Αρχική / Eκστρατείες / Ομάδα Νέων Activista / Οι ACTIVISTA στον κόσμο
Οι ACTIVISTA στον κόσμο
Το ταξίδι μου προς μια Νιγηρία χωρίς πείνα
Γράφει ο Anthony Etim, μέλος των Activista στη Νιγηρία.
Στις 26 Οκτωβρίου 2011 ξεκινήσαμε ένα ταξίδι κινητοποίησης σε διαφορετικές κοινότητες στη Νιγηρία με σκοπό να συζητήσουμε με μικροκαλλιεργητές για τα προβλήματά μας, να μάθουμε περισσότερα για τον τρόπο ζωής τους και να οργανώσουμε μια συζήτηση μεταξύ των αγροτών και των κυβερνητικών εκπρόσωπων.
Η Edem-Ani ήταν η πρώτη κοινότητα που επισκεφτήκαμε. Ο δρόμος που οδηγεί στην κοινότητα ήταν σε κακή κατάσταση, χωμάτινος και γεμάτος με λακκούβες. Ο αρχηγός της κοινότητας ήταν ενθουσιασμένος που είδε νέους ανθρώπους να κάνουν δράσεις για την προώθηση της γεωργίας. Μας ενθάρρυνε να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τα συμφέροντα των φτωχών.
Ακούστε τους αγρότες
Επισκεφτήκαμε επίσης την κοινότητα Idi-Opi. Ο αρχηγός ήταν πολύ δεκτικός και φιλόξενος. Μας προσέφερε Kolanut (αναψυκτικό τύπου cola ) και ζεστά ποτά για να μας υποδεχτεί. Στη διάρκεια της συζήτησης, μας είπε ότι για τους ανθρώπους της κοινότητας, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να αντιμετωπίσουν τα παράσιτα και τις αρρώστιες των καλλιεργειών. Τόνισε επίσης ότι δεν έχουν λάβει καμία αγροτική ενίσχυση από το τοπικό κυβερνητικό συμβούλιο.
Δυστυχώς η δουλειά στο χωράφι της χήρας στο Idi-Opi που είχαμε προγραμματίσει, δεν πραγματοποιήθηκε. Μας είπαν ότι η χήρα είχε πάει στην αγορά να πουλήσει τα προϊόντα της, καθώς λόγω της κουλτούρας τους είναι όλοι υποχρεωμένοι να πουλάνε ή να αγοράζουν κάτι στην τοπική αγορά κάθε μέρα.
Ο αρχηγός της κοινότητας μας μίλησε για το θέμα της ιδιοκτησίας γης από γυναίκες. Τόνισε ότι η κουλτούρα τους δεν επιτρέπει οι γυναίκες να έχουν στην κατοχή τους γη παρά μόνο αν έχουν δικά τους χρήματα να την αγοράσουν (εννοεί ότι δεν μπορεί να την αποκτήσουν μέσω κληρονομιάς, παραχώρησης κτλ). Για τις χήρες, εάν κάποια έχει καλή συμπεριφορά, ίσως να της παραχωρηθεί γη για να καλλιεργήσει (όχι να γίνει ιδιοκτησία της).
Επισκεφτήκαμε επίσης την κοινότητα Ibeku-Opi, μια πολύ φτωχή κοινότητα με πολύ δύσκολη οδική πρόσβαση. Μου φάνηκε πολύ ειρωνικό ότι το παλάτι του αρχηγού είναι τόσο καλαίσθητα χτισμένο και επιπλωμένο, θυμίζοντας μου το παλάτι του Buckingham, ενώ τριγύρω υπήρχαν πολλές αγροτικές καλύβες. Ένιωσα λύπη γιατί θα έπρεπε να έχει χρηματοδοτήσει με τα πλούτη του, τουλάχιστον την κατασκευή ενός κοινοτικού δρόμου.
