




Αρχική / Eκστρατείες / Πες Όχι στην Πείνα / Ποιοι είναι οι Αναπτυξιακοί Στόχοι της Χιλιετίας;
Oκτώ χρόνια πριν στο Συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών, 189 επικεφαλείς κρατών και κυβερνήσεων, εκπροσωπώντας τους πολίτες των κρατών του Βορρά και του Νότου, υπέγραψαν τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας (Millennium Development Goals-MDGs).
Οι Αναπτυξιακοί Στόχοι σκόπευαν να προσφέρουν ένα σύνολο μετρήσιμων στόχων που «θα απελευθέρωναν τους συνανθρώπους μας από τις άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες της ακραίας φτώχειας, στις οποίες υπόκεινται περισσότεροι από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι». Οι οχτώ Αναπτυξιακοί Στόχοι που πρέπει να επιτευχθούν έως το 2015, ανταποκρίνονται στις κυριότερες αναπτυξιακές προκλήσεις του κόσμου και είναι:
1. Η μείωση της ακραίας φτώχειας και της πείνας
2. Η δυνατότητα πρόσβασης στο δημοτικό σχολείο για όλα τα παιδιά
3. Η προώθηση της ισότητας των φύλων και της χειραφέτησης των γυναικών
4. Η μείωση του ποσοστού θνησιμότητας των παιδιών
5. Η μείωση του ποσοστού της μητρικής θνησιμότητας
6. Η καταπολέμηση του ιού HIV/AIDS, της ελονοσίας και των άλλων σοβαρών ασθενειών
7. Η διασφάλιση της βιωσιμότητας του περιβάλλοντος
8. Η δημιουργία ενός δικτύου παγκόσμιας συνεργασίας για την ανάπτυξη.
Το 2002 τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) αποφάσισαν να λάβουν άμεσα μέτρα όσον αφορά στην παροχή αναπτυξιακής βοήθειας, με σκοπό την εκπλήρωση των Στόχων της Χιλιετίας έως το 2015. Συγκεκριμένα, οι δωρήτριες χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, δεσμεύτηκαν να παρέχει κάθε χώρα το 0.33% του Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος (ΑΕΕ) για Επίσημη Αναπτυξιακή Βοήθεια (ΕΑΒ) μέχρι το 2010 και το 0.7% του ΑΕΕ έως το 2015.
Η κατάσταση σήμερα:
Ωστόσο τα επίσημα στοιχεία για το 2007 του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) δείχνουν πως η αναπτυξιακή βοήθεια των κρατών μελών έχει μειωθεί κατά 1.7δις ευρώ. Από τα 27 ευρωπαϊκά κράτη μέλη, τα 17 δεν αύξησαν την αναπτυξιακή τους βοήθεια, ενώ 11 χώρες προχώρησαν σε μείωση της παραπάνω βοήθειας. Για την πλήρη έκθεση σχετικά με την απόδοση των Ευρωπαϊκών κρατών σε σχέση με την αναπτυξιακή βοήθεια κάντε κλικ εδώ. Για την περίληψη της έκθεσης στα ελληνικά, κάντε κλικ εδώ.
Για την Ελλάδα:
Για το 2007 η βοήθεια που παρείχε η Ελλάδα ανέρχεται σε €365.98 εκατομμύρια ευρώ (δηλαδή το 0.16% του ΑΕΕ της). Παρά τη δέσμευση της κυβέρνησης να πετύχει το στόχο του 0.51% έως το 2010, η ελληνική βοήθεια μειώθηκε φέτος (κατά 0.01%). Η Ελλάδα κατέχει την τελευταία θέση (μαζί με ΗΠΑ) ανάμεσα στις 22 δωρήτριες χώρες και την τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της Ευρώπης των 15.
Πέρα όμως από την ποσότητα της παρεχόμενης βοήθειας είναι επιτακτική ανάγκη να βελτιωθεί και η ποιότητά της. Η ελληνική βοήθεια δίνεται σύμφωνα με γεωπολιτικά κίνητρα και δεν επικεντρώνεται στην καταπολέμηση της φτώχειας, καθώς το 2007 από το σύνολο των παραληπτριών χωρών μόνο μία εντάσσεται στην κατηγορία των Λιγότερο Αναπτυγμένων Χωρών, ενώ οι υπόλοιπες ανήκουν στην κατηγορία των χωρών Μέσου Εισοδήματος και είναι κυρίως χώρες των Βαλκανίων.
Επίσης, η χώρα μας έχει από τα υψηλότερα ποσοστά δεσμευμένης βοήθειας στην Ευρώπη(60.9%), δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας που παρέχουμε είναι σε αγαθά και όχι σε χρήματα, γεγονός που εμποδίζει τη βιώσιμη ανάπτυξη των φτωχών χωρών και υπονομεύει την αποτελεσματικότητα της βοήθειας. Επιπλέον, στην αναπτυξιακή βοήθεια υπολογίζουμε δαπάνες που δεν αφορούν στη προβλεπόμενη βοήθεια, όπως τις δαπάνες για τους πρόσφυγες και για την εκπαίδευση αλλοδαπών φοιτητών στην Ελλάδα, διογκώνοντάς την κατά 15%. Για την πλήρη έκθεση για την ελληνική αναπτυξιακή βοήθεια κάντε κλικ εδώ.
Τι ζητάμε:
- Συγκεκριμένο διαφανές χρονοδιάγραμμα από τις εθνικές κυβερνήσεις για την επίτευξη των δεσμεύσεων που έχουν λάβει.
- Να μη συμπεριλαμβάνονται στην αναπτυξιακή βοήθεια δαπάνες που αφορούν στην παραγραφή χρεών, στους μετανάστες και στους αλλοδαπούς φοιτητές.
- Μείωση της δεσμευμένης διμερούς βοήθειας, δηλαδή η βοήθεια να παρέχεται σε χρήματα και όχι σε αγαθά.
- Διαφάνεια και δημοσιοποίηση των στοιχείων που αφορούν στην Επίσημη Αναπτυξιακή Βοήθεια των κρατών.
- Παροχή της αναπτυξιακής βοήθειας προς τις φτωχότερες χώρες του νότου και όχι σε εκείνες που εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά συμφέροντα της δωρήτριας χώρας.
Η Ευρώπη μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην παροχή αναπτυξιακής βοήθειας. Ωστόσο τα επίσημα στοιχεία δείχνουν πως έχει ακόμα μεγάλο δρόμο να καλύψει, με κίνδυνο αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, να αποτύχει να εκπληρώσει τις διεθνείς δεσμεύσεις, γεγονός που θα είχε τραγικές συνέπειες στις ζωές όχι μόνο των πιο φτωχών του κόσμου, αλλά και της διεθνούς κοινότητας συνολικά.