Αρχική / Υποστηρίξτε μας / Πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού / Ταξίδι στην κοινότητα / Ινδία / Kοινότητα Ναλμπάρι
Kοινότητα Ναλμπάρι
Από τη Φωτεινή Σκανδαλή, Ανάδοχο της Πολόν από την κοινότητα Ναλμπάρι της Ινδίας.
"Η Πολόν μένει στο Assam State, το τελευταίο κρατίδιο της Ινδίας, στα Βορειοανατολικά της χώρας. Έφθασα στο Δελχί παραμονή Χριστουγέννων και πήρα το αεροπλάνο για το Γκουαχατί, την πρωτεύουσα του Ασσάμ. Σε διόμιση ώρες προσγειωνόμαστε στο αεροδρόμιο, όπου μας περιμένει ο τοπικός εκπρόσωπος της Action Aid, ο Σουάπαν. Με γνωρίζει αμέσως και εγώ δεν καταλαβαίνω πως γίνεται αυτό, αλλά μου εξηγεί. Το φθινόπωρο είχα στείλει μια φωτογραφία μου στην Πολόν, και εκείνη την έλαβε και την έδειχνε σε όλο το χωριό. Δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου. Νόμιζα πως η φωτογραφία δεν είχε φθάσει. Αλλά η μικρή μου, να την έχει λάβει και να την δείχνει περιχαρής σε όλους!
Έχουμε τρεις ώρες ταξίδι με το τζίπ, αλλά δεν με πειράζει καθόλου. Η διαδρομή είναι υπέροχη, το τοπίο πανέμορφο και τόσο οικείο. Και στο βάθος ο ποταμός Βραχμαπούτρα. «Όλο το χωριό σας περιμένει», μας λέει ο Σουάπαν. Όλο το χωριό!!!!!! Μια τροπική ζούγκλα γύρω μας, το τζιπ προχωράει σε χωματόδρομο, τα κλαδιά των δέντρων σχεδόν μπαίνουν από τα παράθυρα.
Σε λίγα λεπτά φτάνουμε στο χωριό. Είναι μερικές καλύβες όλες κι όλες, φτιαγμένες από λάσπη και από χόρτα. Οι άνθρωποι εδώ δουλεύουν σκληρά, δεν κερδίζουν πάνω από ένα ευρώ κάθε μέρα, και δεν έχουν ηλεκτρισμό.Αλλά έχουν, Θεέ μου, ένα χαμόγελο!!!!
Ένα χαμόγελο που με αγκάλιασε από την στιγμή που κατέβηκα από το αυτοκίνητο. Πλησιάσαμε προς το φτωχικό σπίτι της Πολόν, έβλεπα γύρω μου δεκάδες ανθρώπους, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, όλοι ντυμένοι με αυτό το υπέροχο χρώμα της Ινδίας, αλλά δεν ήξερα ποιο είναι το δικό μου παιδί… Και καθώς πλησιάζαμε προς το σπίτι, βγαίνει από την πόρτα ένα κοριτσάκι, μια κούκλα, κρατώντας στα χέρια του υπέροχα χρωματιστά φουλάρια που μας τα περνάει στον λαιμό για το καλωσόρισμα. Απλώνει το χέρι του για να με χαιρετήσει, της δίνω κι εγώ το δικό μου, αλλά μετά δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Την αγκαλιάζω, την φιλάω την σφίγγω επάνω μου. Χαιρετάω τους γονείς της, τα αδέλφια της, την γιαγιά, ο κόσμος γύρω μας κοιτάζει. Είναι όλα τόσο υπέροχα. Ένα πανηγύρι ψυχής!!!!
Και καθόμαστε μαζί με το κοριτσάκι μου και της ζητάω να μου ζωγραφίσει κάτι με τα χρωνατιστά μολύβια που της έφερα. Κι εκείνη παίρνει με άνεση τις μπογιές και το χαρτί και μου φτιάχνει ένα μάνγκο. Και προσπαθούμε να μιλήσουμε οι δυό μας, γιατί η μικρή μου δεν γνωρίζει καθόλου αγγλικά, ούτε καν Χιντι, την επίσημη γλώσσα της Ινδίας. Έχουμε μαζί μας έναν κύριο που της μεταφράζει. Αλλά η γλώσσα της καρδιάς, των ματιών, της ψυχής μας, τα καταλαβαίνει όλα.
«Σε λίγο θα πάμε στο σχολείο όπου μας έχουν ετοιμάσει μια μικρή γιορτή και μας περιμένει όλο το χωριό», μου λέει ο Σουάπαν, ενώ η Πολόν εξαφανίζεται για λίγο μέσα στο σπίτι. Βγαίνει ντυμένη με μακριά φούστα, το παραδοσιακό ένδυμα της περιοχής. Στο προαύλιο του σχολείου μας περιμένει πραγματικά όλο το χωριό.
Τα παιδιά αρχίζουν να τραγουδούν και να χορεύουν. Όταν τελειώνουν, τα χειροκροτούμε, προσφέρουμε σε όλο τον κόσμο καραμέλες και σοκολάτες και μετά παίρνω πάλι την Πολόν από το χέρι. Θέλω να δω την τάξη της. Κι εκείνη σαν να καταλαβαίνει, μου σφίγγει το χέρι και με τραβάει στο εσωτερικό του σχολείου. Μια μεγάλη φτωχική αίθουσα, με λίγους πάγκους για θρανία και κάποιες ζωγραφιές στους τοίχους. Δίνουμε στα παιδιά μπλόκ και μπογιές για να ζωγραφίσουν. Και όλο το πλήθος μεταφέρεται δίπλα μας, γύρω μας, να δουν, να καταλάβουν, να χαρούν. Τα παιδιά ζωγραφίζουν, τραβάμε φωτογραφίες, βίντεο, γελάμε, κολλάμε στον τοίχο τον παγκόσμιο χάρτη….. Θα ήθελα να μείνω εκεί για ώρες, για μέρες. Να κάνω μάθημα μαζί μ’ αυτά τα φτωχά και χαμογελαστά παιδιά.
Όμως ο ήλιος αρχίζει να δύει και πρέπει να φύγουμε. Έτσι μας είπε ο Σουάπαν και καταλαβαίνω ότι δεν γίνεται αλλιώς. Βγαίνουμε από το σχολείο και μαζευόμαστε όλοι μαζί για τις τελευταίες φωτογραφίες. Και σε λίγο, εκεί μπροστά στο φτωχικό σπίτι της Πολόν, πρέπει να την αποχαιρετήσω. Σκύβω και την αγκαλιάζω, την φιλάω. Ούτε κι εγώ ξέρω πόση τρυφερότητα έβαλα σε κείνο το τελευταίο φιλί. Οι γονείς, η γιαγιά, όλοι μας αγκαλιάζουν και μας εύχονται να «ζήσουμε πολύ». "
Φωτεινή Σκανδαλή,
Πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού
Ελάτε στη σελίδα μας στο Facebook
Οδοιπορικό στη Γκάνα: Κατερίνα Λέχου & Ναταλία Δραγούμη