Οι γυναίκες εδώ, δεν έχουν στην κατοχή τους γη
Επισκεφτήκαμε την κοινότητα Edem-Ani, μια γειτονική κοινότητα της Ibeku-Opi. Εκεί είχαμε προγραμματίσει να κάνουμε μια ακόμη ανοιχτή συζήτηση όπως στις άλλες περιοχές, αλλά αλλά μάθαμε ότι ο τελάλης της πόλης δεν μετέδωσε σωστά τις πληροφορίες στους κατοίκους. Απογοητεύτηκα γιατί είχα μεγάλες προσδοκίες. Τελικά καταφέραμε να μιλήσουμε με κάποιους εκπροσώπους από κρατικούς φορείς και οι ιστορίες που μας είπαν δεν διέφεραν από αυτά που είχαμε ακούσει στις άλλες κοινότητες. Οι γυναίκες δεν έχουν στην κατοχή τους γη, μας είπε ο αρχηγός.
Στο τέλος επιστρέψαμε στην πόλη Nsukka, όπου οργανώσαμε μια συνάντηση μεταξύ των κατοίκων και των μελών του τοπικού κυβερνητικού συμβουλίου. Αρχικά, κάναμε δύο ομάδες εργασίες, χωρίζοντας τις γυναίκες από τους άντρες, κάτι που είχαμε μάθει από τις επισκέψεις στις κοινότητες ότι ήταν καλή τεχνική. Στη συζήτηση στην ομάδα τους οι γυναίκες ήταν επικοινωνιακές παρά το γεγονός ότι μιλούσαν στις διαφορετικές τοπικές τους γλώσσες. Εξέφρασαν απόψεις σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, μερικά από τα οποία περιλαμβάνουν την έλλειψη γης, λιπάσματος και χρηματοδότησης καθώς και την κακή κατάσταση των δρόμων.
Το κουράγιο και η θέληση των γυναικών
Όταν τελείωσαν οι ομάδες εργασίες και ξεκινήσαμε την ολομέλεια, ξαφνικά οι γυναίκες πάγωσαν και δεν μπορούσαν να εκφραστούν και να συζητήσουν τα προβλήματά τους. Ανακάλυψα ότι φοβούνταν τους άντρες, ειδικά τους κυβερνητικούς. Οι άντρες ήταν οι μόνοι που μιλούσαν για τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν στις κοινότητες. Πρόσεξα ότι ο γραμματέας της τοπικής κυβέρνησης που είναι υπεύθυνος για θέματα γεωργίας, προσπαθούσε να τις πτοήσει.
Όταν αναφέρονταν τα θέματα που είχαν θίξει οι άνθρωποι των κοινοτήτων, οι κυβερνητικοί ήθελαν να τα αποφύγουν αλλά οι φωνές των γυναικών δυνάμωναν και στο τέλος κατάφεραν να δεσμεύσουν τους πολιτικούς σε κάποιες υποσχέσεις, βάσει των οποίων θα γίνει η επόμενη κινητοποίησή μας.
Για μένα ήταν η πιο ενδιαφέρουσα εμπειρία και σκέφτομαι και ότι θα πρέπει να οργανωθούν και άλλα προγράμματα για να ενδυναμωθεί το κουράγιο και η θέληση των γυναικών.
--- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- Μια μαρτυρία από το προσφυγικό στρατόπεδο Daadab στην Κένυα
Ο Collins, εθελοντής Activista στην ActionAid Kenya, μας γράφει για την επίσκεψή του στο προσφυγικό στρατόπεδο Daadab στην Κένυα και μοιράζεται μαζί μας την τραγική ιστορία ενός ανθρώπου που γνώρισε εκεί, ο οποίος είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει στις στέπες τη γυναίκα του και τον ένα γιο του να πεθάνουν, ώστε να επιβιώσει ο ίδιος και να σώσει τα υπόλοιπα παιδιά του.Ένιωθα την ζέστη να κυλάει χαμηλά στον λαιμό μου. Ήταν 8 το πρωί και ο καυτός ήλιος της βόρειας Κένυας ήταν ήδη ψηλά: ο καύσωνας στερούσε την ενέργεια από κάθε ζωντανό πλάσμα που μπορούσα να δω. Για όσους από σας δεν είχαν ποτέ την εμπειρία να ζήσουν στον ήλιο της Κένυας, φανταστείτε ότι νιώθεις σαν να είναι ήδη αργά το μεσημέρι.
