Αναδοχή Παιδιού

ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΑΝΑΔΟΧΩΝ

  • Η Νάνσυ Κούγκλη συναντά τον Idrissa στη Σιέρρα Λεόνε.

    «Μια μικρόσωμη γυναίκα με πλησιάζει και μου μιλά. Στα χέρια της κρατάει χαρτιά.  Είναι φωτογραφίες. Τις κοιτάζω και βλέπω τον εαυτό μου, τα παιδιά μου, τη χώρα μου…. Με ρωτά: «Εσύ δεν είσαι;» και τα μάτια της λάμπουν. «Ναι!» της λέω και αγκαλιαζόμαστε. Είναι η μαμά του «παιδιού μου»!

    Κάπου πίσω της, μισοκρυμμένος, στέκεται ντροπαλός ο 11χρονος Idrissa μου.  Φοράει τη σχολική του ποδιά. Με κοιτάζει διερευνητικά, με ματάκια που λάμπουν και μισογελούν. Τον αγκαλιάζω και τα δάκρυα κυλούν μόνα τους… Για λίγο όμως, μετά τη θέση τους παίρνουν τα χαμόγελα.

    Για όλη την υπόλοιπη μέρα ό,τι κάνουμε το κάνουμε παρέα. Δε μιλάμε πολύ, αλλά με κρατάει απ’ το χέρι και δεν το αφήνει καθόλου. Η μητέρα του μας ακολουθεί διακριτικά. Δεν το πιστεύω ότι βρίσκομαι μαζί του, στον τόπο του, ότι του έχω αποδείξει πως υπάρχω, πως δεν είμαι απλά ένα πρόσωπο πάνω σε μια φωτογραφία, και πως έκανα ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για να τον δω έστω για μια μέρα…»

  • Ο Δημήτρης Συρμόπουλος και η κόρη του Μάντυ συναντούν την Anzo στη Γκάνα.

    «Δεν ξέρω αν θα υπάρξει ξανά τέτοια στιγμή αλλά ήταν μοναδική. Να βλέπεις να έρχεται από μακριά ένα παιδάκι το οποίο μέχρι πρότινος το ήξερες μόνο από μια φωτογραφία και από τις ζωγραφιές του και αυτά που σου γράφουν οι άνθρωποι της ActionAid. Είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος που καταφέραμε και κάναμε αυτό το μεγάλο ταξίδι. Δεν ξέρω πως θα το μεταφέρω όταν γυρίσω αλλά θα προσπαθήσω. Αξίζει τον κόπο αν το έχουμε μέσα μας να προσπαθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο μας λίγο καλύτερο».

  • Ο Κυριάκος Πίσσαρης συναντά την Maya στο Νεπάλ.

    «Maya σημαίνει Αγάπη, αυτό που ένιωθα ακριβώς να πλημμυρίζει μέσα μου. Δάκρυα χαράς κυλούσαν αβίαστα, αυθόρμητα στα πρόσωπα. Δάκρυα που δεν θέλησα να κρύψω. Και μια αγκαλιά, ο κόσμος όλος. Εκεί στο πουθενά!

    Είχα την τύχη να κάνω αυτό το ταξίδι πραγματικότητα. Να δω από κοντά πόσο δύσκολα επιβιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, πως τα στοιχειώδη για εμάς είναι ανύπαρκτα εκεί. Την αξία που έχει 1 ευρώ και για πόσο καιρό μπορεί μια οικογένεια να ζήσει με αυτό, την χαρά και το παιχνίδι που με ένα μπαλόνι κάνει ένα παιδί, να ανακαλύψω το νόημα και την αξία στα λίγα και στα μικρά.

    Στα χέρια μου κρατώ ένα μικρό κόκκινο πιαστράκι που μου χάρισε η μικρή Maya για να την θυμάμαι. Το έχω πιασμένο πάνω στον διακόπτη του φωτιστικού του γραφείου μου. Έτσι λοιπόν, κάθε βράδυ πριν πέσω για ύπνο και σβήσω το φως, του ρίχνω μια κλεφτή ματιά και με το κλικ, το δωμάτιο πλημμυρίζει με το ίδιο φως της πανσελήνου εκείνης της νύχτας και στα αυτιά μου ηχούν το ίδιο τραγούδι και τα γέλια των παιδιών...»

