσκολο. Οι αποστάσεις μεγάλες, ο χρόνος μου λίγος, ο πλησιέστερος δρόμος για την κοινότητα στα 40 χλμ και απο εκεί άλλες 3 ημέρες περπάτημα. Το μικρό ελικοφόρο αεροπλάνο η πιο εφικτή λύση. Βγάζεις ένα εισιτήριο και περιμένεις εάν έρθει και εφόσον ο καιρός είναι καλός να πετάξεις. Στάθηκα τυχερός και πέταξα. Το τοπίο άγριο και μαγευτικό. Η υποδοχή απο τους συνεργάτες της Actionaid στο Kolti θερμή. Πάνω απο 10 νέοι και νέες περπάτησαν έως και μια ημέρα δρόμο για να με συναντήσουν. Βλέπετε δεν είναι και πολύ συνηθισμένοι σε τέτοιες επισκέψεις γι' αυτό και το νέο της άφιξης ενός "ψηλού-λευκού" απο μια μακρινή χώρα διαδόθηκε γρήγορα στο χωριό. Το επόμενο πρωί θα ξεκινήσω την 4ωρη ανάβαση για το χωριό της μικρής.
. Η κοινότητα της Maya, στην επαρχία της Bajura είναι απο τις πιο φτωχές της χώρας, γεωγραφικά αποκομμένη και με έλλειψη βασικών υποδομών. Η πλειονότητα των κατοίκων ανήκουν στην κάστα των Dalhit που είναι η κατώτερη. Δεν έχουν καθόλου δικαιώματα και το βιοτικό τους επίπεδο είναι πολύ χαμηλό. Το μεσημέρι θα φτάσουμε στο χωριό της στα 2000μ. Η καρδιά μου πάει να σπάσει, όχι απο κούραση αλλά από αγωνία! 22 σπίτια μέτρησα όλα κι όλα, φτιαγμένα απο πέτρα, χώμα και άχυρα. Τα γυναικόπαιδα μαζεμένα σε μιαν αλάνα στη μέση του οικισμού, αμήχανα βλέμματα, χαμόγελα, περιέργεια. Δεν θα δυσκολευτώ να ξεχωρίσω την μικρή Maya στο κέντρο να με κοιτά με το ίδιο ντροπαλό χαμόγελο, φορώντας τα ίδια ακριβώς ρούχα με αυτά της φωτογραφίας που κουβαλούσα επάνω μου όλο τον καιρό. Όλοι εκείνοι οι μήνες, όλες μου οι σκέψεις συμπυκνώθηκαν σε εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα.
Maya σημαίνει Αγάπη, αυτό που ένιωθα ακριβώς να πλημμυρίζει μέσα μου. Δάκρυα χαράς κυλούσαν αβίαστα, αυθόρμητα στα πρόσωπα. Δάκρυα που δεν θέλησα να κρύψω. Και μια αγκαλιά, ο κόσμος όλος. Εκεί στο πουθενά!
Δεν μπορώ να ξεχάσω την απόγνωση στα μάτια των γέρων και την προσμονή της πολυπόθητης βροχής για το λιγοστό ρύζι που καλλιεργούν. Τα ρακένδυτα παιδιά... Δεν θα ξεχάσω την υποδοχή που μου έκαναν με γιρλάντες από λουλούδια, με χορούς και τραγούδια. Το Ovir, χρωματιστή κόκκινη σκόνη που όλοι οι πρεσβύτεροι και η οικογένεια της μικρής, έβαψαν το μέτωπό μου. Το βλέμμα της άμοιρης κότας που παρά την θέλησή μου θυσίασαν για μένα. Το λιγοστό ρύζι (Bhat) και οι φακές (dhal) που ετοίμασε η μητέρα της μικρής και που όλοι μαζί φάγαμε με τα χέρια μέσα από το ίδιο πιάτο. Το εγκαταλειμμένο πέτρινο, χαμηλό δωματιάκι όπου πέρασα το βράδυ μου, που μου έμοιαζε ομορφότερο και απο το καλύτερο 5αστερο ξενοδοχείο.
Τα γελαστά προσωπάκια των μικρών που με κρυφοκοίταζαν απο τις χαραμάδες να φουσκώνω χρωματιστά μπαλόνια για να τα μοιράσω. Και όταν έπεσε η νύχτα, τι μαγική εικόνα…Όλο το χωριό λουσμένο απο το φως της πανσελήνου, τα παιδάκια να παίζουν και να τρέχουν, αγρίμια αληθινά, δίχως παπούτσια πάνω στις πέτρες. Τι παιχνίδια κάναμε, τι τραγούδια είπαμε στα Ελληνικά και στα Νεπαλι, μόνο με το φως του φεγγαριού. Και στην άλλη άκρη οι γυναίκες σε κυκλικό χορό να τραγουδούν μια όμορφη μελωδία, μέχρι αργά, μέχρι που τα ματιά μου βάραιναν γλυκά απο την κούραση και την ευτυχία.
Και τι όμορφο πρωινό να ξυπνάς απο τα γέλια παιδιών, που μαζεμένα έξω απο το παράθυρό μου, προσπαθούσαν να θυμηθούν Ελληνικές λέξεις που τους είχα μάθει.
Όπως ειδοποιήθηκα, οι μαθητές του Δημοτικού σχολείου της περιοχής, που χάρις στην πολύτιμη βοήθεια των αναδόχων λειτουργεί, είχαν μαζευτεί και περίμεναν την άφιξή μου. Εκεί και μετά απο ακόμα μια ώρα ανάβασης, πάνω απο 100 μαθητές όλων των τάξεων περίμεναν να με γνωρίσουν. Και η Maya καμαρωτή στη μέση, δίπλα απο τον δάσκαλο να με κοιτά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πρόσωπα των παιδιών αυτών, την όποια χαρά και ελπίδα μπορεί να τους έδωσα, τις εικόνες που έπλασα στην φαντασία τους, τις φωνές τους να με αποκαλούν Αytee (Κυριάκος), μέχρι να χαθώ πίσω από την πλαγιά, τα μάτια της Maya πριν τον αποχωρισμό.
Είχα την τύχη να κάνω αυτό το ταξίδι πραγματικότητα. Να δω απο κοντά πόσο δύσκολα επιβιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, πως τα στοιχειώδη για εμάς είναι ανύπαρκτα εκεί. Την αξία που έχει 1 ευρώ και για πόσο καιρό μπορεί μια οικογένεια να ζήσει με αυτό, την χαρά και το παιχνίδι που με ένα μπαλόνι κάνει ένα παιδί, να ανακαλύψω το νόημα και την αξία στα λίγα και στα μικρά.
Στα χέρια μου κρατώ ένα μικρό κόκκινο πιαστράκι που μου χάρισε η μικρή Maya για να την θυμάμαι. Το έχω πιασμένο πάνω στον διακόπτη του φωτιστικού του γραφείου μου. Έτσι λοιπόν, κάθε βράδυ πριν πέσω για ύπνο και σβήσω το φως, του ρίχνω μια κλεφτή ματιά και με το κλικ, το δωμάτιο πλημμυρίζει με το ίδιο φως της πανσελήνου εκείνης της νύχτας και στα αυτιά μου ηχούν, το ίδιο τραγούδι και τα γέλια των παιδιών... "
Κυριάκος Πίσσαρης
Πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού
Ελάτε στη σελίδα μας στο Facebook
Οδοιπορικό στη Γκάνα: Κατερίνα Λέχου & Ναταλία Δραγούμη