Σχεδόν ξεχασμένο από τον υπόλοιπο κόσμο σε αυτό το απομονωμένο μέρος βρίσκεται το μεγαλύτερο στρατόπεδο προσφύγων του κόσμου, το Daadab, που είναι πλέον το σπίτι για εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, τα οποία έχουν τώρα γίνει σε εχθρικά περιβάλλοντα λόγω του λιμού, των πολέμων και των εξαιρετικά δύσκολων συνθηκών ζωής.
Δεν έχω λόγια για να περιγράψω αυτά που είδα περπατώντας στα τρία στρατόπεδα που αποτελούν το Daadab. Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψεις την αγριότητα της ζωής που συνάντησα εκεί. Τα μάτια μου βούρκωσαν στη θέα αποστεωμένων ανδρών, γυναικών και παιδιών που έφτασαν στο Daadab, αφού περπάτησαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στις χειρότερες συνθήκες. Και όλα αυτά για να συναντήσουν τεράστιες ουρές άλλων εκτοπισμένων που περίμεναν να γίνουν δεκτοί ως «πρόσφυγες», άλλοι καθιστοί κι άλλοι μισοκοιμισμένοι κάτω από τον καυτό ήλιο, πολύ αδύναμοι για να σταθούν όρθιοι.
Ο μακρύς δρόμος προς την Γη της Επαγγελίας
Μόνο οι πιο δυνατοί επιβιώνουν για να πουν την ιστορία τους. Ο 35χρονος Adeka Ibrahim, διέσχισε 450 χιλιόμετρα από την Σομαλία μέχρι τον καταυλισμό Daadab. Δεν είναι ούτε πεινασμένος, ούτε κουρασμένος. Η πείνα και η κούραση του ταξιδιού ξεχνιούνται, μπροστά στον πόνο και τις ενοχές που νιώθει, επειδή άφησε την ετοιμοθάνατη γυναίκα του και τον γιο του και δεν τους πήρε μαζί στο μεγάλο και κουραστικό ταξίδι.Αδύναμος και πληγωμένος, με δάκρυα στα μάτια, ο Adeka μας διηγήθηκε την δοκιμασία του στο Dagahaley στο νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, όπου νοσηλεύονταν οι γιοι του, αφού κατάφεραν με μεγάλη δυσκολία να επιζήσουν.
Αφού μετέφερε την γυναίκα του και τα τρία του παιδιά για εκατοντάδες χιλιόμετρα, ο Adeka εξαντλήθηκε και δεν είχε δυνάμεις να συνεχίσει.
«Άρχισαν να νιώθουν αδύναμοι. Δεν μπορούσα να τους κουβαλήσω. Αναγκαστήκαμε να επιβραδύνουμε και το υπόλοιπο καραβάνι προσφύγων μας άφησε πίσω», είπε σκουπίζοντας τα δάκρυα από τα μάτια του.
Χωρίς κανέναν να τον βοηθήσει, είχε δύο επιλογές: να πεθάνει από εξάντληση μαζί με την γυναίκα του και τα παιδιά του ή να αφήσει την αδύναμη γυναίκα του και το γιο του στις στέπες και να συνεχίσει το ταξίδι του με τους δυο γιους του. Επέλεξε το δεύτερο.
Φτάνοντας στο νοσοκομείο και με τη φρικτή σκέψη που είχε εγκαταλείψει την γυναίκα του και τον γιο του να τον βασανίζει, έκανε ότι μπορούσε για να πάει τα παιδιά του στο νοσοκομείο.
«Επιβιώσαμε με την βοήθεια ανθρώπων που συναντήσαμε στον δρόμο» λέει ένας ακόμη πρόσφυγας, ο 23χρονος Abdi Mohammed που έφυγε από την Σομαλία και άφησε εκεί τους άρρωστους γονείς του. «Ήταν πολύ άρρωστοι για να περπατήσουν» λέει και τα μάτια του γεμίζουν με δάκρυα και τύψεις ενώ μιλάει για τους γονείς του.
«Δεν ξέρω αν ζουν ακόμα» συνεχίζει ο 23χρονος.
Οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων είναι γεμάτες δυστυχία. Αν και δεν είμαι γονιός, η σκέψη του να βλέπω το παιδί, την σύζυγο, τους γονείς ή τους γείτονες μου να λιώνουν σιγά-σιγά γνωρίζοντας ότι πεθαίνουν και ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό, είναι βασανιστική.