  • Η Μαριάννα Καπνού συναντά τον Khang στην Καμπότζη.

    «Δεν μπορώ να βρω λόγια που να περιγράφουν τα συναισθήματα μου έπειτα από αυτό το ταξίδι. Μπορώ, όμως, να πω με σιγουριά ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά, από το να ξέρεις ότι συνέβαλες στο να έχει ένα παιδί καλύτερη ζωή και να το βλέπεις με τα μάτια σου. Και είδα ένα πανέμορφο αγοράκι, τον Khang, να έχει μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτή τη ζωή».

  • Η Κατερίνα Κούτση συναντά τον Khoi στo Βιετνάμ.

    «Πάντα όταν περιγράφω την μέρα που είδα τον Khoi μου, το παιδάκι στο οποίο είμαι Ανάδοχος  από το Βιετνάμ, η πρώτη σκηνή που μου έρχεται στο μυαλό είναι εκείνη που με αναγνωρίζει από μία φωτογραφία που του είχα στείλει, σε ένα από τα γράμματα μου και τρέχει στην αγκαλιά μου. Δεν είχαν προλάβει να του πουν ποια είμαι και με είχε καταλάβει. Είμαι σίγουρη πως το συναίσθημα που ένιωσα τότε και το αισθάνομαι ακόμα όταν φέρνω στο μυαλό μου εκείνη την μέρα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Τον είχα στην αγκαλιά μου και εκείνος μου ζωγράφιζε, ενώ ρωτούσα να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα για εκείνον. Μου έκανε εντύπωση που μου ζωγράφισε μια καρδιά που ήταν η μισή κόκκινη και η άλλη μισή μπλε. Όταν τον ρώτησα γιατί την χρωμάτισε έτσι μου απάντησε πως το κόκκινο συμβολίζει εμένα και το μπλε εκείνον και μου έδωσε το πιο όμορφο χαμόγελό του».

  • Η Μαρία Τοφάλου συναντά τον Joseph στην Γκάνα.

    «Και ήρθε η πολυαναμενόμενη μέρα, Τέταρτη 27 Νοέμβριου 2013. Υστέρα από 3 ώρες ταξιδιού στρίψαμε στην διασταύρωση για το χωριό Yagzore και μετά από λίγο φτάσαμε στο σχολείο. Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει. Μας περιτριγύρισαν δεκάδες παιδιά χαρούμενα, φωνάζοντας. Έψαχνα να τον βρω. Γυρίζω και τον βλέπω στην αγκαλιά του δασκάλου του, αποτραβηγμένος από τα άλλα παιδιά. Πήγα κοντά του τον αγκάλιασα σφιχτά. Η καρδούλα του χτυπούσε δυνατά, τον κοίταξα, νόμιζα ότι θα φαινόταν μέσα από το ριγέ ασπροκόκκινο πουκαμισάκι του.

    Ο δάσκαλος του Joseph μου είπε ότι είναι άριστος μαθητής. Ζήτησα να δω το τετράδιο του και ήταν γεμάτο excellent και bravo. Δίπλα μας ήταν η γιαγιά του. Μια καταπληκτική γυναίκα, απροσδιορίστου ηλικίας, όχι πολύ μεγάλη, που τον ενθάρρυνε να μιλήσει.

    Στον αποχαιρετισμό ο Joseph μου έκανε ένα τεράστιο δώρο: μου έδωσε την ευχή του! Ο Joseph δεν είναι μια μακρινή εικόνα. Πήρε τη δική του θέση μέσα στην καρδιά μου. Και εκεί θα είναι για πάντα».

  • Η Βάνα Φωκά συναντά τον Maama στην Σισσάλα της Γκάνας.