Φεύγοντας από το στρατόπεδο ρώτησα τον Abdi αν σκοπεύει να γυρίσει πίσω κάποια μέρα ή αν σκοπεύει να ζήσει όλη του την ζωή στο Daabad. Με τα μάτια του γεμάτα αβεβαιότητα μου είπε ότι προτιμά να μείνει στο στρατόπεδο προσφύγων παρά να γυρίσει πίσω στην Σομαλία.
«Τουλάχιστον εδώ υπάρχει φαγητό, περίθαλψη και πάνω απ’ όλα, εδώ υπάρχει ειρήνη» μας λέει καθώς μας εύχεται καλό ταξίδι.
--- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---
Γράφει η Anjana Luitel από τo Νεπάλ.
Όταν ο οικογενειακός μας ιερέας προσπάθησε να βάλει στο μέτωπο μου κόκκους ρυζιού αναμεμειγμένους με κατακόκκινη σκόνη, ένα τελετουργικό το οποίο πραγματοποιείται στα ινδουιστικά φεστιβάλ, τον ρώτησα: «Γιατί να ξοδεύουμε τροφή σε τέτοιου είδους τελετουργικά;» Η μητέρα μου με κοίταξε περιφρονητικά, όμως εκείνος μου χαμογέλασε και απάντησε: «Πραγματικά δεν γνωρίζω, όμως σε κανένα από τα ιερά κείμενα των ινδουιστών δεν αναφέρεται πως οι κόκκοι ρυζιού είναι απαραίτητοι στα τελετουργικά. Είναι όμως μέρος της κουλτούρας μας εδώ και πάρα πολύ καιρό, χωρίς να ξέρω πότε ακριβώς ξεκίνησε.»
Τον χρόνο που μας πέρασε, σκεφτόμουν αρκετά γιατί να χαραμίζεται τόση τροφή. Υποθέτω πως κάθε Ινδουιστής (80.62% του συνολικού πληθυσμού του Νεπάλ) χρησιμοποιεί το ρύζι ως προσφορά στους θεούς. Κάποιοι έχουν την τάση να προσφέρουν χτυπημένο ρύζι, φασόλια και αυγά σε καθημερινή βάση και όχι μόνο σε ειδικές περιστάσεις. Όταν περπατά κανείς στα στενά δρομάκια του Κατμαντού μπορεί να δει σχεδόν σε κάθε του βήμα τέτοιου είδους παραδείγματα.
Η εορταστική περίοδος μόλις ξεκίνησε στο Νεπάλ και μπορεί κανείς να δει ανθρώπους έξω από τους ναούς περιμένοντας να προσκυνήσουν. Τα χέρια τους είναι γεμάτα με τριών ειδών χρωματιστή σκόνη: κίτρινη, κόκκινη και πορτοκαλί, ρύζι και μείγμα από σπόρους σουσαμιού και κριθαριού, φρούτα, γλυκά, λίγα νομίσματα, θυμιάματα και λυχνάρια που καίνε βούτυρο. Σε μερικές περιπτώσεις έχουν επίσης ρούχα, βραχιόλια, καθρέφτες κτλ. Έξω από τους ναούς βλέπει κανείς ουρά από ζητιάνους, οι οποίοι ελπίζουν πως οι προσκυνητές θα τους δώσουν χρήματα ή κάτι να φάνε. Οι περισσότεροι όμως ή δεν τους παρατηρούν ή τους κοιτούν υποτιμητικά. Μερικοί λένε μάλιστα πως δεν υπάρχει πλέον ηρεμία στους ναούς και πως ο προσωπικός τους χρόνος με τους θεούς έχει διαταραχθεί.
Η Ινδουιστική κουλτούρα θεωρείται κουλτούρα με υψηλές παραδοσιακές αξίες, όμως αυτού του είδους οι αξίες με ενοχλούν αυτές τις μέρες. Τι είδους κουλτούρα υποστηρίζουμε; Μεγάλωσα και εγώ σε παρόμοια κουλτούρα, πηγαίνοντας σε ναούς για προσευχή, προσφέροντας φαγητό και τιμαλφή σε είδωλα φτιαγμένα από πέτρα ή μέταλλο. Αλλά αυτές τις μέρες αμφισβητώ τις αξίες τις οποίες μας έχουν κληροδοτήσει.
Το παράδοξο της κουλτούρας μας είναι πως είμαστε έτοιμοι να δωρίσουμε χιλιάδες χρήματα για να χτίσουμε ένα ναό και να οργανώσουμε θρησκευτικές τελετές όπως η Saptaha που είναι μία εβδομάδα ανάγνωσης θρησκευτικών κειμένων. Όμως είμαστε πολύ σκεπτικοί αν χρειαστεί να δωρίσουμε μερικές ρούπιες για κάποιο κοινωνικό σκοπό ή για κάποιον που πεθαίνει στο δρόμο.
Καταλαβαίνω γιατί μας «δελεάζουν» πιο πολύ οι θρησκευτικές προσφορές και λιγότερο η ανθρώπινη ευημερία. Πιστεύω κι εγώ στις πολιτισμικές αξίες και αρχές που μας καθοδηγούν, όπως για παράδειγμα ότι το κάρμα μας θα μας συνοδεύσει στην επόμενη ζωή και ότι η προσφορά ρυζιού στους θεούς είναι το σύμβολο της γονιμότητας και προσφέροντας τους απελευθερωνόμαστε από τον κύκλο της ζωής και μπορούμε επιτέλους να φθάσουμε σε Moksha (κατάσταση στην οποία δεν χρειάζεται να ξαναγεννηθούμε). Πιθανότατα τους περασμένους αιώνες να υπήρχε αφθονία σε τροφή σε κάθε σπίτι και έτσι έγινε έθιμο να προσφέρεται στους θεούς, τους ιερείς και τους αγίους. Τώρα όμως αλλάξαν οι εποχές και η τροφή που προσφέρουμε στους θεούς (ξύλινα και πέτρινα είδωλα) μπορεί να σώσει τη ζωή κάποιου ανθρώπου.
Φυσικά και υπάρχει μία ευρεία πεποίθηση πως υπάρχει μετενσάρκωση, όμως κανείς δεν γνωρίζει εάν όντως ξαναγεννιόμαστε ή όχι. Είναι λοιπόν σωστό να κάνουμε τη ζωή κάποιου κόλαση για αβέβαιους λόγους, μόνο με την ελπίδα ότι στην επόμενη μας ζωή θα είμαστε στον παράδεισο;
Εάν μπορούσαμε να καταναλώνουμε μόνο ότι μας είναι αναγκαίο και να δίνουμε το επιπλέον φαγητό σε ανθρώπους που έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε τροφή τα προβλήματα σίτισης θα μειώνονταν στο ελάχιστο. Η χώρα μας εισάγει τρόφιμα και 92% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος μας πηγαίνει σε καταναλωτικά έξοδα. Θα ήταν ευεργετικό λοιπόν και για την χώρα μας να μην σπαταλούσαμε τροφή σε τέτοιου είδους τελετές. Όταν μια χώρα έχει πρόβλημα, τότε υπεύθυνη δεν είναι μόνο η κυβέρνηση της αλλά και οι πολίτες της. Πιστεύω πως η κουλτούρα, οι παραδόσεις τα έθιμα και οι αξίες πρέπει να προσαρμόζονται στις ανθρώπινες ανάγκες και όχι το αντίθετο. Είναι κρίμα να ξοδεύουμε αλόγιστα!
--- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---Γνωρίστε τον Activista του μήνα: Collins από την Κένυα
Ο Collins Odhiambo είναι ένας 23χρονος Activista από την Κένυα. Ο Collins μένει σε μία από τις μεγαλύτερες παραγκουπόλεις της Αφρικής, την Κιμπέρα στο Ναϊρόμπι. Συνεργάζεται με την Kibera Community Development Agenda, μια τοπική οργάνωση με την οποία συνεργάζεται η ActionAid Kenya. Ο Collins πάντοτε είχε πάθος με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και η ενασχόλησή του ξεκίνησε από το Δημοτικό σχολείο, όπου βοήθησε στην ίδρυση δημοσιογραφικής ομάδας από μαθητές. Σήμερα αρθρογραφεί στην εφημερίδα της κοινότητας που ονομάζεται Kibera journal και σε ένα διαδικτυακό ειδησεογραφικό κανάλι που ονομάζεται Kibera News Network. Έχει επίσης σκηνοθετήσει ένα μικρό βίντεο που παρουσιάζει τους φτωχούς κατοίκους της Κιμπέρα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Μπορείτε να το δείτε στο http://www.ms.dk/sw184158.asp.