    «Όταν με ρωτούν γιατί πήγα στην Γκάνα, λέω ότι πήγα για να παραδώσω μια μπάλα ποδοσφαίρου σε κάποιο μικρό αγόρι που μου είχε γράψει ότι θέλει, όταν μεγαλώσει, να γίνει ποδοσφαιριστής. Το χωριό βρίσκεται στην σαβάνα της Sissala και το αγόρι είναι ο Μάαμα. Πρόσεχα τις λεπτομέρειες στις φωτογραφίες του, που μου είχε στείλει, έτσι τον αναγνώρισα αμέσως από τις ουλές που έχει κάτω από τα μάτια του.
    Αγγίζω τώρα το “παιδάκι της φωτογραφίας”, εδώ μπροστά μου, που τα ‘χει χαμένα. Θέλω να τον κάνω να χαμογελάσει για να συνέλθω κι εγώ, αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να μουσκεύω τα μάτια μου».

  • Ο Γιάννης Λευτάκης συναντά τον Brai στο Σρε Αμπελ της Καμπότζης.

    «Η φωτογραφία που σας στέλνω είναι από το σπίτι (καλύβα) του Brai στην κοινότητα Σρε Άμπελ της Καμπότζης, απ' όπου είναι ο πιτσιρικάς. Εδώ, φεύγοντας από το σπίτι, μου δίνει υπόσχεση ότι δεν θα σταματήσει το σχολείο. Στη Καμπότζη επισφραγίζουν μια υπόσχεση σταυρώνοντας τα μικρά δάκτυλα των χεριών».

  • Η Δέσποινα Ρηνιώτη συναντά τον Hasan στο Κούριγκραμ του Μπανγκλαντές.

    «Φτάνοντας στην κοινότητα η συναισθηματική φόρτιση κορυφώθηκε. Βλέποντας τον Hasan, η καρδιά μου πήγε να σπάσει. Δάκρυα χαράς κυλούσαν αβίαστα εμποδίζοντας λόγια που εκείνη τη στιγμή ήταν αδύναμα. Τα μεγάλα εκφραστικά του μάτια αποτύπωναν αμηχανία δικαιολογημένη, αφού η μέρα του ανήκε ολοκληρωτικά. Του έδωσα τα γράμματα με τις ζωγραφιές που μου είχε στείλει όλα αυτά τα χρόνια και τα κοιτούσε χαμογελώντας. Οι γονείς του, η αδελφή του, η γιαγιά του, με πλησίασαν, ενώ τα γυναικόπαιδα μαζεύτηκαν στην άκρη του οικισμού. Η παρουσία του συνεργάτη της ActionAid , ο οποίος τόσα χρόνια μεταφράζει τις κάρτες μου και τα γράμματα του Hasan στη Μπάγκλα και στα Αγγλικά αντίστοιχα, ήταν ευεργετική. Αγκαλιάζω το κορμάκι του Hasan και προσπαθώ να τον κάνω να χαμογελάσει για να αποφορτιστώ κι εγώ. Σιγά, σιγά ξεθαρρεύει, γίνεται πιο ομιλητικός και η γνωριμία μας εξελίσσεται».

  • Η Μελίτα Πιτσούλη συναντά την Isha στη Σιέρρα Λεόνε.

    «Μετά από 3 χρόνια ανταλλαγής αλληλογραφίας και φωτογραφιών με την 11χρονη τώρα Isha, περίμενα με πολλή αγωνία αυτή την συνάντηση.

    Μόλις φτάσαμε στο Freetown, με γνώρισε αμέσως και έτρεξε  στην αγκαλιά μου. Η στιγμή αυτή ήταν μοναδική, συγκλονιστική δεν περιγράφονται τα συναισθήματα με λόγια, δεν απεικονίζονται σε φωτογραφίες και video.

    Ήμασταν για αρκετή ώρα αγκαλιασμένες, κλαίγοντας από χαρά, συγκινημένη τόσο εγώ όσο και η μητέρα της που την συνόδευε για την συνάντηση μας. Είχαμε αρκετή ώρα για να συζητήσουμε, ευτυχώς μιλούσε λίγα Αγγλικά και την γλώσσα της καρδιάς, κουβεντιάσαμε αρκετά για την ζωή της και τα όνειρα της. Με παρακάλεσε εάν μπορέσω κάποια στιγμή να ξαναπάω, να μην την ξεχάσω και να φροντίσω να της γράφω ένα γράμμα κάθε μήνα. Όπως μου είπε όταν λαμβάνει τα γράμματα μου παίρνει δύναμη να συνεχίσει να προσπαθεί να είναι καλύτερη στο σχολείο…»

  • O Νίκος Κρυστάλλης συναντά τον Ansumana στη Σιέρρα Λεόνε.

    «Μου δόθηκε η ευκαιρία ως Ανάδοχος, να γνωρίσω από κοντά τον Ansumana ηλικίας 11 ετών καθώς επίσης και την μητέρα του 22 ετών. Μετά από 6 χρόνια Αναδοχής ήρθε η στιγμή που τον αγκάλιασα. Τα συναισθήματα έντονα με πρώτη προτεραιότητα να περάσουμε όσο περισσότερο χρόνο μας έμενε ώστε να έχουμε χαραγμένο στο μυαλό μας τις αξέχαστες στιγμές καθώς επίσης και μία υπόσχεση πως θα ξαναβρεθούμε πολύ σύντομα και πως δεν θα ξεχάσουμε ο ένας τον άλλο! Εύχομαι αυτό το μήνυμα να είναι μήνυμα ελπίδας, χαράς και αισιοδοξίας για όλη την ανθρωπότητα».

  • Η Κωνσταντίνα Λιβανού συναντά τον Theogene στη Ρουάντα.

    «Τον Theogene μου δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά σε ένα ταξίδι της ActionAid στην Ρουάντα. Η συνάντησή μας έγινε σ’ ένα πρότυπο νηπιακό κέντρο (έργο της ActionAid) και ήρθε μαζί με τους γονείς και τα δύο μικρότερα αδερφάκια του. Μου έδωσε ένα μπουκέτο λουλούδια από τον κήπο του σπιτιού του κι ένα πολύχρωμο μπαλάκι από κλωστές που είχε φτιάξει μόνος του. Οι γονείς του μου έδωσαν από μία σφιχτή αγκαλιά ο καθένας και κάθε αγωνία εξαφανίστηκε από μέσα μου. Αυτή η μέρα έχει μείνει στο μυαλό μου γεμάτη με χαρά και συγκίνηση και ανυπομονώ για την επόμενη φορά που θα τους δω, στην πρόσκληση που αποδέχτηκα, στο σπίτι τους!»

  • Ο Βασίλης Μακρυγιάννης συναντά την Mambon στην Γκάνα.

    «Φτάσαμε στο χωριό της Mambon, με πρώτη στάση το σχολείο της. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη.  Η υποδοχή των παιδιών και των δασκάλων ήταν απερίγραπτη, παιδιά του σχολείου τραγουδούσαν και χόρευαν τοπικούς χορούς, ανάμεσα σε αυτά και η Mambon.

    Η Mambon ήταν φανερά σοκαρισμένη καθώς ήταν το επίκεντρο της προσοχής μου και ο λόγος για τον οποίο βρισκόμουν εκεί. Ήταν  συγκινημένη για το γεγονός ότι ταξίδεψα από τόσο μακριά μόνο και μόνο για να τη δω και να μιλήσω μαζί της. Μετά βίας κατάφερνε να συγκρατήσει τα δάκρυά της και να προφέρει μία λέξη όταν άρχισα να της μιλώ στην προσπάθειά μου να σπάσω τον «πάγο», αλλά και εγώ ο ίδιος προσπαθούσα να συνέλθω από την συγκινησιακή φόρτιση».

  • Ο Πάνος Αδαμίχος συναντά την Jammie στη Σιέρα Λεόνε.

    «Πριν δώδεκα χρόνια όταν αποφάσισα να γίνω Ανάδοχος Παιδιού στην ActionAid, θυμήθηκα ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει για τον εμφύλιο πόλεμο στην Σιέρα Λεόνε και ζήτησα να γίνω Ανάδοχος σε αυτήν την μικρή αλλά τόσο πολύπαθη χώρα. Έτσι έγινα Ανάδοχος της Jammie, η οποία γεννήθηκε το 2002 και ζει στην κοινότητα Μπο με τους γονείς της και τα 4 αδέλφια της. Που να φανταστώ ότι μετά από 12 χρόνια, θα ταξίδευα στην Δυτική Αφρική για να γνωρίσω την ''κόρη'' μου!!!»