Διαβάστε περισσότερα για το σπίτι του, το αγαπημένο του φαγητό και την άποψή του για το δίκτυο Activista!
Με τι ασχολείσαι αυτό τον καιρό;
«Αυτές τις μέρες υποστηρίζω ένα πρόγραμμα σίτισης για χιλιάδες παιδιά που δεν πηγαίνουν στο σχολείο γιατί δεν έχουν να φάνε. Ο άμεσος στόχος είναι να αυξηθεί και να διατηρηθεί ο αριθμός των εγγραφών στο δημοτικό σχολείο και να εξασφαλιστεί ότι αυτές οι χιλιάδες παιδιών που σταμάτησαν το σχολείο ή που δεν πηγαίνουν καθόλου θα επιστρέψουν στα θρανία. Ασχολούμαι επίσης με την οργάνωση εθελοντικών ομάδων Activista σε σχολεία της Κιμπέρα.»
«Αυτές τις μέρες υποστηρίζω ένα πρόγραμμα σίτισης για χιλιάδες παιδιά που δεν πηγαίνουν στο σχολείο γιατί δεν έχουν να φάνε. Ο άμεσος στόχος είναι να αυξηθεί και να διατηρηθεί ο αριθμός των εγγραφών στο δημοτικό σχολείο και να εξασφαλιστεί ότι αυτές οι χιλιάδες παιδιών που σταμάτησαν το σχολείο ή που δεν πηγαίνουν καθόλου θα επιστρέψουν στα θρανία. Ασχολούμαι επίσης με την οργάνωση εθελοντικών ομάδων Activista σε σχολεία της Κιμπέρα.»
Ποιο είναι το καλύτερο και το χειρότερο συστατικό του δικτύου των Activista;
«Το δίκτυο Activista είναι καταπληκτικό γιατί είναι παγκόσμιο και μπορούμε να ανταλλάσσουμε πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στις χώρες μας και τι κάνουμε εμείς σχετικά, αλλά το κακό είναι ότι είμαστε μακριά και συναντιόμαστε σπάνια.»
«Το δίκτυο Activista είναι καταπληκτικό γιατί είναι παγκόσμιο και μπορούμε να ανταλλάσσουμε πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στις χώρες μας και τι κάνουμε εμείς σχετικά, αλλά το κακό είναι ότι είμαστε μακριά και συναντιόμαστε σπάνια.»
Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;
«Πωπω! Τρελαίνομαι για ψωμί τσαπάτι και μοσχαρίσιο κρέας»
«Πωπω! Τρελαίνομαι για ψωμί τσαπάτι και μοσχαρίσιο κρέας»
Πώς είναι το μέρος που ζεις;
«Είμαι από την παραγκούπολη της Κιμπέρα, που είναι μία από τις μεγαλύτερες παραγκουπόλεις της Αφρικής με πληθυσμό περίπου ενός εκατομμυρίου και αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις, όπως για παράδειγμα έλλειψη νερού, ανεπαρκή συστήματα περιβαλλοντικής διαχείρισης, υψηλό ποσοστό HIV/AIDS, υψηλά επίπεδα αναλφαβητισμού και γενικότερα μια κουλτούρα φτώχειας.»
--- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---
Οι Activista στο Νεπάλ απευθύνονται στη Συνταγματική Συνέλευση
«Είμαι από την παραγκούπολη της Κιμπέρα, που είναι μία από τις μεγαλύτερες παραγκουπόλεις της Αφρικής με πληθυσμό περίπου ενός εκατομμυρίου και αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις, όπως για παράδειγμα έλλειψη νερού, ανεπαρκή συστήματα περιβαλλοντικής διαχείρισης, υψηλό ποσοστό HIV/AIDS, υψηλά επίπεδα αναλφαβητισμού και γενικότερα μια κουλτούρα φτώχειας.»
--- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---
Οι Activista στο Νεπάλ απευθύνονται στη Συνταγματική Συνέλευση
Το Δεκέμβριο του 2010, περισσότεροι από 100 νέοι άνδρες και γυναίκες από 45 επαρχίες του Νεπάλ συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν θέματα που απασχολούν την κοινωνία τους. Η συνάντηση κατέληξε σε συγκεκριμένες προτάσεις προς τη Συνταγματική Συνέλευση του Νεπάλ, καθώς και σε ένα σχέδιο για κοινή στρατηγική για τους Activista του Νεπάλ.
Μεγάλες φιλοδοξίες και πολύ κέφι
Η συνάντηση των Activista συγκέντρωσε νέους από τις πόλεις και από τις αγροτικές περιοχές σε ολόκληρη τη χώρα, οι οποίοι αντάλλαξαν ιδέες για ένα καλύτερο Νεπάλ και δημιούργησαν νέες σχέσεις μεταξύ τους.
Έγιναν πολλές και έντονες συζητήσεις σε μικρές ομάδες ώστε να είναι ευκολότερο να ακουστούν οι απόψεις όλων των συμμετεχόντων, ενώ στο τέλος όλες οι προτάσεις από τις μικρές ομάδες κοινοποιήθηκαν στην ολομέλεια των συμμετεχόντων. Αυτός ήταν επίσης ένας πολύ καλός τρόπος για τους συμμετέχοντες να κάνουν νέους φίλους, όπως λέει η Μόνα Sherpa από τους Activista του Νεπάλ. "Ακόμα και όταν οι προγραμματισμένες συνεδριάσεις τελείωναν, υπήρχαν παιχνίδια ρόλων, αγώνες ποδοσφαίρου και τραγούδια. Διασκεδάσαμε πολύ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τώρα όλοι γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον πολύ καλύτερα, και ότι θα βοηθήσει ο ένας τον άλλον στην μελλοντική δουλειά που θα χρειαστεί κάνουμε".
Η νεολαία μπορεί να προσφέρει νέες λύσεις
Αντί να ακολουθήσει τα συμβατικά πολιτικά μέτρα για την επίλυση προβλημάτων, οι νέοι της ActionAid στο Νεπάλ επιθυμούν να συμβάλουν με νέες λύσεις. Στη συνάντηση, οι συμμετέχοντες δεν αρκέστηκαν στο να καταδείξουν τα προβλήματα, αλλά παρουσίασαν και ανέλυσαν τις πιθανές εναλλακτικές προτάσεις τους. Μερικές από αυτές ήταν η θέσπιση ενός Συμβουλίου Νεολαίας, η εφαρμογή πολιτικών για τη νεολαία, η βελτίωση της εκπαίδευσης και των ευκαιριών απασχόλησης, και η εξασφάλιση της συμμετοχής των νέων σε όλες τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Οι προτάσεις αυτές θα υποβληθούν στη Γραμματεία της Συνταγματικής Συνέλευσης του Νεπάλ, όπου το δίκτυο Activista και γενικότερα η ActionAid είναι πολύ γνωστοί. Μέσα στο 2010 η ActionAid στο Νεπάλ, επικεντρώθηκε στο Δικαίωμα στην Τροφή και μαζί με άλλες οργανώσεις και κινήματα κατάφεραν το δικαίωμα αυτό, να περιληφθεί στο νέο Σύνταγμα της χώρας. Είναι αυτά τα αποτελέσματα που εμπνέουν τους Activista στο Νεπάλ να συνεχίζουν και να αγωνίζονται για τα νόμιμα δικαιώματα τους.
Ο BalluChaudhary, ένα μέλος των Activista είχε ένα μήνυμα για τους άλλους νέους στο Νεπάλ και τον κόσμο. "Μην αλλάζετε μόνο τα ρούχα σας, αλλάξτε επίσης τις απόψεις και τις προοπτικές σας. Μην περιοριστείτε στη αναζήτηση βοήθειας από άλλους, αλλά κάντε κάτι μόνοι σας!" Είναι σαφές ότι οι φιλοδοξίες της νεολαίας στο Νεπάλ είναι ακόμη υψηλότερες από τα βουνά τους. Οι πολιτικοί καλύτερα να προσέχουν…
Tweet
Πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού
Join Activista in Facebook
T-shirts με σκοπό