  • Η Αφροδίτη Μπερδέ συναντά την Han στο Βιετνάμ.

    «Επιτέλους ήρθε η ώρα που τόσο πολύ ανυπομονούσα, να γνωρίσω τη μικρή μου Han! Είμαστε στο δρόμο για το σχολείο της και είμαι γεμάτη συναισθήματα, αγωνία, άγχος, ανυπομονησία, αμηχανία, αλλά και τόση χαρά, τόση πολλή χαρά και υπερηφάνεια... Τι να της πω; Και αν ντρέπεται και δε μιλάει; Πώς να τη πλησιάσω; Πώς θα μιλήσουμε αφού δε ξέρει Αγγλικά; Να την αγκαλιάσω ή θα φοβηθεί; και τόσες άλλες αγωνίες...

    Μέσα σε τόσα παιδάκια στο σχολείο ψάχνω να βρω τα κοριτσάκια, τα παρατηρώ μήπως και την αναγνωρίσω από τη φωτογραφία της...

    Στο γραφείο των δασκάλων η αγωνία χτυπάει κόκκινο, κάποιος από την ActionAid Βιετνάμ φωνάζει το όνομά μου και με πάει στη Han. Πόσο όμορφη είναι... και ξαφνικά όλο το άγχος, η αγωνία και η αμηχανία έχουν φύγει και τη θέση τους παίρνουν πολλά χαμόγελα, αγκαλιές, ζωγραφιές, παιχνίδια και φιλιά. Πόσο γρήγορα πέρασε η ώρα....

    Στην επιστροφή νιώθω άλλος άνθρωπος....τόσο χαρούμενη και υπερήφανη, αλλά ταυτόχρονα τόσο απογοητευμένη που κάποιοι "μεγάλοι" αποφάσισαν να ζουν αυτά και τόσα άλλα παιδάκια κάτω από αυτές τις συνθήκες».

  • Η Φωτεινή Σκανδαλή συναντά την Polon στην Ινδία.

    «Πλησιάσαμε προς το φτωχικό σπίτι της Polon, έβλεπα γύρω μου δεκάδες ανθρώπους, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, όλοι ντυμένοι με αυτό το υπέροχο χρώμα της Ινδίας, αλλά δεν ήξερα ποιο είναι το δικό μου παιδί… Και καθώς πλησιάζαμε προς το σπίτι, βγαίνει από την πόρτα ένα κοριτσάκι, μια κούκλα, κρατώντας στα χέρια του  υπέροχα χρωματιστά φουλάρια που μας τα περνάει στον λαιμό για το καλωσόρισμα. Απλώνει το χέρι του για να με χαιρετήσει, της δίνω κι εγώ το δικό μου, αλλά μετά δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Την αγκαλιάζω, την φιλάω  την σφίγγω επάνω μου.

    Χαιρετάω τους γονείς της, τα αδέλφια της, την γιαγιά, ο κόσμος γύρω μας κοιτάζει. Είναι όλα τόσο υπέροχα. Ένα πανηγύρι ψυχής!!!! Και καθόμαστε μαζί με το κοριτσάκι μου και της ζητάω να μου ζωγραφίσει κάτι με τα χρωματιστά μολύβια που της έφερα. Κι εκείνη παίρνει με άνεση τις μπογιές και το χαρτί και μου φτιάχνει ένα μάνγκο. Και προσπαθούμε να μιλήσουμε οι δύο μας, γιατί η  μικρή μου δεν γνωρίζει καθόλου Αγγλικά, ούτε καν Χίντι, την επίσημη γλώσσα της Ινδίας. Έχουμε μαζί μας έναν κύριο που της μεταφράζει. Αλλά η γλώσσα της καρδιάς, των ματιών, της ψυχής μας, τα καταλαβαίνει όλα.»

ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ
ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ
ΑΝΑΔΟΧΗ

  • Χώρες Αναδοχής ActionAid Ελλάς
  • Χώρες που Χρειάζονται Αναδόχους τώρα
Καλωσόρισες στην ActionAid!
Γνώρισε τώρα και την Αναδοχή Παιδιού και ξεκίνα κάτι σπουδαίο!